Friday, 22 September 2017

                                        ನೆಪ

ನಿನ್ನೆಯ ಮಳೆ ಸುರಿದ ರಸ್ತೆ ಮುಂಜಾನೆಯ ಎಳೆ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಯಾಥಾ ಪ್ರಕಾರ ಬೆಚ್ಚಗಿದ್ದರೂ ಇನ್ನೂ ಮಳೆ ಸುರಿದ ಮಣ್ಣಿನ ಘಮಲು ಬಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ.ಸಾಲು ಮರದಿಂದ ಮುರಿದು ಬಿದ್ದ ಒಣ ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ತುಂಡುಗಳು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಚೆದುರಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು.ಅಷ್ಟು ಮೇಲಿನಿಂದ ಬಿದ್ದ ರಭಸಕ್ಕೆ ಕೆಲ ತುಂಡುಗಳು ರಸ್ತೆಗೆ ಡಿಕ್ಕಿಹೊಡೆದು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೋಳುಗಳಾಗಿ ಚಿಮ್ಮಿ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಗೆ ತಾಗಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ಇರುವೆಗಳ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಸಾಲು ಮಣ್ಣನ್ನು ಕೊರೆದು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಕುತೂಹಲಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು.ಅವುಗಳು ಎತ್ತಿಹಾಕಿದ ಮಣ್ಣು ಉದ್ದವಾದ ಸಾಲಾಗಿ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ನೋಡಿದರೆ ಚೀನಾದ ಮಹಾಗೋಡೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸುತಿತ್ತು.ಯಾವತ್ತೂ ತುಸು ದೂರದವರೆಗೆ ಬೊಗಳಿಕೊಂಡೇ ಬರುವ ಕರಿಯ ನಾಯಿ ಇಂದೇಕೋ ರಸ್ತೆಯ ಅಂಚಿಗೆ ಬಾಲಮುದುರಿಕೊಂಡು ಮಲಗಿತ್ತು.ಬಹುಶಃ ನಿನ್ನೆಯ ಜೋರು ಮಳೆಗೆ ನಿಲ್ಲಲು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಜಾಗ ಸಿಗದೇ ನೆಂದಿರಬೇಕು.ಆದರೂ ದಿನಾ ಬೊಗಳುವ ನಾಯಿಯ ಪರಿಚಿತ ಸ್ವಭಾವ ಕಾಣದೇ ಕೇಶವ  ಕ್ಣಣ ಬೆರಗಾದ.

ಮನದಲ್ಲಿ ನೂರು ಯೋಚನೆಗಳು ಅವನನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕಣ್ಡೆದುರು ನಡೆಯುವ ಸಂಗತಿಗಳಿಗೆ ಕೇಶವ ಸದಾ ತೆರೆದ ಕನ್ನಡಿ. ಅವನು ಈಗಾಗಲೇ ದಿನಾ ಒಂದಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕೂರುವ ದೊಡ್ಡ ಅಶ್ವತ್ಥಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ದಾಟಿ ಮುಂದೆ ಬಂದಿದ್ದ.ಅಲ್ಲಿಂದ ರಸ್ತೆ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ತಿರುವಿಗೆ ತಾಕಿಕೊಂಡೇ ಜನ್ನನ ವೆಲ್ಡಿಂಗ್ ಶಾಪ್ ಇದೆ.ವಾಪಾಸು ಬರುವಾಗ ಮೊನ್ನೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಗೇಟ್ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿಬರಬೇಕು. ತುಡುಗು ದನಗಳು ಮನೆಯ ಕಾಂಪೌಂಡ್ ಒಳಗೇ ನುಗ್ಗುತ್ತವೆ, ಆ ಗೇಟ್ ಒಂದು ರಿಪೇರಿ ಮಾಡಿಸೋ ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ಅಂದಿದ್ದರೂ ಮನಸ್ಸಾದದ್ದು ಮೊನ್ನೆಯೇ. ಇಲ್ಲಿಂದ ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ದೂರವಿಲ್ಲ. ನೇರ ಹೋಗಿ ಪಾಂಡುವಿನ ಬೀಡ ಅಂಗಡಿಯ ನಂತರ ಬಲಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದರೆ ರಸ್ತೆಗೆ ತಾಗಿಕೊಂಡೇ ಹೂವಿನ ಪಾರ್ಕ್ ಇದೆ.ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವಳು ಕೇಶವನನ್ನು ಕಾಣಲು ಹೇಳಿದ್ದು.ವೆಲ್ಡಿಂಗ್ ಶಾಪ್ ನ ಬಳಿ ನಿಂತ ಕೇಶವನ ಮನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ತಳಮಳ.ಯಾಕಾಗಿ ಹೊರಟು ಬಂದೆ ನಾನು? ಮತ್ತೆ ಯಾರನ್ನು ನನ್ಮ ಜೀವಮಾನದಲ್ಲಿ ನೋಡಬಾರದು ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ನೋ, ಅವರೇ ಮತ್ತೆ ಕರೆದಾಗ ಯಾಕೆ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಯೋಚಿಸದೇ ಬಂದುಬಿಟ್ಟೆ? ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಆ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರ್ಮುಖಿಯಾದ. ದಿನವೂ ಮನೆಗೆ ಹಾಲು ಹಾಕುವ ಹುಡುಗ ಪರಿಚಯದ ನಗೆ ಬೀರಿ ಸೈಕಲ್ ನಿಂದ ಎರಡೂ ಕೈಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸಿಳ್ಳೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ರಸ್ತೆಯ ತಿರುವಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾದ. ಮೀನಿನ ಬುಟ್ಟಿಯನ್ನು ತಲೆ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬಳು ದಾಟಿಹೋದಾಗ ಮೂಗಿಗೆ ಬಡಿದ ಮೀನಿನ ವಾಸನೆಗೆ ಕೇಶವ ಮತ್ತೆ ಗೆಲುವಾದ.ಹೋಗುವಾಗ ಮೀನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗ್ಬೇಕು, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಬಂಗುಡೆ ಅಂದ್ರೆ ಪ್ರಾಣ. ನೂರಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಅಂತ ಕೇಳುವ ಅಂತ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.ಯಾವುದೋ ಯೋಚನೆ ಸುಳಿದು ಅಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿ ನಕ್ಕು ಬೆನ್ನಿಗೇ ಗಂಭೀರನಾದ ಮತ್ತು ಅನ್ಯಮನಸ್ಕನಾಗಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದ.

ಪಾಂಡುವಿನ ಬೀಡ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಪೇಪರ್ ಓದುತ್ತಾ ಒಂದು ಪಾನ್ ಹಾಕದಿದ್ದರೆ ಕೇಶವನಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಬೆಳಗಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ.ಆದರೂ ಇಂದು ಯಾವತ್ತಿನ ಸಾದಾ ಬೀಡ ಹಾಕದೇ ಕಲ್ಕತ್ತ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡ.ಹಾಗೆಯೇ ಮೆಲ್ಲುತ್ತಾ ಪೇಪರ್ ಪುಟ ತಿರುಗಿಸಿ ಎಂದಿನಂತೆ ವಧೂವರರ ಜಾಹಿರಾತಿನ ಪುಟದಲ್ಲಿ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಟ್ಟು ಕೂತ. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಭಾರದ ಬ್ಯಾಗ್ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಟಿಫಿನ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಬ್ಯಾಗ್ ನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಸಾಗಿದ ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಂಡು ಗಂಟೆಯ ನೆನಪಾಗಿ ಪೇಪರನ್ನು ಮಡಚಿ ಚಾಕಲೇಟ್ ಡಬ್ಬದ ಸಾಲಿನ ನಡುವೆ ತುರುಕಿಸಿದ. ಪಾಂಡುವನ್ನು‌ ಮಾತಾಡಿಸಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿದರೂ ಅವನು ಯಾರಿಗೋ ಬೊಂಡ ಕೆತ್ತುವುದರಲ್ಲಿ ಬ್ಯುಸಿಯಾಗಿದ್ದ. ರಸ್ತೆಗಿಳಿದು ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳ ನೀಲಿ ಬಿಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ.ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಅವಳು ಬಹಳ ದೂರದವಳೇನಲ್ಲ. ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಯೇ ಆಗಬೇಕು.ಮನೆಯೂ ಹೆಚ್ಚು ದೂರವಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಒಂದೇ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗದ, ಒಂದೇ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗದ ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಶಾಲೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಹತ್ತಿರವಾದದ್ದು ಹೇಗೆ ಅನ್ನುವುದು ನೆನಪಾಗದೇ ಕೇಶವ ಗಲಿಬಿಲಿಗೊಂಡ. ಪ್ರೈಮರಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೇ ಅವಳ ಪರಿಚಯವಾದದ್ದು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಅದನ್ನೇ ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೂ ಉಳಿದ ಯಾವುದೇ ವಿವರಗಳಿಗೆ ನೆನಪು ಜೊತೆ ನೀಡಲಿಲ್ಲ.ವೇಗವಾಗಿ ಹಾದು ಹೋದ ಬಸ್ಸು ಹೊಂಡದಲ್ಲಿದ್ದ ನೀರನ್ನು ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರೋಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಿತು. ಒಂದು ಹುಡುಗಿಯ ಯುನಿಫಾರ್ಮ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಒದ್ದೆಯಾಗಿ ಅವಳ ಅಳು ಶುರುವಾದದ್ದೇ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ಹುಡುಗ ಅತೀವ ಕಾಳಜಿಯಿಂದ ಸಂತೈಸುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಕೇಶವ ಪುಟ್ಟ ಮಗುವಿನಂತೆ ನೋಡಿದ.ಮತ್ತೆ ನೆನಪುಗಳಿಗೆ ಜಾರಿದ.ಅವಳು ಅಪ್ಪನಿಲ್ಲದ ಹುಡುಗಿ.ಮನೆಯಿಂದ ಬರುವಾಗ ಅವಳ ಮುಖ ಗೆಲುವಾಗಿದ್ದನ್ನು ತಾನು ಕಂಡೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಹೊಸ ಯೋಚನೆ ಸುಳಿದು ದಃಖಿತನಾದ.ಮತ್ತೆ ಆ ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳ‌ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿರಲು ಮನಸ್ಸಾಗದೇ ವೇಗವಾಗಿ ನಡೆದು ಹೂವಿನ ಪಾರ್ಕ್ ತಲುಪಿದ.ಎಂದಿನಂತೆ ಒಂದು ಸುತ್ತು ವಾಕಿಂಗ್ ಮಾಡಲು ಇಂದೇಕೋ ಮನಸ್ಸಾಗದೇ ಆಗಷ್ಟೇ ಬಿರಿದು ನಗು ಚೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ ಗುಲಾಬಿ ಹೂವಿನ ಗಿಡಗಳಿದ್ದ ಪಕ್ಕದ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ. ಮುಳ್ಳುಗಳ ನಡುವೆ ಅರಳಿ ನಗುವ ಗುಲಾಬಿಯನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತ ಕೇಶವ ಎಂದಿನಂತೆ ಗೆಲುವಾಗಲಿಲ್ಲ.ಹತ್ತಿರದ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಮುದುಕ ಪರಿಚಿತ ನಗು ಬೀರಿದ. ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಬೆವರಾಗಿ ಕೂತಿದ್ದ. ನಿನ್ನೆ ಚೆಕಪ್ ಗೆ ಹೋಗೋದಿದೆ ಹೇಳಿದ್ದ.ಬಹುಶಃ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಸಕ್ಕರೆಯಂಶ ಹೆಚ್ಚು ಬಂದಿರಬೇಕು. ಎರಡು ಸುತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ವಾಕಿಂಗ್ ಮಾಡಿದ ಹಾಗಿದೆ.‌ ಕಾಲೇಜಿನ ವರೈಟಿ ಡ್ರೆಸ್ ದಿನಕ್ಕೆ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟ ಅವಳು ಬಂದು ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೂತಾಗ ಇಳಿಬಿಟ್ಟ ಅವಳ ಉದ್ದ ಕೂದಲ ರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಂಪು ಗುಲಾಬಿ ನೆನಪಾಗಿ ಕೇಶವ ಮತ್ತೆ ಗೆಲುವಾದ. ಹಿಂದಿನ ದಿನ ತಾನೇ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಹೂ ಅದು. ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ಅವಳು ಮುಡಿದ ಹೂವಿನಲ್ಲಿ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿ ಅರಳುತಿತ್ತು.

ಬಣ್ಣದ ಚಿಟ್ಟೆಯೊಂದು ಹೂವಿಂದ ಹೂವಿಗೆ ಹಾರುತಿತ್ತು. ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ಅರಳಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಹೂವಿನ ಮೇಲೆ ಕ್ಷಣ ಕಾಲ ಕುಳಿತು ರೆಕ್ಕೆ ಅಗಲಿಸುತಿದ್ದ ಚಿಟ್ಟೆ ಮತ್ತೆ ಬೇರೆ ಹೂವಿಗೆ ಹಾರುತಿದ್ದುದನ್ನು ಎವೆಯಿಕ್ಕದೇ ನೋಡುತಿದ್ದ ಕೇಶವ.ದಿನಾ ಹೆಂಡತಿ ಜೊತೆಗೇ ವಾಕಿಂಗ್ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಪರಿಚಿತ ಗಂಡಸು ಒಬ್ಬನೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ, ಯಾಕೋ ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಗೆಲುವಿರಲಿಲ್ಲ.ಕೇಳಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿದರೂ ಸುಮ್ಮನಾದ.ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಹೋದ ದಿನದ ನೆನಪು ಯಾಕೋ ಈ ನಡುವೆ ತೂರಿ ಬಂತು. ಅವರ ಎಲ್ಲಾ ಖರ್ಚುಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದ ಹೆಂಡತಿ ಸತ್ತು ಎರಡು ಮಕ್ಕಳಿರುವ ಮಾವ ಅವಳನ್ನು ತನಗೇ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಡಬೇಕು ಅಂತ ತಾಕೀತು ಹಾಕಿದ್ದ. ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ಅವಳು ಹೇಳಿದ ದಿನವೇ ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ ಕೇಶವ. ಯಾವ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಶಕ್ತವಿರದಿದ್ದ ಅವಳ ಅಶಕ್ತ ತಾಯಿಯ ಎದುರು ತಾನು ಅವಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ವಿಷಯ ಹೇಳಿ ಅವಳನ್ನೇ ಮದುವೆಯಾಗುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿ ಬಂದಿದ್ದ.ಆಗ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಳೆದ ಬೆಳಕು ಮತ್ತೆ ಎರಡು ಎರಡು ವರ್ಷ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಗೆ ದಾರಿ ದೀಪವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ನಿರಾಳವಾಗಿದ್ದಳು.ಹೊತ್ತು ಏರುತಿದ್ದರೂ ಕೇಶವನಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಏಳುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ.ಎದುರಿನ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ವಾಕಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿದ ಪರಿಚಿತ ಮುದುಕ ತಾನು ತಂದಿದ್ದ ಪೇಪರ್ ಓದುವಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀಣನಾಗಿದ್ದ. ಹೆಂಡತಿಯಿಲ್ಲದೇ ಒಬ್ಬನೇ ಬಂದಿದ್ದ ಗಂಡಸು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಹೊರಟು ಹೋಗಿರಬೇಕು. ಜಾಜಿಯ ದಟ್ಟ ಬಳ್ಳಿ ಹಬ್ಬಿದ್ದ ಅಷ್ಟೇನೂ ಬೆಳಕು ಬೀಳದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿದ್ದ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಬ್ಬರು ಸ್ಪರ್ಶ ಸುಖದಲ್ಲಿ ಮೈಮರೆತಿದ್ದರು. ಅವರ ಚಂಚಲ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಕೇಶವನಿಗೆ ಅದೇಕೋ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕು ಬಿಡಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿತು.ಮರುಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ ಯೋಚನೆಗೆ ಬೆರಗಾಗಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡ.

ಹೋದ ಸಲ ಇದೇ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಅವಳ ಜೊತೆಗೆ ಕೊನೆಯ ಬಾರಿ ಕೂತಿದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಅಂತರ್ಮುಖಿಯಾದ.ಅವಳು ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದಳು. ಕಳೆದ ದಸರಾಕ್ಕೆ ಊರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಇದೇ ಹೂವಿನ ಪಾರ್ಕ್ ಗೆ ಬರಲು ಹೇಳಿದಾಗ  ಕೇಶವ ಖುಷಿಯಿಂದ ಬಂದು ಕುಳಿತಿದ್ದ. ತಡವಾಗಿ ಬಂದ ಅವಳ ಮುಡಿಯಲ್ಲಿ ಎಂದಿನಂತೆ ಗುಲಾಬಿ ಇಲ್ಲದ್ದು ಕಂಡು ಯಾವುದೋ ಅವ್ಯಕ್ತ ಅಪರಿಚಿತ ಭಾವವೊಂದು ಮನದಲ್ಲಿ ಸುಳಿದು ಹೋಗಿ ಲಘುವಾಗಿ ಕಂಪಿಸಿದ್ದ. ಬಂದವಳೇ "ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಕಣೋ ಕೇಶವ" ಅಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರವೇ ಕುಳಿತುಕೊಂಡ ಅವಳನ್ನು ಅರ್ಥವಾಗದ ನೋಟದಿಂದ ನೋಡಿದ್ದ. ಮತ್ತೆ ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಮಾತಿಲ್ಲ.ಅವಳು ಏನನ್ನೋ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂತ ಬಂದಿದ್ದಳು, ಆದರೆ ಅವಳಿಗೂ ಹೇಳಲಾಗದೇ ತನ್ನ ಉಗುರುಳೊಡನೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಸಂಜೆ ಕಳೆದು ಕತ್ತಲು ಇಣುಕಲು ಶುರುವಾದಾಗ ಎದ್ದು ನಿಂತಳು. ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ಬಹಳ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ "ನಿನ್ನಸಹಾಯ ಇಲ್ಲದಿರುತಿದ್ದರೆ ಮಾವನನ್ನೇ ಮದುವೆಯಾಗಿ ನಾನು ಇಲ್ಲೇ ಕೊಳೆತಿರಬೇಕಿತ್ತು.ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಕೇಶವ್" ಅಂತ ಹೇಳಿ ತಿರುಗಿ ನೋಡದೇ ಹೋಗಿದ್ದಳು.ಕೇಶವ ಅದೆಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೇ ಇದ್ದ. ಯಾವುದೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗದೇ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯೂ ಬರೇ ಕತ್ತಲು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಅಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ಕವರ್ ಕೊಟ್ಟು ಒಂದು ಕ್ಷಣ ದುರುಗುಟ್ಟಿ ನೋಡಿ ಹೋಗಿ ಮಲಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು.ತೆರೆದು ನೋಡಿದರೆ ಅವಳ ಲಗ್ನ ಪತ್ರಿಕೆ! ಇಂದು ಪಾರ್ಕ್ ಗೆ ಬಂದಾಗ ಮೊದಲು ನೋಡಿದ್ದ ಗುಲಾಬಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡ. ಆಸೆಯಾಗಿದ್ದರೂ ಯಾವತ್ತೂ ಕೇಶವ ಹೀಗೆ ಹೂ ಕೀಳುವ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಿತ್ತ ಗುಲಾಬಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಸಂತೋಷ ತಾಳಲಾರದೇ ಜೋರಾಗಿ ಸಿಳ್ಳೆ ಹಾಕಿದ.


ಪೇಪರ್ ಮಡಚಿ ಹತ್ತಿರ ಬಂದ ಮುದುಕ "ಇವತ್ತೂ ಅವಳಿಗಾಗಿ ಕಾದು ಕುಳಿತಿದ್ದೀರಾ...ಸರಿ ಸರಿ ನಾಳೆ ಸಿಗೋಣ, ಹೇಗೂ ಬರ್ತೀರಲ್ಲ..." ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹೊರಟ.ಜಾಜಿ ಬಳ್ಳಿಯ ಕೆಳಗಿನ ಬೆಂಚೂ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು.ಯಾವುದರ ಪರಿವೇ ಇಲ್ಲದೇ ಚಿಟ್ಟೆ ಮಾತ್ರ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಹೂವಿಗೆ ಹಾರುತಿತ್ತು.

Tuesday, 19 September 2017


                            ಕುಂತಿ



ಅಯ್ಯೋ, ಪಾಪ ಕರ್ಣ. ಯಾಕಮ್ಮ ಕುಂತಿ ಮಗುವನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟದ್ದು? ಕರುಣೆಯಿಲ್ಲದ ತಾಯಿ..."
ಮಗಳು ನೀರು ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನಿನ್ನೆ ಕೇಳಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಏನೆಂದು ಉತ್ತರಿಸಲಿ? ಉತ್ತರಗಳಿರಲಿಲ್ಲ ನನ್ನಲ್ಲಿ. ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿದು ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದೆ.ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೋಯಿಸಿ ಎದುರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದೆ.ಅಂಗಳದ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಹರಿಯುವ ಕೆಂಪು ಕೆಂಪು ನೀರು.ಹೌದು, ಯಾವುದೂ ನಿಂತ ನೀರಾಗಬಾರದು, ಸದಾ ಹರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು.ಇದನ್ನೇ ತಾನೇ ನಾನು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಸೂತ್ರವಾಗಿ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡದ್ದು...! ಎಲ್ಲವೂ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ ಮತ್ತೆ ಹರಿಯುವುದು ಅದೆಷ್ಟು ಕಷ್ಟ? ಮಳೆಗೆ ಅದು ಸಹಜ.ನನಗೆ? ಮಳೆಯ ನೀರಿಗೆ ನೆನಪುಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲ.

ಅಂದು ಕೂಡಾ ಇಂತಹುದೇ ಒಂದು ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಜೆಯಲ್ಲಿ ಕನಸುಗಳ ಕಾಮನ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಹೊಸೆದುಕೊಂಡು ಕೂತಿದ್ದೆ.ಚೊಚ್ಚಲ ಬಸಿರು. ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಮ್ಮ ಒಲವಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯೊಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಚಿಗುರನ್ನು ಬಸಿರಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಮೆದುವಾಗಿದ್ದೆ.ಗೆಲುವಾಗಿದ್ದೆ, ಭೂಮಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಸಂಭ್ರಮ ಸಂತಸಗಳ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದೆ. ನನಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ, ಸಂತಸದಿಂದ ಸುರಿಯುವ ಮಳೆ ಮಿಂಚು ಸಿಡಿಲನ್ನೂ ತನ್ನೊಳಗೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದೆಯೆಂದು. ಸುಖದ ಕ್ಷಣಗಳು ಅದೆಷ್ಟು ಕ್ಷಣಿಕ! ಸುರಿಯುವ ಮಳೆಯಿಂದಾಗಿ ರಸ್ತೆ ಕಾಣದೇ ಮೋಹನನ ಬೈಕ್ ಬಸ್ ಗೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದು ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೇ...ಮಳೆ ನಿಂತಿತ್ತು. ನಿಲ್ಲುವ ಮೊದಲು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿತ್ತು. ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಕೆಂಬಣ್ಣದ ನೀರು. ಉತ್ತರ ಕಾಣದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ನನ್ನೆದುರು ಚೆಲ್ಲಿ ಮಳೆ ನಿಂತಿತ್ತು. ಯಾವುದರ ಪರಿವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಕದಲುತ್ತಿರುವ ಬಸಿರು ನನ್ನನ್ನು ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಕರೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದೆ, ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದು ಈಗ ಬೃಹದಾಕಾರ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಅಂಗಳದ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಹರಿಯುವ ನೀರು, ಅದೆಷ್ಟು ಸಲೀಸು...ಮಳೆಯ ನೀರಿಗೆ ನೆನಪುಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲ.

ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಗು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಒಳ್ಳೆಯ ಪುಸ್ತಕ ಓದ್ಬೇಕು ಅಂತ ಮಹಾಭಾರತವನ್ನು ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೂ  ಅವನೇ.ಸಂತಸದ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಖುಷಿಯಿಂದ ಓದಿದ್ದ ಭಾರತ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಈಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಕಲಕ್ಕಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಕುಂತಿಯ ಪಾತ್ರ...ದೂರ್ವಾಸರು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ಮಂತ್ರದ ಕುರಿತು ಕುತೂಹಲಿಯಾಗಿ ಮದುವೆಯ ಮೊದಲೇ ಬಸಿರಾಗಿದ್ದಳು. ಆತಂಕ, ಭಯದ ನಡುವೆಯೇ ಮಗುವನ್ನು ಹಡೆದಿದ್ದಳು.ಮುದ್ದಾಗಿದ್ದ ಗಂಡು ಮಗು. ಮಗುವಿನ ಮುಖ ನೋಡಿ ಲೋಕವನ್ನೇ ಮರೆತಳು ಕುಂತಿ. ತನ್ನೊಡಲೇ ಚಿಗುರಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಗುತ್ತಿದೆ. ಅಮ್ಮನಾದಳು ಕುಂತಿ! ಹಾಲುಣಿಸುವ ಅಮ್ಮನಾದಳು, ಲಾಲಿ ಹಾಡಿ ಕಂದನ ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಮ್ಮನಾದಳು. ಸಂಭ್ರಮ ಸಂಭ್ರಮ ಸಂಭ್ರಮ....ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ? ದಾಸಿ ಬಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದಳು .ಸುಖದ ಕ್ಷಣಗಳು ಅದೆಷ್ಟು ಕ್ಷಣಿಕ. ಸಂತಸದ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದ, ಎದುರಿಗೆ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಮಗು, ನನ್ನ ಮಗು ಈಗ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ...ಇದು ಯಾರ ಮಗು? ನನ್ನದೇ? ಏನೆಂದು ಉತ್ತರಿಸಲಿ ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ? ಮದುವೆಯ ಮೊದಲೇ ಮಗು? ಅಂದರೆ...ಅಂದರೆ, ಕುಂತಿ ಕನ್ಯೆಯಲ್ಲ...! ನನ್ನ ಮದುವೆಯ ಕನಸು? ಭವಿಷ್ಯ?. ಇಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಬಾರದು...ನನ್ನದಲ್ಲ ಮಗು...ಈ ಮಗು ನನ್ನದಲ್ಲ! ಅಯ್ಯೋ ನನ್ನ ವಿಧಿಯೇ!...ಬಿಟ್ಟೇ ಬಿಟ್ಟಳು ನಗುವ ಮಗುವನ್ನು ಹರಿಯುವ ನೀರಿನಲ್ಲಿ...ಜೊತೆಗೆ ನೆನಪುಗಳನ್ನೂ...ಹರಿಯುವ ನದಿಗೆ ನೆನಪುಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲ...!
ಕೂತಲ್ಲಿ ನಿಂತಲ್ಲಿ ಕಾಡಿದ ಕುಂತಿ ಕೊನೆಗೂ ನನ್ನೊಳಗಿಳಿದಳು. ಇಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಬಾರದು. ಕರ್ಣ ಪಟ್ಟ ಪಾಡು ನನ್ನ ಮಗುವಿಗೆ ಬರಬಾರದು...ಹಾಂ...ಹರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋದರೂ ಹರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು.ನಿಂತ ನೀರಾಗಬಾರದು.ನಾನು ಮಳೆಯಾಗಬೇಕು, ಬಿಡದೇ ಸುರಿಯುವ ಮಳೆಯಾಗಬೇಕು. ನೆನಪುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಸದಾ ಹರಿಯುವ ನೀರಾಗಬೇಕು. ಕುಂತಿಯಂತೆ ಮಗುವನ್ನು ನೀರಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಬಿಡಲಾರೆ...ಈ ಮಗುವನ್ನುಳಿಸಿ ಬದುಕನ್ನು ನಿಂತ ನೀರಾಗಿಸಲಾರೆ.ನಾನು ಹರಿಯುವ ನದಿ.ನನಗೆ ಅಣೆಕಟ್ಟುಗಳಿಲ್ಲ.ಅಳು, ದುಃಖ, ಸಾಂತ್ವಾನ, ಸಮಾಧಾನ ಎಷ್ಟು ದಿನ?...ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ.ಮತ್ತೆ ಹರಿಯುವ ನೀರಾದೆ...

ಮತ್ತೆ ಮದುವೆ, ಮತ್ತೆ ಮಗು, ನಗು...ಬದುಕು ಸದಾ ಚಲನಶೀಲ.ಎಡಬಿಡದೇ ಸುರಿಯುವ ಮಳೆ, ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ ನೀರು...ನಡುವೆ ಮಗಳ ಪ್ರಶ್ನೆ...ಕೆಟ್ಟವಳು ಕುಂತಿ!...ಕುಂತಿ ಕೆಟ್ಟವಳು...ಕುಂತಿ... ಇಲ್ಲ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಉತ್ತರಗಳಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಮಳೆ.ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಮಳೆ...ನನಗಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತಿರುವುದು.ಹರಿಯುವ ನೀರಿಗೆ ನೆನಪುಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲ.

Monday, 14 August 2017

ಅಮ್ಮನು ನಿನ್ನನೆ ಕಂದಾ ಎನ್ನುತ
ಮನೆಯಲಿ ದಾರದಿ ಕಟ್ಟಿದಳು
ಮುಗ್ದನ ತೆರದಿ ಕಾಡುತ ನೀನು
ಬಾಯಲಿ ಜಗವನೆ ತೋರಿಸಿದೆ

ರಾಧೆಯು ನಿನ್ನಯ ಪ್ರೇಮವ ಬೇಡುತ
ಮನದಲಿ ಗುಡಿಯನು ಕಟ್ಟಿದಳು
ಎಲ್ಲಿಯೂ ನಿಲ್ಲದ ಯಮುನೆಯ ಹರಿವಲಿ
ನಾದದಿ ಜಗವನೆ ತೇಲಿಸಿದೆ

ಮೋಹದ ಪರದೆಯ ಮುಸುಕಲು ಮನದಲಿ
ಪಾರ್ಥನು ಕರ್ಮಕೆ ಮರುಗಿದನು
ಜ್ಞಾನದ ಗೀತೆಯ ಸಾರವ ಬೋಧಿಸಿ
ನರರನು ಯುದ್ದದಿ ಗೆಲ್ಲಿಸಿದೆ

ನನಗೇ ಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಲೋಕಕೆ
ಸಿಗದೇ ನೀನು ನಗುತಿರುವೆ
ತನ್ನನು ಬಿಟ್ಟು ಕೃಷ್ಣನೇ ಆಗುವ
ಭಾವದಿ ಮಾತ್ರ ದಕ್ಕಿರುವೆ

ಕೃಷ್ಣಂ ವಂದೇ ಜಗದ್ಗುರುಂ

ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿಬೆಟ್ಟು
ಅಗ್ಗವಿದ್ದ ಹೊನ್ನಶೂಲ ಸಗ್ಗವಾಗಿ ಕಂಡುಬಂದು
ಬುದ್ದಿಯೆಲ್ಲ ಮಾಯೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿ ಹೋಗಿದೆ
ಒಗ್ಗದಿದ್ದ ಹೆಣ್ಣಕೂಡಿ ಸುಗ್ಗಿಯಾಗಿ ಸೇರಿನಿಂದು
ತನ್ನದಲ್ಲ ಠೀವಿಯಿಂದ ಅಪ್ಪಿಯಾಗಿದೆ

ಮೊಗ್ಗೆಯಾದ ಮೊದ್ದು ಹೂವು ಚೆನ್ನೆಯಾಗಿ ಸೂರೆಗೊಂಡು
ಮುದ್ದು ಮೀರಿ ಟೊಂಗೆಯಿಂದ ಅಂಕೆ ತಪ್ಪಿದೆ
ಬುಗ್ಗೆಯಾದ ಬಣ್ಣನೀರು ತನ್ನಮೇಲೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು
ಶುದ್ಧಿಯಾದ ಭಾವದಿಂದ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದೆ

ಜುಗ್ಗವಾದ ಹೆಣ್ಣುಹಾವು ಇಷ್ಟವಾಗಿ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು
ಹುತ್ತವೆಲ್ಲ ಸಾಲವಾಗಿ ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡಿದೆ
ಸಿದ್ಧವಾದ ಚಿಕ್ಕೆತೇರು ಕಷ್ಟವಾಗಿ ಮೆಟ್ಟಿಬಂದು
ಸುದ್ದಿಯೆಲ್ಲ ಮೋಹವಾಗಿ ಮುತ್ತಿಕೊಂಡಿದೆ

ಬದ್ದವಾಗಿ ಸುಪ್ತತಾಪ ಸನ್ನೆಯಲ್ಲಿ ವಾಣಿಯಾಗಿ
ಹೊನ್ನನಾದ ವೀಣೆಗಿಂದು ತಪ್ತಗೊಂಡಿದೆ
ಶುದ್ಧವಾದ ಹಕ್ಕಿಕೂಗು ಸೊನ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿ
ಜೊನ್ನವಾದ ನೇಹಮಿಂದು ತೃಪ್ತಿಗೊಂಡಿದೆ

ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿಬೆಟ್ಟು

Saturday, 12 August 2017

ಆಶಾಡದ ವಿರಹ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ತೆರನ ನಿರಾಳ ಭಾವ. ಅದೇಕೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ನನಗೆ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಆಶಾಡ ಅಂದ್ರೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೇ. ಧೋ ಎಂದು ಸುರಿಯುವ ಮಳೆ ಭೂಮಿಗೂ ಬಾನಿಗೂ ಮಿಲನದೊಸಗೆಯ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಕರುಣಿಸಿದರೆ ಇಳೆಯ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ವಿರಹದ ಬೇಗೆ ಸುಡುವ ಕಾಲವಂತೆ, ಹೌದೋ ಅಲ್ವೋ ನನಗಂತೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಎಂದೂ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನಗೆ ಆಶಾಡದ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಸರ ಬರಲು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಇದ್ದದ್ದು ಬೇರೆಯೇ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ. ಜೂನ್ ನಲ್ಲಿ ಶಾಲೆ ಆರಂಭ ಆದ್ರೆ ಈ ನಾಗರಪಂಚಮಿ ಬರೋ ತನಕವೂ ನಿರಂತರ ಶಾಲೆ. ರಜೆ ಅಂತ ಶುರುವಾಗೋದು ಈ ನಾಗರಪಂಚಮಿಯಿಂದ. ನಮ್ಮ ಹಬ್ಬಗಳ ಸೀಸನ್ ಆರಂಭವಾಗೋದೂ ಈ ನಾಗರಪಂಚಮಿಯಿಂದಲೇ. ಅಲ್ಲೀತನಕ ನಮಗೆ ರಜೆ ಅಂತ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಕೆಲವೇ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ.

ಪಟಪಟ ಅಂತ ಶಾಲೆಯ ಹೆಂಚಿನಮೇಲೆ ಮಳೆಯ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ದ ಹನಿಗಳು ಬಿದ್ದು ಜೋರಾದ ಶಬ್ದ ಬರುವಾಗ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಪಾಠ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಅಲ್ಲದೇ ಅಗ ಕವಿಯುವ ಮಳೆಯ ಕತ್ತಲೆಯಿಂದಾಗಿ ಕರೆಂಟ್ ಕನೆಕ್ಷನ್ ಇಲ್ಲದ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಮಾಡಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋ ಹಾಗಿರಲಿಲ್ಲ...ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಾಡೊ ಹಾಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇನಾದ್ರೂ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಹೆಸರು ಬರೆದಿಟ್ಟು ಮೇಷ್ಟ್ರಿಗೆ ಕಂಪ್ಲೇಂಟ್ ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಕ್ಲಾಸ್ ಲೀಡರ್ ನ ಹದ್ದಿನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಸದಾ ಜಾಗ್ರತವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಕಟ್ಟಿ ಹಾಕಿದಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮದು.

ಜೋರ್ ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಒಬ್ಬ ಬಂದು ಮೇಷ್ಟ್ರು ಪಾಠ ಮಾಡುವ ಕೋಣೆಗೆ ನುಗ್ಗುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕೆಲವು ಹುಡುಗರ ಕಣ್ಣು ಖುಷಿಯಿಂದ ಅರಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನು ಬಂದು "ಹೊಳೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ, ತಡ ಆದ್ರೆ ಮತ್ತೆ ದೋಣಿ ಇಳಿಸ್ಲಿಕ್ಕೆ ಆಗಲ್ಲ..." ಅಂತ ಹೇಳುವಾಗ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಮೇಷ್ಟ್ರು "ಪೆರಂಪಳ್ಳಿ ಮನೆಯಿದ್ದವರು ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಿ" ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಮಾತಿಗೇ ಜಾತಕಪಕ್ಷಿಯಂತೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ, ಈಗಾಗಲೇ ತಮ್ಮ ಮುರುಕು ಬ್ಯಾಗ್ ಗಳಿಗೆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತುಂಬಿಸಿ ಲಂಕೆ ಹಾರಲು ಸಿದ್ದನಾದ ಹನುಮಂತನಂತೆ ತುದಿಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತ ನಾಲ್ಕು ಹುಡುಗರು ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರು. ಮತ್ತೆ ಮೇಷ್ಟ್ರು, "ನೀವು ಹೋಗ್ಬಹುದು...ಹುಷಾರಾಗಿ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಪ್ಪ" ಅಂತ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಹೇಳೋವಾಗ ಮರಿಕಪಿಗಳು ಛಂಗನೇ ಜಿಗಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೋಗುವಾಗ ಇಡೀ ಕ್ಲಾಸ್ ನತ್ತ ಒಮ್ಮೆ ಅವರು ನೋಡುವ ನೋಟ ನನಗಿನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ. ನಂತರ ನಮಗೆ ಪಾಠ ಕೇಳುವ ಯಾವ ಮೂಡೂ ಇರ್ತಿರ್ಲಿಲ್ಲ. ಛೇ...ಬಡ್ಡಿಮಕ್ಳು, ನಮ್ಮನ್ನು ಉರಿಸಿ ಹೋದ್ವು. ಅವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಯಾವಗ್ಳೂ ರಜೆ ,ಮಳೆ ಬಂದ್ರೆ....ನಾವು ಮಾತ್ರ ಕುತ್ಕೊಳ್ಬೇಕು...ಸ್ವಾಮಿ ದೇವರೆ, ಇವತ್ತು ಯಾರದ್ರು ಸತ್ತೇ ಹೋಗ್ಲಿ...ಒಂದು ದಿನ ರಜೆಯಾದ್ರೂ ಸಿಗಲಿ ಅಂತ ಆ ದೇವರಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೆ ಮೊರೆಯಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮತ್ತೆ ಎಷ್ಟೋ ಸಮಯದ ನಂತರ ಗೊತ್ತಾದದ್ದು ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಶಾಲೆಗೂ ಆ ಊರಿಗೂ ನಡುವೆ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಜನರನ್ನು ಈ ಬದಿಯಿಂದ ಅ ಬದಿಗೆ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದೋಣಿ ನಡೆಸುವ ಅಂಬಿಗ ಅಂತ. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿನ್ನೂ ಸೇತುವೆ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸೇತುವೆಯಾಗಿ ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅ ಸೌಭಾಗ್ಯವೂ  ಇಲ್ಲ. ಇದೆಲ್ಲದ್ರಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಶ್ರಾವಣ ಶುರು ಆದ ನಂತರ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಾಲು ಸಾಲು ರಜೆಗಳಿಂದಾಗಿ. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಸುರಿಸುರಿದು ಮೋಡಗಳೆಲ್ಲಾ ಬರಿದಾದ ಹಾಗೆ ಮಳೆಯೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ರಜೆ ಸಾರುವ ಕಾಲವೇ ಈ ಶ್ರಾವಣ. ಗಣೇಶನ ಹಬ್ಬ, ವಿಟ್ಲಪಿಂಡಿಯ ಸಡಗರದ ರಜೆಗಳ ನಡುವೆ ಶಾಲೆ ಇದ್ದ ದಿನವೂ ಒಂದು ಗಂಟೆಯಾದರೂ ಗ್ರೌಂಡ್ ನ ಮುಖ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಇವೇ ಆಗಿನ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಖುಷಿಗಳು.

ಹಾಗಾಗಿ ಆಶಾಡ ಪ್ರೇಮಿಗಳನ್ನು ವಿರಹ ವೇದನೆಗಾಗಿ ಕಾಡಿ ಶ್ರಾವಣದ ಮಿಲನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ರಜೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಟವೂ ಇಲ್ಲದೇ  ನಿರಂತರ ಪಾಠದಿಂದ ಬೇಸತ್ತ ನಾವೂ ಕೂಡಾ ಶ್ರಾವಣಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲವೂ ಒಂದಿತ್ತು.
ನನಗೆ ಪುರಾಣದ ಪಾತ್ರಗಳು ಮೊದಲು ಪರಿಚಯವಾದದ್ದೇ ಡಾ| ರಾಜ್ ಸಿನಿಮಾಗಳ ಮೂಲಕ.ರಾಜ್ ಸಿನಿಮಾಗಳ ಹುಚ್ಚು ಅಭಿಮಾನಿಯಾಗಿದ್ದ ನಾನು ಅವರ ಪೌರಾಣಿಕ ಕತೆಯ ಸಿನಿಮಾಗಳನ್ನು ಬಹುತೇಕ ಎರಡೆರಡು ಸಲ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಬಬ್ರುವಾಹನ, ಭಕ್ತ ಪ್ರಹ್ಲಾದ, ಮಯೂರ,ಸತ್ಯಹರಿಶ್ಚಂದ್ರದಂತಹ ಸಿನಿಮಾಗಳು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಂಟುಮಾಡಿದ ಬೆರಗು, ರೋಮಾಂಚನ ಇನ್ನೂ ಮಾಸದೆ ಹಸಿರುಹಸಿರಾಗಿವೆ. ಈಗಲೂ ಟಿ.ವಿ‌ಯಲ್ಲಿ ಬಂದರೆ ಅದೇ ಬೆರಗಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತೇನೆ.

ಬಬ್ರುವಾಹನ ಚಿತ್ರದ,  " ಯಾರು ತಿಳಿಯರು ನಿನ್ನ ಭುಜಬಲದ ಪರಾಕ್ರಮ...", ಮಯೂರದ "ಈ ಮಣಿಕಿರೀಟ ನಿನಗೆ ಬೇಡವೆ? ಈ ರತ್ನ ಸಿಂಹಾಸನ ನಿನಗೆ ಬೇಡವೇ? ಈ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ ನಿನಗೆ ಬೇಡವೇ? ಎಂದು ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದವಳು ನೀನೇ ಅಮ್ಮಾ?.....ಹೊಂಚು ಹಾಕಿ ಸಂಚು ಮಾಡಿ ವಂಚನೆಯಿಂದ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಕಬಳಿಸಿ ಮೆರೆಯುತ್ತಿರುವ ಶಿವಸ್ಕಂಧವರ್ಮಾ!!!..." ಅಂತಹ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಕಾಣಿಸೋದೇ ಇಲ್ಲ .ಬದಲಾಗಿ ಯುದ್ಧರಂಗದಲ್ಲಿ ಕಲಿ ಅರ್ಜುನನ ಎದುರು ಕೆಚ್ಚದೆಯಿಂದ ನಿಂತ ಬಬ್ರುವಾಹನ, ಅಮ್ಮನ ಸಮಾಧಿಯೆದುರು ಕಂಬನಿಗರೆಯುತ್ತಲೇ ಪಲ್ಲವರನ್ನು ಕನ್ನಡ ನಾಡಿನಿಂದ ಹೊರಹಾಕುವ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಮಾಡುವ ವೀರ ಕನ್ನಡಿಗ ಮಯೂರನೇ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಅದು ಡಾ| ರಾಜ್ ಅಭಿನಯದ ಗತ್ತು ಗೈರತ್ತು ಸೌಂದರ್ಯ.

ನಾನು ಅತಿಯಾಗಿ ಮೆಚ್ಚಿದ ಮತ್ತೊಂದು ಸಿನಿಮಾ ಕವಿರತ್ನ ಕಾಳಿದಾಸ. ಸುಕೋಮಲೆಯಾದ ಶಕುಂತಲೆ,  "ಅ...ಆ್ಹ....ಅನಸೂಯೆ...ಪ್ರಿಯಂವದೆ ಕಟ್ಟಿದ ಈ ವಲ್ಕಲ ಬಹಳ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಎದೆ ನೋಯುತ್ತಿದೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಸಡಿಲಗೊಳಿಸು...." ಎಂದು ಗೋಗರೆವಾಗ ಸಖಿ ಪ್ರಿಯವಂದೆ, " ಹ್ಮ್....ಎದೆಯನ್ನು ಉಬ್ಬಿಸುತ್ತಿರುವ ನಿನ್ನ ಯೌವನವನ್ನು ನಿಂದಿಸು, ನನ್ನನ್ನಲ್ಲ" ಎಂದು ಶಕುಂತಲೆಯ ತುಂಬಿದ ಯೌವನವನ್ನು ನೋಡುವಾಗ, ದುಂಬಿಯೊಂದು ಮಕರಂದವನ್ನು ಹೀರಲು ಶಕುಂತಲೆಯ ಅಧರವನ್ನು ಮುತ್ತಿಕ್ಕುವ ದೃಶ್ಯ ಕಂಡು ದುಷ್ಯಂತ, "ಆಹಾ ...ಆ ಚಂದುಟಿಯನ್ನು ಚುಂಬಿಸುತ್ತಿರುವ ದುಂಬಿಯೇ...ನೀನೇ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ" ಎಂದು ಉಧ್ಗರಿಸುತ್ತಾನೆ...ಈ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗ ಜಯಪ್ರದಳ ಮೋಹಕ ಚೆಲುವಿಗೆ ಕ್ಲೀನ್ ಬೋಲ್ಡ್ ಆಗಿದ್ದೆ. ಮೊದಲು ಕುರಿ ಕಾಯುವ ಪೆದ್ದನಾಗಿ, ನಂತರ ಕಾಳಿ ಕೃಪಕಟಾಕ್ಷದಿಂದ ಕಾಳಿದಾಸನಾಗಿ, ದುಷ್ಯಂತನಾಗಿ, ಪ್ರೇಮಿಯಾಗಿ, ವಿರಹಿಯಾಗಿ,ವಿರಾಗಿಯಾಗಿ ರಾಜ್ಕುಮಾರ್ ಅಭಿನಯ ಮನೋಜ್ಞ.

ಪುರಾಣದ ಕೆಲವು ಪಾತ್ರಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಈವರೆಗಿನ ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಬಂದಿವೆ.ಅಂಬೆ, ಊರ್ಮಿಳಾ, ಅಹಲ್ಯೆ ಮತ್ತು ಈ ಶಕುಂತಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಬಹುತೇಕ ತಮ್ಮದಲ್ಲದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಬೆಂದವರೇ.ಮೊದಲ ಮೂವರ ಬಗ್ಗೆ  ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಅಂತಹ ಸಂಧರ್ಬ ಬಂದಾಗ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ಈ ಲೇಖನವನ್ನು ಶಕುಂತಲೆಗೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ಶಕುಂತಲೆ ದುಷ್ಯಂತರ ಗಾಂಧರ್ವ ವಿವಾಹ, ಉಂಗುರ, ದೂರ್ವಾಸರ ಶಾಪ, ದುಷ್ಯಂತನ ನಿರಾಕರಣೆ, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮನಿಂದ ತಿರಸ್ಕೃತಳಾದ ಶಕುಂತಲೆಯ ವಿರಹ...ಇವುಗಳ‌‌ ಸುತ್ತ ಗಿರಕಿಹೊಡೆಯುತ್ತದೆ ಈ ಕತೆ. ದೂರ್ವಾಸರ ಶಾಪದಿಂದಾಗಿ ದುಃಶ್ಯಂತ ಶಕುಂತಲೆಯೊಂದಿಗಿನ ಪ್ರಕರಣವನ್ನೇ ಮರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನು ಕಾದು ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲವೆಂದು ಕಣ್ವ ಮಹರ್ಷಿ ತನ್ನ ಶಿಷ್ಯಂದಿರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ದುಷ್ಯಂತನ ಅರಮನೆಗೆ  ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾನೆ ಶಕುಂತಲೆಯನ್ನು. ಆದರೆ ರಾಜ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ನೀನಾರೆಂದು ಗೊತ್ತೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ದುಷ್ಯಂತನಿಂದ ತಿರಸ್ಕೃತಳಾದಾಗ ಬೆರಳಿಗೆ ತೊಡಿಸಿದ ಉಂಗುರಕ್ಕಾಗಿ ತಡಕಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲೂ ವಿಧಿ ಅವಳನ್ನು ವಂಚಿಸುತ್ತದೆ...ಉಂಗುರವಿಲ್ಲದ ಬೋಳು ಬೆರಳನ್ನು ಕಂಡು ಪೆಚ್ಚಾಗಿ ನಿಂತಾಗ ನೆರೆದ ಮಂದಿರ ವ್ಯಂಗ್ಯ ನೋಟಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಲಾಗದೇ ಅಪಾರ ಅವಮಾನದಿಂದ ಕುಸಿಯುತ್ತಾಳೆ.
ಜಿ.ಎಸ್.ಎಸ್. ಈ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು ತಮ್ಮ ಒಂದು ಕವನದಲ್ಲಿ ಅಮೋಘವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ...

"ಉಂಗುರದ ಬೆರಳನು ಸವರಿ ಬೆಚ್ಚಿದಳಬಲೆ;
ಇದ್ದ ಸೇತುವೆ ಮುರಿದು ದಾರಿಯಿಲ್ಲ.
ಭೋರ್ಗರೆವ ಹೊನಲನೀಸುವುದೆ ನೆನಪಿನ ದೋಣಿ?
ಕೊಂಕು ನಗೆಗಳ ಮೊಳಗು ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ.
ಸುತ್ತ ಕಣೆ ಹೂಡಿರಲು, ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿದ ಜಿಂಕೆ;
ದೇಗುಲದ ಮೂಲೆಯಲಿ ದೀಪವಾರಿದ ಮೇಲೆ
ನಿಂತ ದೀಪದ ಮಲ್ಲಿ!..."

ಶಕುಂತಲೆಗೆ ದುಷ್ಯಂತನ ಪರಿಚಯವಿತ್ತು.ಸಂಧಿಸಿದ ಕೂಡಲೇ ತನ್ನ ಗುರುತು ಹಿಡಿಯುವನೆಂಬ ಅಪಾರ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವೂ ಇತ್ತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ, ಅವಳಿಗೆ ದುಷ್ಯಂತ ಗುರುತಿಗಾಗಿಯೇ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ಉಂಗುರವನ್ನು ಅವಳು   ಅಷ್ಟೊಂದು ಮಹತ್ವದ್ದಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆ ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದಲೇ ಅವಳು ಉಂಗುರವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಳು. ಈ ಉಂಗುರದ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ತ್ರೇತಾಯುಗಕ್ಕೆ ಜಿಗಿಯುತ್ತಿದೆ.ಅಲ್ಲಿ ಹನುಮಂತ ಲಂಕೆಗೆ ಹಾರಲು ತಯಾರಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಸೀತೆಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ ತಾನು ರಾಮದೂತನೆಂಬ ಸಾಕ್ಷಿಗೆ, ಸೀತೆಗೆ  ತೋರಿಸಲು ರಾಮ ಕೊಟ್ಟ ಉಂಗುರವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ನಂತರ ಲಂಕೆಗೆ ಹಾರಿ ಸೀತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಉಂಗುರ ತೋರಿಸಿ....ಅರೆ ಎಷ್ಟು ಸಲೀಸು...ಉಂಗುರ ಕಂಡು ಸೀತೆಗೆ ರಾಮದೂತನೆಂದು ನಂಬಿಕೆ ಹುಟ್ಟಿ.....ಸುಖಾಂತ್ಯ!!!. ಅರೆ ಶಕುಂತಲೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಆಗದಿದ್ದುದು ಇಲ್ಲಿ ಯಾಕಾಯ್ತು? ಅದಕ್ಕೂ ಇದಕ್ಕೂ ಏನಾದರೂ ಕನೆಕ್ಷನ್ ಇದೆಯಾ?....ನನಗನ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಹೌದು, ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಇದೆ! ಯೋಚಿಸಿ...ಇಲ್ಲಿ ಹನುಮಂತನಿಗೆ ಸೀತೆಯ ಪರಿಚಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಈ ಮೊದಲು ಎಲ್ಲೂ ನೋಡಿಲ್ಲ. ತಾನು ಸೀತಾಮಾತೆಯನ್ನು ಸಂಧಿಸಿದಾಗ ಅವಳಿಗೆ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ತನ್ನ ಗುರುತು ಸಿಕ್ಕಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು ಹನುಮಂತನಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ರಾಮ ಕೊಟ್ಟ ಗುರುತಿನ ಉಂಗುರಕ್ಕೆ ಬಹಳ ಮಹತ್ವ ಕೊಟ್ಟು, ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಯೋಜನಾ ದೂರವನ್ನು ಕ್ರಮಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದರೂ ಉಂಗುರವನ್ನು ಬಹಳ ಜೋಪಾನವಾಗಿ ತನ್ನ ಬಳಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಉಂಗುರ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದ್ದರೆ ತಾನು ಅಷ್ಟು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಹಾರಿದ್ದು ವ್ಯರ್ಥ ಅನ್ನುವ ಸ್ಪಷ್ಟ ಕಲ್ಪನೆ ಹನುಮನಿಗಿತ್ತು...ಆದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ನದಿ ದಾಟುವಾಗ ಶಕುಂತಲೆ ಉಂಗುರವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಅವಳು ಆ "ಗುರುತಿನ ಉಂಗುರ" ಕ್ಕೆ ಮಹತ್ವ ಕೊಡದೇ ದುಷ್ಯಂತನ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ನಂಬಿದ್ದು! (ವಿಷಯದ ಮಹತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ದೂರ್ವಾಸರ ಶಾಪವನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ!).

ಇನ್ನೊಂದು ಆಯಾಮದಲ್ಲಿ ಈ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುವುದುಂಟು. ಪೌರಾಣಿಕ ಪಾತ್ರಗಳಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ನಿತ್ಯದ ಬದುಕಿಗೆ ಬರೋಣ. ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ‌ ಭಾಗವೇ ಆದಂತಹ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳು, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ,ಅಣ್ಣತಮ್ಮ, ಅಕ್ಕತಂಗಿಯರ ಜೊತೆಗೆ ನಮ್ಮದು ಯಾವತ್ತೂ ಸಿಡುಕು ಮುಖ, ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದ ಮಾತುಗಳು. ಅವರೊಂದಿಗೆ Taken for granted ಅನ್ನುವ ತರಹದ ವರ್ತನೆ ನಮ್ಮದು. ಅವರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಸ್ಪೆಷಲ್‌ ಉಂಗುರದ ಗುರುತುಗಳು, ನಗೆಯ ಗುರುತುಗಳ ಅಗತ್ಯ ಇಲ್ಲವೆಂದೇ ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆ ಮತ್ತು ಹಾಗೆಯೇ ನಡೆಯುತ್ತೇವೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವರು ಹೇಗಿದ್ದರೂ ನಮ್ಮವರೇ ಅನ್ನುವ ಉದಾಸೀನ ಭಾವ.ದುಷ್ಯಂತನ ಜೊತೆಯ ಶಕುಂತಲೆಯ ಮನಸ್ಥಿತಿಯಂತೆ. ಅದೇ ಊರ ಮೂಲೆ ಮನೆಯ ಅಪರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಮನೆಗೆ ಬರುವ ಅತಿಥಿಯೊಂದಿಗೋ ನಾವು ಉದಾರ ನಗೆಯ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು!  ಅವರೊಂದಿಗೆ ಅದೇನು ಕುಶಲ ಮಾತುಕತೆ...ಯೋಗ ಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಣೆ, ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ!!!...ಅವರನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ Taken for granted ರೀತಿ ನೋಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸಲೀಸು. ಅಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಹನುಮಂತ ಸೀತೆಯ ಭೇಟಿಯಂತೆ! ಈ ಧಾವಂತದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಯೋಚಿಸಲು ಅವಕಾಶವೇ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಇನ್ನು ಬದಲಾಗಬೇಕು ಅನ್ನುವುದೊಂದು ಕನಸು.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನೆನಪಾಗಲು ಕಾರಣ, ಇಂದು ಮಗಳ ಶಾಲೆಯ ಫ್ಯಾನ್ಸಿ ಡ್ರೆಸ್ ಕಾಂಪಿಟೀಶನ್ ನಿಂದಾಗಿ. ಮೊನ್ನೆಯಿಂದ ತಲೆ ಕೆರೆದೂ ಕೆರೆದೂ...ಕೊನೆಗೂ ಶಕುಂತಲೆಯ ಪಾತ್ರವೇ ಓಕೆ ಅಂತಾದ ಮೇಲೆಯೇ ಈ  ಹುಡುಕಾಟಕ್ಕೆ ವಿರಾಮವಿತ್ತದ್ದು. ಶಕುಂತಲೆಯ ಉಡುಪಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಮುದ್ದು ಮದ್ದಾಗಿ ಕಾಣ್ತಿದ್ಳು ನೋಡಿ ನನ್ನ ಮಗಳು ಸಾನ್ವಿ...

ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿಬೆಟ್ಟು

Monday, 7 August 2017

ಒಲವ ಕಾವ್ಯ ಹೂವ ಕರೆಗೆ
ಕಾದು ಕುಳಿತ ಭ್ರಮರ ಸೆರೆಗೆ
ನಾಚಿ ನಿಂತು ಸೆಳೆದೆ
ಮನದಿ ಮಿಂಚಿ ಹೊಳೆದೆ
ಬನವೆಲ್ಲಾ ನಿನ್ನ ಪ್ರೇಮ ಶಾಲೆ
ನೀನಾದೆ ನನ್ನ ಕೊರಳ ಮಾಲೆ

ಮನದ ನೆಲಕ್ಕೆಲ್ಲ ಪನ್ನೀರು ಸುರಿದು
ಮಿಲನದೊಸಗೆ ಕಾಡಿ ಬೇಡಿದೆ
ಭಾವಸೆಳೆಯೆಲ್ಲ ನಿನಗಾಗಿ ಮಿಡಿದು
ಚೈತ್ರ ಚಿಗುರಿ ಹಕ್ಕಿ ಹಾಡಿದೆ
ಉಕ್ಕುವ ಅಲೆಯಲ್ಲು ತೀರದ ಕನವರಿಕೆ
ಬಾಳಿನ ಇರುಳಲ್ಲು ನೀನಗುವ ಚಂದ್ರಿಕೆ
ಕರಿಮುಗಿಲು ನೀನಾಗಿ ನಗಲು
ಗರಿಬಿಚ್ಚಿ ನಾ ಕುಣಿವ ನವಿಲು

ವೃಂದಾವನಕೆಲ್ಲ ತಂಗಾಳಿ ಬೀಸಿ
ಹಸಿಬಿಸಿ ಆಸೆ ಹೆಣ್ಣಾಗಿ
ಕೃಷ್ಣನ ಕೊಳಲ ನಾದವು ಕೇಳಿ
ಪಿಸುನುಡಿ ಎಲ್ಲ ಇಂಪಾಗಿ
ಬಯಕೆ ಬಿಸಿಯಲ್ಲೂ ಹೊಳೆವ ಮಳೆಬಿಲ್ಲು
ದೂರ ಇರುವಲ್ಲೂ ವಿರಹ ಬರಿಸುಳ್ಳು
ಕನಸಲ್ಲು ಕಣ್ಣಾಗಿ ಕಾದೆ
ನೀನಾದೆ ಈ ಬಾಳ ರಾಧೆ

ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿಬೆಟ್ಟು
ಕಣ್ಣ ಸನ್ನೆಯು ಕಾಡಿ ಚಣದಲಿ
ಸಣ್ಣ ಮಿಡಿತವು ಮನದ ಕಡಲಲಿ
ಮಣ್ಣ ಕಣಕಣ ಚಿಗಿತು ಹಾರಿತು ಭಾವದೊಡಲಿನಲಿ
ತನ್ನ ನಲ್ಲನ ಮನದ ಬಯಕೆಗೆ
ಮುನ್ನ ಕಾಣಿಕೆ ಕೊಡುವೆನೆನುತಲಿ
ಚೆನ್ನೆ ನಾಚುತ ಮುಟ್ಟಿ ಕೆನ್ನೆಯ ನಿಲ್ಲದೋಡಿದಳು

ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿಬೆಟ್ಟು
ಇಷ್ಟು ಸಾಕೆಂದೆದ್ದು ದೂರ ನಡೆದರು ಕೂಡ
ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಅದೆಂತ ಅಂಟು?
ಎಷ್ಟು ಬಲದಿಂದೊದ್ದು ತಳ್ಳಿದರು ಮತ್ತೆ
ಕೂಡೊ ಬಂಧಕ್ಕದೆಂತ ನಂಟು?

ಹೂವು ಕೀಳಲು ಹೋಗಿ ಚುಚ್ಚಿದರು ಮುಳ್ಳು
ಇನ್ನು ಕಾಡಿದೆಯದರ ದಳದ ಚೆಲುವು
ಹಕ್ಕಿ ಹಾಡನು ಕೇಳಿ ಹಾರುವುದು ಸುಳ್ಳು
ಹೆಕ್ಕಿ ಮುಗಿಯದು ಇಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಒಲವು

ಭಾವಬಂಧುರವೆಂದು ನಂಬಿ ನೊಂದರು ಕೂಗಿ
ಮನದ ಮಗುವಿನ ನಗುವು ಮಾಸದಿಲ್ಲಿ
ಹೊರ ಬಯಲಕರೆಗಾಳಿ ಬೀಸಿದರು ಬಲವಾಗಿ
ಮನೆಯ ಮಡಕೆಯ ಚಿಂತೆ ತೀರದಿಲ್ಲಿ

ಎಲ್ಲೊ ದೂರದಿ ಅಲ್ಲಿ ಕೇಳಿ ಮುರಳಿಯ ಸೊಲ್ಲು
ಶ್ರುತಿಯುಗೊಂಡಿದೆ ಈಗ ಹೃದಯವೀಣೆ
ಬಂದೆತ್ತಿಕೋ ನನ್ನ ಗಿರಿಯಂತೆ ಬೆರಳಲ್ಲಿ
ಹರಿದು ಹೋಗಲಿ ಎಲ್ಲ ಭವದ ಬೇನೆ

ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿಬೆಟ್ಟು
#ನೋಟ

ಇದ್ದಿದ್ದರೆ
ಹೆಂಡತಿಯ ನೋಟಕ್ಕೂ
ದೂರ್ವಾಸರ ಶಕ್ತಿ;
ನಾನೆಂದಿಗೋ ಬೂದಿಯಾಗಿ
ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು ಮುಕ್ತಿ...!

ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿಬೆಟ್ಟು
"ಹೂವಿರುವುದು
ದೇವರ ಗುಡಿಯಲ್ಲಿ
ಮತ್ತು
ಹೆಣ್ಣಿನ ಮುಡಿಯಲ್ಲಿ...."

ಅದ್ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ,
ಈ ಮೋಸದ ಬಗ್ಗೆ
ಸಣ್ಣ ಸುಳಿವೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ನೋಡು.
ಅಜ್ಜ ಅಪ್ಪ ಅಣ್ಣ ಎಲ್ಲರೂ
ಹೇಳಿದ್ದು ಇದನ್ನೇ,
ಮೊದಮೊದಲು ನನಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನೇ ಹೇಳಿದಾಗ
ಎಲ್ಲರಂತೆ ನಾನೂ ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ,
ಇದು ಹೀಗೆ
ಅದು ಹಾಗೆ...
ಮತ್ತು
ಇದು ಹೀಗೆಯೇ
ಅದು ಹಾಗೆಯೇ ಅನ್ನುವುದನ್ನು.

ಅದರಾಚೆಯ ಯೋಚನೆಗಳು
ಎಂದೂ ಕಾಡಲಿಲ್ಲ
ತೀರಾ ನಿನ್ನೆಯವರೆಗೂ;
ಹೂವಿಗಾಗಿಯೇ ಹಾರುವ
ದುಂಬಿಯನ್ನು
ಕಾಣುವವರೆಗೂ.

ತೊಟ್ಟ
ಪೊರೆ ಕಳಚಿದರೆ ಮಾತ್ರ;
ಬದುಕಿಲ್ಲಿ
ಹೊಚ್ಚಹೊಸದು...!

ಇದೀಗ,
ಅಪ್ಪ ಕೊಟ್ಟ
ಕನ್ನಡಕ ತೆಗೆದಿರಿಸಿದ್ದೇನೆ
ಮತ್ತು...
ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಸಿಗದ ಹಾಗೆ
ದೂರ ಎಸೆದಿದ್ದೇನೆ.

ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿಬೆಟ್ಟು
ಸುರಿದ ಮಳೆಯಲಿ ನಿಂತು ನೆನೆಯುತ
ಸರಿದ ನನ್ನನು ಕದ್ದು ನೋಡಿದ
ಹುರುಪು ನೋಟವು ಮನಕೆ ಚುಚ್ಚಿತು ನೂರು ಹೂಬಾಣ
ಅರಿವು ತಪ್ಪಿತು ಬುದ್ದಿ ಕೆಟ್ಟಿತು
ಮರೆತು ನನ್ನನೆ ನಿನ್ನ ವಶದಲಿ
ತಿರೆಯ ವಿರಹವು ಬಾನ ಮುತ್ತಿಗೆ ಮರೆತು ಹಸುರಾಯ್ತು

ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿಬೆಟ್ಟು
ಅಂತರಂಗದ ಬನದ ಬಯಕೆಗೆ
ಮಂದಮಾರುತವೊಂದು ಬೀಸಿರೆ
ಚಂದದಿಂದಲಿ ನಗುತ ಹೂಗಳು ಪಯಣ ಸಾರಿದವು
ಸಂದ ಚಣಗಳ ನೆನಪು ಕಳೆಯಲು
ನಿಂತ ಮನೆಗಳ ಮೋಹ ಕಳಚುತ
ಬಂಧ ಬಿಡಿಸುವ ಸೊಗದ ಕನಸನು ಕಣ್ಣು ಬೇಡಿದವು

ತೀರ ಮುತ್ತುವ ಕಡಲದಲೆಯನು
ಸೇರಿ ಸೆಳೆದೆನು ನೀರ ಮಡುವಲಿ
ಚೀರಿಕೊಂಡರು ಕಿವಿಯು ಕೇಳದು ಜನಕೆ ಜಗದಲ್ಲಿ
ಮೀರೆ ಭವದ ಸೆಳೆಯ ಸಂಚನು
ಸಾರಿ ಪಥವ ಕೂಡಿ ನಡೆಯುತ
ಪಾರು ಮಾಡುವ ಪರದ ನಾವಿಕ ಬಂದು ನೋಡಿಲ್ಲಿ

ಮುಡಿದ ಪದಕದ ಬಣ್ಣ ಕಳೆದಿರೆ
ಸಿಡಿದ ಮಾತಿನ ಲೆಕ್ಕ ಕಾಡಲು
ಪಡೆದ ಮಣ್ಣಲಿ ಬಿದ್ದ ಬೀಜದ ಬದುಕು ಬೆಂದಿಹುದು
ಹಿಡಿದು ಮೂವರ ಕಡೆದು ಬೆಣ್ಣೆಯ
ಒಡೆದುದಾರನು ಮುಂದೆ ನಡೆಯಲು
ಹಡೆದ ಶಾಂತಿಯ ಹಕ್ಕಿ ಹಾರಿತು ಬಯಲ ಬಾನಿನಲಿ

ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿಬೆಟ್ಟು

Friday, 28 July 2017

ಯಾವ ಜನ್ಮದ ಮೈತ್ರಿಯೋ
ಬದುಕಲರಳಿದ ಚೈತ್ರವೋ
ಬೆರಗ ಸೆಳೆಯೋ ಸೊಗದ ಮಳೆಯೋ
ಭೂಮಿಗಿಳಿದ ಸಗ್ಗವು
ಮಗಳು ಬಾಳ ಕಬ್ಬವು

ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುತ
ನಡೆದ ಕ್ಷಣವೇ ವಿಸ್ಮಯ
ತೊದಲು ಮಾತ ಮೊಲ್ಲೆಗರೆ-
-ದಳುವ ಆಟದಿ ತನ್ಮಯ
ತಿರುಗೊ ಭುವಿಗೂ ಕೊನೆಯಿದೆ
ನಿಂತು ನೋಡಲು ಜಗವಿದೆ

ಹಾರೋ ಚಿಟ್ಟೆಯ ಬೆನ್ನಿಗೋಡುತ
ಬಣ್ಣ ಕದಿಯುವ ಕನಸಿದೆ
ಹರಿಯೋ ನೀರಿಗೆ ಕಾಲು ಸೋಕುತ
ದೋಣಿ ಬಿಡುವ ಮನಸಿದೆ
ನಿನ್ನ ಜೊತೆಗೇ ಬದುಕಿದೆ
ನಿಂತು ನೋಡಲು ಜಗವಿದೆ

ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್  
ಹೇಗೆ ನಿಲ್ಲಲಿ ನಾನು
ನೀವೇ ಹೇಳಿ?
ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದವರನ್ನು ಅಣಕಿಸುವ
ದಾಟಿ ಹೋದವರನ್ನು ಹಿಂದಿಕ್ಕುವ
ಕಸುವು ತುಂಬಿರುವ ಕಾಲುಗಳಿನ್ನೂ
ಓಡಲು ಹಂಬಲಿಸುವಾಗ?

ಹೇಗೆ ಹೊರಳಲಿ ನಾನು
ನೀವೇ ಹೇಳಿ?
ಚಿಗುರ ಬಯಕೆ ಕಾಣುವ
ಬೆಳೆವ ಸೊಗಸ ಕನಸುವ
ಕನಸು ತುಂಬಿರುವ ಕಣ್ಣುಗಳಿನ್ನೂ
ನೋಡಲು ಕಾತರಿಸುವಾಗ?

ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ನಿಂತಾಗಲೆಲ್ಲಾ
ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದೆ
ಆರು ಹೆಡೆಯ ಹಾವು;
ನೋಟ ಮರೆತು ಗಮ್ಯಕ್ಕೊಡ್ಡುವ
ಬೊಗಸೆಯ ಭಕ್ತಿಗೋ
ಭರ್ತಿ ಒಂಬತ್ತು ತೂತು.....!

ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿಬೆಟ್ಟು
ಮನಸು ಹೊರಳಿದೆ ಹೊನ್ನಸೂರಿಗೆ
ಸೇರೊ ದಾರಿಯದೆಲ್ಲಿದೆ
ಹುಚ್ಚು ಬಯಕೆಯ ಕಳೆವ ಗಿರಿಪಥ
ದಲ್ಲಿ ದರಿಗಳು ಹಲವಿದೆ
ಗುರಿಯ ಕಾಣದೆ ಬಳಲಿದೆ
ತೋರೊ ಗುರು ನೀನೆಲ್ಲಿಹೆ

ಇಲ್ಲೆ ಇದ್ದ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ
ಬಿಡದೆ ಅವನ ಕಾಡಿದೆ
ಮೇರೆ ಇರದ ಅರಸನಲ್ಲಿ
ಬರಿದೆ ಪ್ರೇಮ ಬೇಡಿದೆ
ಎಂಥ ಹುಚ್ಚು ನನ್ನದು
ಹೃದಯವೆಷ್ಟು ಸಣ್ಣದು
ದಾಹ ಕಳೆವ ದೇವನಲ್ಲಿ
ಗುಟುಕಿಗಾಗಿ ಕಾಡಿದೆ;
ಅವನ ಹರವು ಅರಿಯದೆ

ಒಡಲ ಮೋಹ ಬಿಡದು ಇಲ್ಲಿ
ಮುರಳಿಗಾನ ಕೇಳದೆ
ದಡದ ಹಂಗು ತೀರದಿಲ್ಲಿ
ಒಲವ ನದಿಯು ಹರಿಯದೆ
ಬಯಲು ಎಷ್ಟು ಕರೆದರೂ
ನಿಜದ ಸದ್ದು ಕೇಳದು
ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆಯ ಹಾಕದೆ
ಗೆಜ್ಜೆ ಕಾಲಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದೆ;
ಜಗದ ಹೆಮ್ಮೆಯನಪ್ಪಿದೆ

ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿಬೆಟ್ಟು


ಎದೆಯ ಸೊಗದ ಭಾವಗಳಿಗೆ
ಬಯಲು ದೂರವಾಗಿದೆ
ಅರಸುತಿರುವ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ
ಬೆಳಕು ಕಾಣದಾಗಿದೆ
ಯಾವ ಮೋಹ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ;
ಜಗದ ಹುಚ್ಚು ಸುತ್ತಿದೆ?

ಬಯಕೆ ಹಾವು ಸಂಚು ಹೊಸೆದು
ಪೊರೆಯ ಕಳಚಿ ಮಿಂಚಿದೆ
ಭವದ ಬೀಜ ಮರಳಿ ಚಿಗುರಿ
ಮಣ್ಣ ಋಣಕೆ ಅಂಟಿದೆ
ಗೂಡು ಬಯಸಿ ಬಾನು ಮರೆತ
ಹಾರೊ ಹಕ್ಕಿ ಕೂತಿದೆ

ಅರಿವ ಮರೆಸಿ ಇರುವ ಮೆರೆಸೊ
ಬಳ್ಳಿ ಮರವನಪ್ಪಿದೆ
ಗತವ ಅಳಿಸಿ ಹಿತವ ತೆರೆಸೊ
ಮಡಿಲ ಕೂಸು ಎದ್ದಿದೆ
ದಡವ ಬಯಸಿ ಕಡಲು ಮರೆತ
ಹರಿವ ನದಿಯು ನಿಂತಿದೆ

ಸಿಗದ ಮೂಲ ಹುಡುಕಿ ಹೊರಟ
ನಾವೆ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿದೆ
ಜಗದ ನಂಟು ಕಳೆಯೊ ಆಟ
ದಲ್ಲಿ ಕನಸು ನೆಚ್ಚಿದೆ
ಕುಕಿಲ ದನಿಗೆ ಮುರಳಿ ಮರೆತ
ಸೋತ ಮನಸು ಕಾಡಿದೆ

ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿಬೆಟ್ಟು

Saturday, 15 July 2017

ಬಿಡದೆ ಮಳೆ ಸುರಿವ ಉಡುಪಿಯದು ನನ್ನೂರು
ಮೊನ್ನೆ ಒಗೆದುದು‌ ಇನ್ನು ಒಣಗೆ ಇಲ್ಲ
ಕಾಡಿ ಸುಡುತಿಹ ನೆನಪು ನಿಮ್ಮಂತೆ ನನಗೂ
ಗಾಡಿ ಬಿಡದಿರಲು ಬೇರೆ ನೆಪವೆ ಇಲ್ಲ

ಮಣ್ಣ ಹಾದಿಯ ತುಂಬಾ ನೀರು ತುಂಬಿದ ಹೊಂಡ
ಬಂದ ಬಸ್ಸಿಗು ಕೂಡ ಹೊರಡೊ ಮರೆವು
ಉಪ್ಪು ನೀರಿನ ಹಲಸು ಪತ್ರೋಡೆ ತಿಂದುಂಡ
ಗಳಿಗೆಯಲು ಕಾಣುವುದು ನಿಮ್ಮ ಕನಸು

ಜಗವ ಪೊರೆವ ಕರದಿ ಮುರಳಿ ಪಿಡಿದ ಶ್ಯಾಮ
ರಾಧೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮಿಡಿವ ವಿರಹಿಯವನು
ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸದಿ ನೀವು ಕಳೆದು ಹೋದರೆ ಕ್ಷೇಮ
ಮಳೆ ಬಿಡಲು ಕ್ಷಣದಿ ಬಂದು ಸೇರುವೆನು.



ಎದೆಎದೆಯೊಳಗೆ ತುಂಬಿರೆ ಒಲವು
ಈ ಜಗದೊಳಗೆ ಎಲ್ಲವು ಚೆಲುವು
ಕಣಕಣದಲ್ಲೂ ತುಂಬಿರೆ ಹಾಸ
ಪ್ರತಿ ಎದೆಯು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ನಿವಾಸ

ಹರಿಯುವ ನದಿಯೇ ಯಮುನೆಯ ತಟವು
ಬೀಸುವ ಗಾಳಿಯೇ ಮೋಹನ ಸುಧೆಯು
ತೆರೆದೆದೆ ಬಾನು ತೋರಿದ ಲಾಸ್ಯ
ಪ್ರತಿ ಎದೆಯು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ನಿವಾಸ

ಸ್ಹೇಹಕು ಪ್ರೇಮಕು ಒಲಿಯುವ ನಿಧಿಯು
ಹೂವಿಗು ಬೆಣ್ಣೆಗು ಕರಗುವ ಸಿರಿಯು
ಹಲವು ನದಿಗಳಿಗೊಂದೇ ಅರಸ
ಪ್ರತಿ ಎದೆಯು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ನಿವಾಸ

Monday, 10 July 2017

ಕನಸೊಂದು ಬಳಿಬಂದು ತಾನಾಗೇ ಒಲಿದಿತ್ತು
ಎಂಟು ವರುಷದ ಹಿಂದೆ ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ
ಮಾಗಿ ಕಳೆದ ಇರುಳು ಚಿಗುರು ಬೆಳಕಿನ್ನಿತ್ತು
ಮಂಜು ಕರಗಿತು ಕಂಡು ಕಣ್ಣ ಸನ್ನೆ

ಮರುಭೂಮಿ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಚಿಗುರಿದ್ದ ಹೊಸ ಹೂವು
ಎಂಥ ಸೋಜಿಗವದರ ದಳದ ಚೆಲುವು
ಸೋಗಿನಾಸೆಯು ಇರದ ಕಾಡಿ ಬೇಡದ ಸೆಳಹು
ಸರಳ ಸುಂದರವಹುದು ಅವಳ ಒಲವು

ಬೆಳಗೆಲ್ಲಾ ಬೆಳಬೆಳಗಿ ಮನವೆಲ್ಲಾ ಬರಿ ಖಾಲಿ
ನಿಶೆಯ ನಶೆಯೇರಿತ್ತು ಅವಳ ಕಂಡು
ಪಡುವಣದ ಬೀದಿಯಲಿ ಒಲವ ರಂಗಾವಲ್ಲಿ
ಸಂಧ್ಯರಾಗದಿ ರವಿಯು ಸೊಗಸನುಂಡು

ಮಳೆಗಾಲ ಹಲವುರುಳಿ ಹಿತಮಿತದಿ ಸುಖವರಲಿ
ಪರಿಮಳವು ಕಂತಿಲ್ಲ ಇನ್ನು ಹೊಸದು
ಹುಸಿ ಮುನಿಸು ಹಸಿ ಕನಸು ಹಾಸಿ ಬಂದಂತಿರಲಿ
ಚಿರಹರೆಯಕ್ಕೊಂದು‌ ಭಾಷ್ಯ ಹೊಸೆದು

Saturday, 8 July 2017

ಹರಿಯುವ ನದಿಯೂ ಉಕ್ಕುವ ತೊರೆಯೂ
ಸೇರುವ ಕಡಲೊಂದೇ;
ವಾತ್ಸಲ್ಯದ ಕರವೋ ಪ್ರೇಮದ ಕರೆಯೋ
ನುಡಿಸುವ ಕೊಳಲೊಂದೇ.
ಕಾಡ ಮಧ್ಯದಳಂದು ನೋಡಿದ
ಹಾಡಿ ತೂಗುವ ಸೀತೆ ದಂಡೆಯ
ಕಾಡಿ ನಲ್ಲನ ಮುಡಿವ ಬಯಕೆಯ ಅರಿಕೆ ಮಾಡಿದೆನು
ಗಾಡಿ ಹೊರಡಲು ತಿರುಗಿ ನೋಡುತ
ಮೋಡಿ ಮಾಡಿರುವೊಲವ ಮಾರನ-
ನೋಡಿ ಬಳಸುತಲಪ್ಪಿ ತೋಳಲಿ ಮುದ್ದು ಮಾಡಿದೆನು
#BGGROUP  @ #ಬಿಜಾಪುರ
#PART 2

#ಕೋಲಾರ್ #ಸೇತುವೆ

#ಗೋಲಗುಂಬಜ್

ದಾರಿ ಸಾಗಿದಷ್ಟೂ ನೋಡುವ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ನೆನಪಿನ ಮೂಟೆಗಳನ್ನೇ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯಾಣಗಳು ಒಂದೇ ತರಹ ಅಂತೂ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಗುರಿಯ ಕಾಣುವ ಆತುರವಿದ್ದಾಗ ಕ್ಣಣಗಳೆಲ್ಲಾ ಯುಗದಂತಾಗಿ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕುದುರೆಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿದಂತೆ ಎದುರು ನೋಡುತ್ತಾ ಎಂದಿಗೆ ಮುಗಿಯುವುದು ಈ ಪ್ರಯಾಣ ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ರೀತಿಯ ಪ್ರಯಾಣವಿದೆ, ಲಂಗು ಲಗಾಮಿಲ್ಲದ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಮೇಯಲು ಬಿಟ್ಟಂತೆ. ಇಷ್ಟ ಬಂದ ಕಡೆ ನಿಂತು, ಗೊತ್ತುಗುರಿಯಿಲ್ಲದೇ , ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಣ್ಮನದೊಳಗೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಸಾಗುವ ಪ್ರಯಾಣ ಅದು. ಅದರಲ್ಲೂ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಚಡ್ಡೀದೋಸ್ತ್ ಗಳಿದ್ದರಂತೂ ಮತ್ತೆ ಸ್ವರ್ಗ ಕೈಗೆಟುಕಿದಂತೆಯೇ ಸರಿ. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೇ ನಾವು ನಾವಾಗಿಯೇ ಇರುವುದು ನಮ್ಮ ಅಂತರಂಗದ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರ. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಖುಲ್ಲಂ ಖುಲ್ಲ. ಉಪೇಂದ್ರ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಮನಸ್ಸು ಹಾಗೂ ನಾಲಿಗೆಯ ನಡುವೆ ಫಿಲ್ಟರೇ ಇರಲ್ಲ. ಆದರೆ ಬೇರೆಲ್ಲಾ ಸಂಬಂಧಗಳೊಡನೆ ನಾವು ವ್ಯವಹರಿಸುವುದು ಮುಖವಾಡ ಹಾಕಿಕೊಂಡೇ. ಈ ಸಮಾಜ ಅಂದರೆ ಬರೇ ಮುಖವಾಡಗಳ ನಡುವಿನ ವ್ಯವಹಾರ.  ಆದರೆ ನನ್ನ ಈ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಅಂತರಂಗದ ಗೆಳೆಯರಿದ್ರು. ಹಾಗೆಂದೇ ಒಂದು ಚಂದದ ಅನುಭೂತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು ನಮ್ಮನ್ನು ಏರಿಸಿಕೊಂಡು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಹೊಸ್ಮನಿ ಕಾರು.

ಕೊರ್ತಿಕೋಲಾರ್ ಮೊಸರವಲಕ್ಕಿ ತಿಂದು ಹೊಟ್ಟೆ ತಂಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡ ನಾನು ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ವಿಶಾಲ ಬಯಲನ್ನು ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಭವ್ಯತೆಯ ಎದುರು ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಇರುವಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗುರುತಿಸುವಲ್ಲಿ ಸದಾ ವಿಫಲನಾಗಿತ್ತಾನೆ. ಈ ವಿಶಾಲ ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಚುಕ್ಕೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ನಿಜ,  ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆಂದೂ ಸಿಗದ ಹಾಗೆ ಕಳೆದುಹೋಗಬೇಕು. ತನ್ನೆಲ್ಲಾ ಒಣ ಪ್ರತಿಷ್ಟೆ, ಸ್ಥಾನಮಾನ, ಮೋಹಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು  ಈ  ವಿಶಾಲ ಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ತಾನೂ ಒಂದು ಬಯಲಾಗಬೇಕು, ಭವ್ಯವಾಗಬೇಕು. ಮೋಹ ಕಳೆವಾಟದ ಈ ಬಯಲೆಂದರೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಆರದ ಮೋಹ.

ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಇದು ಕೃಷ್ಣ ನದಿಯ ಬಯಲಲ್ಲವೇ? ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ವಿಶಾಲ, ಎಲ್ಲವೂ ಭವ್ಯ. ಇದಕ್ಕೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ನಾವು ದಾಟಿಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದ ಮೂರು ಕಿ.ಮೀ. ಉದ್ದದ ಸೇತುವೆ! ಕೃಷ್ಣಾ ನದಿಗೆ ಅಡ್ಡಲಾಗಿ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ಬಿಜಾಪುರವನ್ನು ಜೋಡಿಸುವ ಈ ಭವ್ಯ ಸೇತುವೆಯ ಉದ್ದ ಬರೋಬ್ಬರಿ ೩ ಕಿ.ಮೀ! ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದಲ್ಲೇ ಅತೀ ಉದ್ದದ ಸೇತುವೆ. ಬರೋಬ್ಬರಿ ಸೇತುವೆಯ ನಡುವೆ ತಂದು ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಇಳಿದ ಮೇಲೆ ಪಳಗಿದ ಗೈಡ್ ನಂತೆ ಈ ಸೇತುವೆಯ ಕುರಿತು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದ‌ ಹೊಸ್ಮನಿ! ನಿಜಕ್ಕೂ ನನಗೆ ಮುಂದೆ ಸಾಗುವ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಸಮಯ ಒಂದು ಹೊಸ ಒಳನೋಟವನ್ನು , ಹೊಸ ಅನುಭೂತಿಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಈ ಬಯಲಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಎಳೆದವು ಬಲವಾಗಿ.ಎಲ್ಲವೂ ಮೋಹ ಕಳೆವಾಟ!

ಈ ದಾರಿಗಳು
ಸುಮ್ಮನೇ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ
ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದ ಹೆಬ್ಬಾವಿನಂತೆ.
ಅಸಲಿಗೆ ಈ ದಾರಿಗಳಿಗೆ
ಯಾವ ಆದಿಯೂ ಇಲ್ಲ
ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ.
ಅವೆರಡೂ ಒಂದೇ ಬಿಂದುವಿನಲ್ಲಿ
ಮುಖಮುಖಿಯಾಗುತ್ತವೆ.

ನಿನ್ನನ್ನು ದಾಟಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ....
ಅನ್ನುವ ಅಹಮಿಕೆಯೆಲ್ಲಾ
ದಾರಿ ಮಧ್ಯದ ಮಾತಷ್ಟೇ ಹೊರತು
ಇನ್ನೇನೂ ಇಲ್ಲ.
ಸುತ್ತಿ ಸುತ್ತಿ ಬಸವಳಿದು
ಓಟ ಮುಗಿಸಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಿಲ್ಲಿ
ಯಾವ ಅರ್ಥವೂ ಉಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ....!

ಬಿಜಾಪುರ ಸೇರಿದಾಗ ಮಧ್ಯಾನ್ಹ ೧೨ಗಂಟೆ. ನಾನು ಮೊದಲೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದ್ದ ಗೋಲ್ ಗುಂಬಜ್ ಗೆ ಹೊಸಬ ಯತೀಶನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಅನುಭವಿ ಗೈಡ್ ನಂತೆ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿ ಗೋಲ್ ಗುಂಬಜ್ ನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆ. ಅಲ್ಲೂ ಭವ್ಯತೆಯಿತ್ತು, ಸೌಂದರ್ಯವಿತ್ತು, ಆಳಿದ ಬಹುಮನಿ ಸುಲ್ತಾನರ ಕುರುಹುಗಳಿತ್ತು. ಹೋದ ಸಲ ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಂಗಳೂರಿನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾಗ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಗೈಡ್ ಸಿಕ್ಕಿದ್ರು. ಗುಂಬಜ್ ಮೇಲೆ ಹಾಡು ಹಾಡಿ ಅದು ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವ ವಿಶೇಷವನ್ನು ಹೇಳಿ ಬೆರಗುಮೂಡಿಸಿದ್ದು ಅವರು ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಉಳಿದುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಹೌದಾದರೂ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಬಹು ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಅವರಂದು ನಮ್ಮ ಬಡಕಲು ದೇಹಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಆಡಿದ ಒಂದು ಡಯಲಾಗ್!

"ನೀವೇನ್ರೀ, ಮಂಗ್ಳೂರ್ ಮಂದಿ.
ಅಕ್ಕಿ ತಿಂದು ಹಕ್ಕಿ ತರಹ ಆಗಿದೀರಿ...

ನಾವು ಬಿಜಾಪುರ್ ಮಂದಿ ನೋಡ್ರೀ ಹ್ಯಾಗ್
ಜೋಳ ತಿಂದ್ ತೋಳ ತರ ಅದೆವ್ರೀ...."

ಅಂತ ಹೇಳಿದಾಗ ನಮಗೆ ನಗು ತಡೆಯಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗಲೂ ಆ ನೆನಪಾಗಿ ನಗುವಿನ ಹೊನಲೇ ಹರಿಯಿತು.

ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದುವರೆಯುವುದು...
#BGGROUP @ #ಬಿಜಾಪುರ
#PART 1

#ಕೊರ್ತಿಕೋಲಾರ್  #ಮೊಸರವಲಕ್ಕಿ"

"ಈಗೇನು ನೀ ಬರ್ತಿಯೋ? ಇಲ್ವೋ?...ಅಷ್ಟ್ ಹೇಳಿ ಬಿಡು.‌..ಹಾಂ ಹೂಂ ಕಹಾನಿ ಮತ್ ಬೋಲೋ..."
ಸುಧೀರ್ ಹೊಸ್ಮನಿ ಪೋನ್ ಮಾಡಿದಾಗ ಇನ್ನೂ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿಯೇ ಮಾತಾಡಿದ್ದೆ. ಮತ್ತೆ ನನ್ನ  ನೋಡೋನು  ದೋಸ್ತ್ ...ಮಾತು ಕೇಳಿ ಏಕ್ ದಮ್ ಸೆಂಟಿಮೆಂಟಲ್ ಮೂಡ್ ಗೆ ಗೇರ್ ಬದಲಾಯಿಸಿ  "ನೋಡು ದೋಸ್ತ್... ನಾಳೆ ಯಾರ್ ಇರ್ತಾರೋ ಇಲ್ವೋ ಯಾರಿಗ್ ಗೊತ್ತು...ಒಂದು ವಾರ ಮಾತ್ರ ಇಂಡಿಯಾದಲ್ಲಿರೋದು, ಮತ್ತೆ ವಿಮಾನ ಏರೋವಾಗ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯೋ ಬಗ್ಗೆ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಇಲ್ಲ...ಬಾ ನೀನು....ಇದ್ರ ಮೇಲೆ ನಿನ್ನಿಷ್ಟ" ಅಂದು ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ತಲೆಗೂ ಭಾವನೆಗಳ ಹುಳ ಬಿಟ್ಟಾಗ ನನಗಂತೂ ಪರ್ಮಿಶನ್ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ನೆಪವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಹಿಂದೆ ಮಂದೆ ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಯತೀಶ್ ಗೆ ಪೋನ್ ಮಾಡಿ ಬರ್ತೀಯಾ ಅಂದದ್ದೇ ತಡ ಹೆಚ್ಚು ಯೋಚಿಸದೇ ಹೊರಟೇ ಬಿಟ್ಟ.

ಬಹುಶಃ BG GROUPನ ಸೆಳೆತವೇ ಆ ರೀತಿಯದ್ದು.

ಹಳೇ ಹುಬ್ಳಿ ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ನಾಗ ನಿಂತಿದ್ದೆ....

ಹಳೇ ಹುಬ್ಳಿ ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ನಲ್ಲಿ ಇಳಿದಾಗ ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಜಾವ 6 ಗಂಟೆ. ಆಟೋದವರ ಕೈಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಸುಧೀರ್ ಹೊಸ್ಮನಿಗೊಂದು ಕಾಲ್ ಮಾಡಿ ,ಬೀದಿ ಬದಿಯ ಟೀ ಸ್ಟಾಲ್ ಗೆ ಹೋದೆವು. ಸಾಲಾಗಿ ಇಟ್ಟ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಕಪ್ಗಳಿಗೆ ಚಾ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ. " ಏ ಎರಡು ಲೆಮನ್ ಟೀ ಕೊಡಪ್ಪಾ..." ಅಂತ ಇಬ್ಬರು ತರುಣರು ಹೇಳಿದ್ದು ಕೇಳಿ "ನನಗೂ ಇಂದು ಲೆಮನ್ ಟೀ" ಅಂದೆ‌. ಅವರ ಸರದಿ ಬಂದಾಗ ಅದೇ ನೋರ್ಮಲ್ ಟೀ ಅವರಿಗೂ ಕೊಟ್ಟು " ಲೆಮನ್ ಟೀ" ಅಂದದ್ದು ಕೇಳಿ "ಲೆಮನ್ ಟೀ ಇಲ್ವಾ..." ಅಂದಾಗ ಸೇರಿದ್ದ ಮಂದಿಗೆಲ್ಲಾ ಜೋರ್ ನಗು...". ಅವನೆಲ್ಲಿ ಲೆಮನ್ ಕೊಡ್ತಾನೋ...ಹುಚ್ ಸೂ.ಮಗ...ಇದಕ್ಕೆ ಟೈಮಿಲ್ಲ. ಇದೇ ಲೆಮನ್, ಇದೇ ಜಿಂಜರ್ ...ಹ್ಹ ಹ್ಹ ಹ್ಹ " ...ಆದರೂ ಚಹಾ ಸೂಪರ್ ಆಗಿತ್ತು. ಚಹಾದ ಸ್ವಾದ ಆರುವ ಮೊದಲೇ ಹೊಸ್ಮನಿ ಸ್ವಿಫ್ಟ್ ಕಾರ್ ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ದೂರದಿಂದಲೇ ವಿಶ್ ಮಾಡಿದ.

ಕರಾವಳಿಯ ಜಡಿಮಳೆಯಿಂದ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದಾಗ ಅಷ್ಟೇನೂ ಪ್ರಖರವಲ್ಲದ ಬಿಸಿಲು. ಬೆಳಗ್ಗಿನ ನಾಶ್ತಾ ಮುಗಿಸಿ ಹೊಸಮನಿಯ ಜೊತೆ ಅವನ ಸುಂದರ ಕುಟುಂಬದಿಂದ ಬೀಳ್ಕೊಂಡು ಸಾಗಿತು ನಮ್ಮ ಕನಸಿನ ಸವಾರಿ ಬಿಜಾಪುರದೆಡೆಗೆ.ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ಬಿಜಾಪುರ ನಡುವಿನ ೧೬೦ ಕಿ.ಮೀ.ಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ತಲುಪುವ ಯೋಚನೆಯೊಂದಿಗೋ ಏನೋ ಕಾರನ್ನು ೧೬೦ ಕಿಮೀ/ಗ ವೇಗಕ್ಕೆ ಒಯ್ದು ಸಿಳ್ಳೆ ಹಾಕತೊಡಗಿದಾಗ ನನಗೂ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಕರಾವಳಿ ಹುಡುಗ ಯತೀಶನಿಗೆ ಪುಕು ಪುಕು ಶುರು. ಹೇಳಿದ್ರೆ ಎಲ್ಲಿ ಈ ಹೊಸ್ಮನಿ ನಗಾಡ್ತಾನೋ ಅನ್ನೋ ಆತಂಕ. ಒಳ್ಳೆ ಹುಂಬನ ಸಹವಾಸ ಆಯ್ತಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಾಗಲೇ ಎದುರಿಗಿದ್ದ ರಸ್ತೆಯ ಕಂಡೀಷನ್ಗೆ ವೇಗವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲೇ ಬೇಕಾಗಿ ನಿರಾಳಗೊಂಡೆ.ಆಗ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು ಹತ್ತುವರ್ಷಗಳ ಹಳೆಯ ನೆನಪಿನ ಬುತ್ತಿ.

ಈ ಮೊದಲ ಸಲ ಅನ್ನೋ ಶಬ್ದದಲ್ಲೇ ಅದೇನೋ ನಶೆ ಇದೆ.
ಮೊದಲ ಅಳು, ಮೊದಲ ನಗು, ಮೊದಲ ಸೈಕಲ್, ಮೊದಲ ಕ್ರಶ್, ಮೊದಲ ಸ್ಪರ್ಶ, ಮೊದಲ ಮುತ್ತು...ಹೀಗೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಮೊದಲಿಗೆ ಒಂದು ಮಾದಕತೆ ಇದೆ, ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಭಾವವಿದೆ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಖುಷಿ ಇದೆ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ನೆನಪುಗಳು ಬಿಚ್ಚಿಕೊಂಡದ್ದು, ದೋಸ್ತಿಗಳು ಬೆಸೆದುಕೊಂಡದ್ದು ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ಮೊದಲ ಕೆಲಸದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ.ಅದು ೨೦೦೨ ರ ಮಳೆಗಾಲದ ದಿನಗಳು. ಸುಲಭ ಇದ್ದ ಇಂಟರ್ ವ್ಯೂ ನ್ನು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಪಾಸು ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಬೆಳಗಾವಿಯ ಇಂಡಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು, ನಂತರ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಕೀರ್ತಿ, ಯತೀಶ್, ಈ ಹೊಸ್ಮನಿ, ವಿನಾಯಕ್ ,ಎರಡು  ಜಗ್ಗುದಾದಾಗಳು ಇನ್ನೂ ಹಲವಾರು ಸೇರಿ ವೀಕ್ ಎಂಡ್ ಮಸ್ತಿಗೆ ಏರ್ಪಾಡಾದ ಗ್ರೂಪ್ ಈ BG GROUP.ನಮ್ಮ ಮಂಗಳೂರಿನ ಇಕ್ಬಾಲ್ ಆಗಲೇ ಅಲ್ಲಿ ಝಾಂಡಾ ಊರಿದ್ದ.

ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನೂರು ನೆನಪುಗಳ ಮೆರವಣಿಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಸುಧೀರ್,'ರವಿ ನೋಡೋ, ಈ ಊರಲ್ಲಿ ಬೆಣ್ಣೆಯಂತಹ ಮೊಸರು ಸಿಗ್ತದೆ, ಅವ್ಲಕ್ಕಿ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿ ಮೇಲೆ ಚಟ್ನಿ ಪುಡಿ ಹರಡಿಕೊಂಡು ತಿಂದ್ರೆ....ಮ್ಹ್...ಸೂಪರಾಗಿರ್ತದೆ' ಅಂತ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹೋಟೇಲ್ ಅಂತ ಬೋರ್ಡ್ ಹಾಕ್ಕೊಂಡಿರೋ ಮನೆ ಮುಂದೆ  ಮುಂದೆ ಗಾಡಿ ನಿಲ್ಸಿದ. ಇಳ್ದು ನೋಡ್ತೇನೆ...ಹೋಟೇಲ್ ಮಾತೋಶ್ರೀ...ಕೊರ್ತಿಕೋಲಾರ್ ಅಂತ ಬೋರ್ಡ್ ಇದೆ. ಸೋ ಕೊರ್ತಿಕೋಲಾರ್ ನ ಮೊಸರವಲಕ್ಕಿ ನೋಡೇ ಬಿಡುವ ಅಂತ ಒಳಗೆ ಹೊಕ್ಕಿದ್ವಿ.
'ಮಾವ್ಶೀ...ಚಲೋ ಮೊಸರು ಕೊಡ್ರೀ...ಮಂಗ್ಳುರಿನ ಈ ದೋಸ್ತ್ ರಿಗೆ ಕೊರ್ತಿಕೋಲಾರ್ ನ ಮೊಸರಕ್ಕಿ ರುಚಿ ತೋರಿಸ್ರೀ...' ಅಂದಾಗ ತಲೆ ತುಂಬಾ ಸೆರಗನ್ನು ಹೊದ್ದ ಮಾವ್ಶಿ ನಮ್ಮೆದುರಿಗೆ ಮೊಸರನ್ನು ತಂದು ಇಟ್ರು‌.

ಸಣ್ಣ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಣ್ಣೆಯಂತಿದ್ದ ಮೊಸರು ಮಂಗಳೂರಿನ ಐಡಿಯಲ್ ಐಸ್ಕ್ರೀಮ್ ಗಿಂತ ನುಣ್ಣಗಿತ್ತು. ಅವಲಕ್ಕಿ, ಮೇಲೆ ಮೊಸರು ಅದರ ಮೇಲೆ ಎರಡು ತರಹದ ಚಟ್ನಿ ಪುಡಿಯನ್ನು ಹಾಕಿ ತಿನ್ತಾ ಇದ್ರೆ... ಆಹಾ!, ಒಂದೇ ಪ್ಲೇಟ್ ಗೆ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ.ಯತೀಶ್ ಅಂತೂ ಇನ್ನೆರಡು ತರಿಸಿ ಚಪ್ಪರಿಸಿ ತಿಂದ. ' ರವಿ, ಏತ್ ಸೋಕ್ ಉಂಡ್ ಯಾ..' ಅಂತ ಪ್ಲೇಟ್ಗೊಮ್ಮೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗದೇ ಇರಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಕೊರ್ತಿಕೋಲಾರ್ ಕಡೆ ಬಂದ್ರೆ ಈ ಮೊಸರವಲಕ್ಕಿ ತಿನ್ನೋದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮರಿಬ್ಯಾಡ್ರೀ ಮತ್ತ...

ಪ್ರಯಾಣ ಮುಂದುವರೆಯುವುದು.....
ಮುರಳಿ ನಾದವ ಕೇಳಿ ಮನದಲಿ
ಹರುಷ ಚಿಗುರೊಡೆದು
ಬೀಸೋ ಗಾಳಿಯ ಗಂಧದಮಲಿಗೆ
ಸುಖದ ಸೆರೆಯೊಡೆದು
ಕಾದು ಶ್ಯಾಮನ ದಾರಿಯು
ಪುಳಕಗೊಂಡಳು ರಾಧೆಯು

ಕೆಂಪು ಕದಪಿನ ಜೇನ ಅಧರದಿ
ಬೆರಳ ಬರವಣಿಗೆ
ಭರದಿ ಬರಸೆಳೆದಪ್ಪಿ ಕಾಡುವ
ಕುಶಲ ಮೆರವಣಿಗೆ
ಒಲವ ಕನಸದು ಮೋಹನ
ನಾಚಿ ನೆನೆದಳು ಇನಿಯನ

ಯಮುನೆ ತೀರದಿ ನಲಿವ ನವಿಲಿನ
ಗರಿಯ ತೊಟ್ಟವನ
ವೃಂದಾವನದ ಚೆಲುವ ಕಂಗಳ
ಒಲವ ಕುಡಿದವನ
ಜಗದ ಒಲುಮೆಯು ಮಾಧವ
ಬಯಸೆ ಗಗನದ ಕುಸುಮವು


Sunday, 18 June 2017

ನನ್ನ ದೇವರು
ಕಾಲು ಮುರಿದುಕೊಂಡು ಬಿದ್ದಿದ್ದಾನೆ,
ಗರ್ಭಗುಡಿಯಿಂದ ಎಂದೂ
ಹೊರಬರಲಾಗದೆ.

ನನಗಿನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೆನಪಿದೆ
ಅವನು ಬದುಕಿದ ರೀತಿ,
ಊರಿನ ಮುಂದೆ ಒಂದು
ಕಲ್ಲು ಬಿದ್ದು ಗುಹೆಯಾಗಿರುವ ಕೊಳ;
ಅದರ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತೇ
ಬೀಡಿ ಎಳೆಯುವುದು,
ಕಾಲು ಇಳಿ ಬಿಟ್ಟು ಇಷ್ಟದ ಮೀನುಗಳಿಂದ
ಕಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಎಲೆ ಜಗಿಯುವುದು,
ಸಂಜೆ ಗೂಡು ಸೇರಲು ಹಾರುವ
ಹಕ್ಕಿ ಸಾಲನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ
ತನ್ನಲ್ಲೇ ನಗುವುದು; ನಿರುಪದ್ರವಿ ದೇವರು.

ಮಗುವಾಗಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಉಚ್ಚೆ ಹೇಲನ್ನೂ
ಬಾಚಿದ್ದ ನನ್ನ ದೇವರು
ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಮುನಿಸಿಕೊಂಡದ್ದೇ ಇಲ್ಲ.
ಅವನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೂತೇ
ಊರೂರು ಸುತ್ತುತ್ತಿದ್ದೆ,
ಊರ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ರಥದ ಮೇಲಿರುತ್ತಿದ್ದ
ದೇವರನ್ನು ನನಗೆ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ,
ಕೈಮುಗಿಯಲೂ ಹೇಳುತಿದ್ದ.
ನನಗಲ್ಲಿ ದೇವರು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆವತ್ತು ಆ ಕೊಳದ ಯಾವುದೋ
ಮುದಿ ಮೀನು ಸತ್ತದ್ದಕ್ಕೆ
ಬೀಡಿ ಎಲೆ ಹರಟೆ
ಎಲ್ಲಾ ಬಿಟ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯವನಾಗಿದ್ದ,
ಅದರ ಮರುದಿನವೇ ದಂಡೆಯಿಂದ ಜಾರಿ
ಕಾಲು ಮುರಿದುಕೊಂಡ;
ಪಾಪ ಯಾರ ಕೆಟ್ಟ ಕಣ್ಣು ಬಿತ್ತೋ
ನನ್ನ ದೇವರ ಮೇಲೆ...!

ಈಗ ಸದಾ ಗರ್ಭಗುಡಿಯಲ್ಲೇ
ಮಲಗಿರುವ ದೇವರಿಗೆ
ಹೊರಗಿನ ಬೆಳಕು ಕಾಣುವಾಸೆ,
ಹೂವು,ಹಸಿರು,ಪೇಟೆಯ ಬೀದಿ
ಊರಿನ ಕೊಳ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಸಾಲು
ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವಾಸೆ.
ನನಗೂ ಅನಿಸುತ್ತದೆ,
ಅವನನ್ನು  ಹೊರ ತರಬೇಕು,
ಲೋಕ ತೋರಿಸಬೇಕು ಎಂದು.
ಪಲ್ಲಕ್ಕಿ ಹೊರುವ ನಾಲ್ಕು ಜನರಿಗಾಗಿ
ಹುಡುಕಾಡುತ್ತೇನೆ.
ತಲೆ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು
ಪೌಳಿ ಸುತ್ತುವ ಮಂದಿಗಾಗಿ
ಹುಡುಕಾಡುತ್ತೇನೆ.
ಸಿಕ್ಕರೂ ಅವರು ಬೇಡುವ ಕಾಣಿಕೆ
ಕೊಡಲಾಗದ ಬಡತನ ನನ್ನದು.

ಹೇಳಿ ನನ್ನ ದೇವರಿಗಾಗಿ ಯಾವ
ದೇವರಿಗೆ ಹರಕೆ ಕಟ್ಟಲಿ?
ಮತ್ತೆ ಕಾಲು ಬಂದು ಕುಣಿಯಲು
ಯಾವ ದೇವರಿಗೆ ಉತ್ಸವ ಮಾಡಿಸಲಿ?

Friday, 16 June 2017

ಭರವಸೆ

ಈ ಬದುಕೇ ಶಾಪ ಅನ್ನದಿರು
ಆಸೆಗಳೇ ಸಾಯಲು;
ಹೀಗೆ ಕೈಚೆಲ್ಲಿ ಕೂರದಿರು
ನಿರಾಸೆ ಕಾಡಲು.

ಕೆಂಡ ಎಷ್ಟಾದರೂ ಉರಿಯಲಿ ಒಳಗೆ
ಬೆಚ್ಚಗೆ ಇದ್ದು ಬಿಡು;
ಕೆಂಡ ಮುಚ್ಚಿದ ಬೂದಿ ಹಾರದಿದ್ದರಾಯಿತು
ಒಳಗ ತೋರದಿದ್ದರಾಯಿತು.

ಸೇತುವೆಗಳು ಎಷ್ಟಾದರೂ ಮುರಿಯಲಿ ನಡುವೆ
ನಗೆಯ ತೇಲಿ ಬಿಡು;
ಮಾತಿನ ಹಾಯಿದೋಣಿ ಮುಳುಗದಿದ್ದರಾಯಿತು
ಶಾಂತಿ ಕದಡದಿದ್ದರಾಯಿತು.

ಕತ್ತಲು ಎಷ್ಟಾದರೂ ಕವಿಯಲಿ ಮನೆಗೆ
ಚಿಂತೆ ಇಲ್ಲ ಬಿಡು;
ಮೂಡುವ ಆಸೆಯ ಸೂರ್ಯ ಮುನಿಯದಿದ್ದರಾಯಿತು
ಬೆಳಕು ಆರದಿದ್ದರಾಯಿತು.
ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿಬೆಟ್ಟು

Wednesday, 7 June 2017

ಕುರಂಬ್ (ಕೊರಂಬು)

ಮಳೆಗಾಲ ಶುರು ಆಯ್ತು ಅಂತ ಆದ್ರೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ  ಹೊಸ ಕೊಡೆ ಖರೀದಿ ಮಾಡುವ ಆತುರ. ನನಗೊಂದು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ್ದು, ಹೆಂಡ್ತಿಗೊಂದು ಹೂಗಳಿರುವ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ್ದು ಆದ್ರೆ  ಮಗಳಿಗೆ ಚೋಟ ಭೀಮ್ ನೋ, ಡೋರಾನೋ ಕೊಡೆಯ ಡೇರೆಯ ಮೇಲಿರಲೇ ಬೇಕು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನೀರು ಒಳಗೆ ಬೀಳದ ಕೊಡೆ ಅಂತ ಆದ್ರೆ ಆಯ್ತು.ಹೀಗೆ ಕೊಡೆಯ ಶಾಪಿಂಗ್ ಅಂದ್ರೆ ಸುಮ್ನೆ ಅಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತೃಪ್ತಿ ಮಾಡಬೇಕಾದ್ರೆ ಕೆಲವು ಅಂಗಡಿ ಆದ್ರೂ ಸುತ್ತಲೇ ಬೇಕು.

ನಿನ್ನೆಯಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಜೋರು ಮಳೆ. ಮಗಳಿಗೆ ಶಾಲೆ ಶುರು ಆದಾಗಲೇ ಮಳೆ ಕೂಡಾ ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಮಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ, "ಬೇಡ ಮಾರಯ್ತಿ ಕೊಡೆ, ನಿಂಗೊಂದು ಚಂದದ ರೈನ್ ಕೋಟ್ ಕೊಡಿಸ್ತೇನೆ...ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಮಳೆ ಬಂದ್ರೂ ಚಂಡಿ ಆಗಲ್ಲ" ಅಂತ. ಆದ್ರೆ ಅವಳೆಲ್ಲಿ ಕೇಳ್ತಾಳೆ?...
" ಬೇಡ ಪಪ್ಪಾ, ನಂಗೆ ಕೊಡೆನೇ ಬೇಕು...ವೈಷ್ಣವಿ ಆಂಗ್ರೀ ಬರ್ಡ್ಸ್ ಇರುವ ಪಿಂಕ್ ಕಲರ್ ಕೊಡೆ ತರ್ತಾಳೆ, ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಗೊತ್ತಾ? ನಂಗೂ ಹಾಗಿದ್ದೇ ಬೇಕು...ಮತ್ತೆ ಪ್ರತೀಕ್, ಆಯಿಷ್ ಎಲ್ಲರೂ ಕೊಡೆನೇ ತರೋದು...ನಿಂಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಅಮ್ಮನ ಹತ್ರ ಕೇಳು " ಅಂತ ಮಾತಿಗೆ ಅವಕಾಶನೇ ಕೊಡದೇ ಆರ್ಡರ್ ಮಾಡಿದ್ಮೇಲೆ ತೆಪ್ಪಗಾದೆ.
ಬಿಸಿ ಟೀ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಹೊರಗೆ ಸುರಿಯಿವ ಮಳೆಯನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಫಕ್ಕನೇ ಮನಸ್ಸು ಬಾಲ್ಯದತ್ತ ನೆಗೆಯಿತು. ನಾನು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ನನಗೆ ಕೊಡೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ನಲ್ಲಿರಬೇಕು ಅಲ್ಲಿತನಕ ರೈನ್ ಕೋಟೇ ಹಾಕ್ಕಂಡು ಹೋದದ್ದು.....ಅಮ್ಮ ಕೂಡಾ ನನ್ನನ್ನು ಶಾಲೆ ತನಕ ಬಿಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಬರ್ತಿದ್ಳು, ಅವಳ ಕುರಂಬ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು.

ಆಗ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಡೆ ಇನ್ನೂ ಕಾಲಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೊಡೆಗೆ ಹಾಕುವಷ್ಟು ದುಡ್ಡು ಅಪ್ಪನ ಹತ್ರ ಇರಲಿಲ್ಲವಾ ಅಥವಾ ಕೊಡೆ ಜೋರು ಮಳೆಗೆ ಏನೂ ಉಪಯೋಗ ಇಲ್ಲ ಅಂತನೋ ಅದೆಷ್ಟು ಜೋರು ಮಳೆಗಾಲವಾದರೂ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಳೆಯಿಂದ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದುದು ಕುರಂಬ್ ಮಾತ್ರ. ಕೊಂಕಣಿಯಲ್ಲಿ ಕುರಂಬ್ ಅಂತ ಕರೆಯುವ ಇದಕ್ಕೆ ಕೊರಂಬು, ಗೊರಬು ಅಂತನೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ ತುಳು ಮತ್ತು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ. ಬಿಲ್ಲಿನ ಆಕಾರದಲ್ಲಿ ಬಿದಿರಿನಿಂದ ಮಾಡುವ ಈ ಕುರಂಬ್ ಹಿಂತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡ್ರೆ ಬೆನ್ನು ಪೂರಾ ಕವರ್ ಆಗಿ ತೊಡಯ ತನಕ ನೀರು ಬೀಳದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಬಿದಿರಿನ ಅಸ್ಥಿಪಂಜರಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಪೋಣಿಸಿರುವ ಈ ಕುರಂಬ್ ಗೆ  ಕರಾವಳಿ ಕಡೆ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಿಲ್ಲದ ಬೇಡಿಕೆ ಇತ್ತು. ಸರಿಯಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಮಳೆಗಾಲ ಬಾಳಿಕೆ ಬರುವಂತಹ ಗಟ್ಡಿಮುಟ್ಟು ಈ ಕುರಂಬ್. ಗದ್ದೆ ಉಳುವಾಗ, ನೇಜಿ ತೆಗೆಯುವಾಗ, ನಟ್ಟಿ ಮಾಡುವಾಗ ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಕುರಂಬ್ ಹಳ್ಳಿಗರ ಹತ್ತಿರದ ಒಡನಾಡಿ.

ಪ್ರೈಮರಿ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ನನ್ನಂತಹ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ತೆಗೆದು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕಿನ ಕಲರ್ ಕಲರ್ ರೈನ್ ಕೋಟ್. ಅದರ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಹೂಗಳಿರುತ್ತಿದ್ದ ರೈನ್ ಕೋಟ್ ಗಳೆಂದರೆ ನನಗೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟ. ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಕೆಲವರು ಕೊಡೆ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿದ್ದವರೂ ಇದ್ರು.ಆದರೆ ಜೋರು ಗಾಳಿ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಕೊಡೆ ಗಾಳಿಗೆ ವಿರುದ್ದವಾಗಿ ಮೇಲ್ಮುಖವಾಗಿ ತಿರುಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು.ಅವರು ಪೂರ್ತಿ ಒದ್ದೆಯಾದ್ರೆ ನಮಗೆ ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ.ಆದರೆ ಕೆಲವು ಮಳೆಗೆ ಈ ರೈನ್ ಕೋಟ್ ಗಳೂ ಅಸಹಾಯಕವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಗೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ , ಒದ್ದೆಯಾಗದಂತೆ ಶಾಲೆವರೆಗೆ ಮುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಅಮ್ಮನ ಕುರಂಬ್ ಗಳೇ.

ಬೆಳಗ್ಗೆಯೇ ಜೋರು ಮಳೆ ಬಂದು ಅಂಗಳ ತುಂಬಿ ನೀರು ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅಪ್ಪ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗೋದೇ ಬೇಡ ಅಂತಿದ್ರು. ಆದರೆ ಅಮ್ಮನ ದಿನಚರಿಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗಲೇ ಬೇಕು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಶಾಲೆವರೆಗೆ ಬಿಡುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಅವರೇ ವಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ನಟ್ಟಿಯ ದೊಡ್ಡ ಕುರಂಬ್ ಹಿಡಿದು ಅದರೊಳಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತಿದ್ರು. ಅಪ್ಪನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಉದಾಸೀನವಾಗಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಅಂದುಕೊಂಡ್ರೂ ಅಮ್ಮ ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಶಾಲೆ ಹತ್ತಿರದವರೆಗೆ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಕುರಂಬ್ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೋದ್ರೂ ಶಾಲೆ ತಲುಪಿದ ಕೂಡ್ಲೇ ನಾಚಿಕೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಗೆಳೆಯರು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಲಾಗದೇ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಶಾಲೆ ಹತ್ತಿರದವರೆಗೆ ಬರಲು ಬಿಡುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಬೈದದ್ದೂ ಉಂಟು. "ನಿನಗೆ ಆಗ್ಲೇ ಹೇಳಿದ್ನಲ್ಲ, ಇಸ್ಕೂಲ್ ಹತ್ರದವರೆಗೆ ಬರ್ಬೇಡ ಅಂತ...ಎಲ್ಲಿ ಕೇಳ್ತಿಯಾ ನೀನು, ಈಗ ನೋಡು ಎಲ್ರೂ ನಗ್ತಿದ್ದಾರೆ...ಹೋಗು ಬೇಗ" ಅಂತ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಗದರಿಸುವಾಗ ಸುಮ್ಮನೇ ನಗ್ತಾ ಹಿಂತಿರುಗೋಳು, ಆಗ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕರೆದು, " ಸಂಜೆ ತಿಂಡಿ ಮಾಡಿ ಇಡು..." ಅಂತ ಹೇಳಿಯೇ ಶಾಲೆಯೊಳಗೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಅಮ್ಮ ಕುರಂಬ್ ಒಳಗೆಯೇ ನಗುತ್ತಿದ್ಳು.

ಈಗ ಸ್ಕೂಟಿಯೋ, ಕಾರಿನಲ್ಲೋ ಮಗಳನ್ನು ಸ್ಕೂಲ್ ವರೆಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಬರುವಾಗ ಕೊಡೆ ಓಪನ್ ಆದ್ರೆ ಆಯ್ತು ಇಲ್ಲದಿದ್ರೆ ಇಲ್ಲ. ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಸುಖ ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಸಿಗಬೇಕು...ನಾಳೆ ನಡೆದೇ ಹೋಗುವ ಅಂತ ಮಗಳಿಗೆ ಹೇಳ್ಬೇಕು. ಅಂತೂ ಈ ಕೊಡೆಯ ಶಾಪಿಂಗ್ ನಡುವೆ ಕುರಂಬ್ ಯಾನೆ ಕೊರಂಬು ಯಾನೆ ಗೊರಬಿನ ನೆನಪಾಯ್ತು...

Friday, 2 June 2017

ಅನುಸಂಧಾನ
(ಸಣ್ಣಕತೆ)


ನವ್ಯ 


ಛೇ, ಏನೆಲ್ಲಾ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ ಪಡುವ ಗಂಡ, ಮುದ್ದಾದ ಮಕ್ಕಳು, ಚಂದದ ಮನೆ...ಆದರೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು? ಯಾವ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಯಾರ ಮನೆ ಒಡೆದಿದ್ನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.... ಈಗ ಅನುಭವಿಸ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ. ಅಕ್ಕನ ಮದುವೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಚೆಲ್ಲುಚೆಲ್ಲಾಗಿ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, "ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಗಂಡುಬೀರಿ ತರ ಆಡ್ಬೇಡ..‌‌‌.ಅದ್ಹೇಗೆ ನಾಳೆ ಗಂಡನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರ ಮಾಡ್ತೀಯಾ?"  ಅಂತ ಬೈದ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಧಿಮಾಕಿನಿಂದ ಹೇಳಿದ್ದೆ, " ನೋಡ್ತಾ ಇರಿ, ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆ ಮನೆ ಸಿಗ್ತದೆ ನನಗೆ ಅಂತ...ಶ್ರೀಮಂತ ಗಂಡ....ಯಾರ್ ಬರ್ತಾರೆ ಆಗ ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ...ಅಕ್ಕ ಅಸೂಯೆ ಪಡ್ತಾಳೆ ಆಗ, ನೋಡ್ತಾ ಇರು"...ಅದೆಷ್ಟು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದೆ...ತವರಿಗೆ ಹೋಗದ ಹಾಗೇ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿತಲ್ಲ ನನ್ನ ವಿಧಿ.ನಗ್ತಾಳೆ ಅಕ್ಕ ಈಗ.‌‌‌..ಅಮ್ಮ ಏನು ಕಡಿಮೆಯಾ? ಯಾರನ್ನು ಅಂದು ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ. ನಾನೇ ತೋಡಿಕೊಂಡ ಗುಂಡಿ ಇದು.ಎಲ್ಲಾ ನನ್ನದೇ ತಪ್ಪು.


ಮೋಹನ


ತಪ್ಪಲ್ಲ, ಖಂಡಿತಾ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಪ್ರತೀ ಹೆಣ್ಣೂ ತನ್ನ ವೈವಾಹಿಕ ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು , ನಿರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾಳೆ.ಅದು ಸಹಜ ಮಾತ್ರ, ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ನಂತರ...ಅರೆ ಇದಲ್ಲ ನಾನು ಬಯಸಿದ್ದು, ನನಗೆ ಆ ತರ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು, ಇನ್ನೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಬದುಕು ನನ್ನ ಹಕ್ಕಾಗಿತ್ತು, ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಅದಲ್ಲ ಅಂತ ಕೊರಗಿ ಇರೋ ಚಂದದ ಬದುಕನ್ನೇ ನಿತ್ಯ ನರಕ ಮಾಡಿಕೊಂಡ್ರೆ ನನ್ನಂತಹ ಗಂಡಂದಿರ ಪಾಡೇನು?.
ಪ್ರೀತಿ ಅನ್ನೋದು ಎರಡು ಹೃದಯಗಳ , ಗಂಡು ಹೆಣ್ಣಿನ ನಡುವಿನ ವಿಷಯವಾಗಿದ್ದರೂ ಮದುವೆ ಅಂದರೆ ಬರೇ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ವಲ್ಲ? ಅದು ಎರಡು ಮನೆಗಳ ಮಿಲನ. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಮನಸೂ ಕೂಡಬೇಕು. ಎಲ್ಲರೂ ಗಂಡನ ಹಾಗೇ ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕಲ್ವಾ? ಹೌದು ಎರಡು ವರ್ಷ ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ನನಗೆ ನೀನು, ನಿನಗೆ ನಾನು ಅಂತ ಪ್ರಣಯ ಪಕ್ಷಿಗಳಾಗಿ ಯಾರ ಹಂಗೂ ಇಲ್ಲದೆ ಹಾರಾಡಿದ್ವಿ. ಆಗೆಲ್ಲಾ ನಾನು ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದುದು ಕೊನೆಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲದಂತಹ ಸಾಗರ ಪ್ರೇಮ. ನಡೆ ನುಡಿ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನ...ಮಾಡುವ ಅಡುಗೆಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ರುಚಿ...ಆ ದೇವರು ನನಗಾಗಿಯೇ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಆಗಿ ತಯಾರಿ ಮಾಡಿ ಕಳಿಸಿದ ಹುಡುಗಿ ಇವಳು ಅಂತ ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ಅನ್ನಿಸಿಲ್ಲ? ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಮ್ಮದು ಲವ್ ಮ್ಯಾರೇಜ್ ಅಲ್ವಾ?


ನವ್ಯ


ಅದೇ...ಅದೇ ನಾನು ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ತಪ್ಪು. ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್‌ ನಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿ (?) ಬಂದ ನಿಮ್ಮ ಮೆಸೇಜ್ಗೆ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ರಿಪ್ಲೈ ಮಾಡಿದ್ದು. ನನಗೇನು ಗೊತ್ತಿತ್ತು ಆ ಒಂದು ಮೆಸೇಜ್ ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯ ಬಹು ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಬದುಕಿನಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಬಹು ದೂರ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತೆ ಅಂತ. ಅದಾವ ಮೋಹನ ಮುರಳಿಯ ನಾದಕ್ಕೆ ತಲೆದೂಗಿದೆ? ಅದೇನು ಸೆಳೆತವಿತ್ತು ನಿನ್ನ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ? ಈ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಲೆಗೆ ಬೀಳದೇ ಜಾಣತನದಿಂದ ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಂತ ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಹೇಳುತಿದ್ದ, ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದಿನವಿಡೀ ಮೊಬೈಲ್ ಗೆ ಆತುಕೊಂಡು ಯಾವುದೋ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಗೆಲ್ಲಾ 'ಲೆಕ್ಚರ್' ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ನಾನೇ ಈ ಬಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೀಳಬೇಕಾಗಿ ಬಂದ ಆ ದುರ್ಬಲ ಮಾನಸಿಕ ಘಳಿಗೆ ಯಾವುದು?  ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲದೇ ಭೇಟಿಯಾದೆವು...ಬರೇ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಜಾರಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಮದುವೆಯಾಗಿ ಹೋಗುವ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅತ್ತೆ ಇರಬಾರದು, ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಅತ್ತೆ ಇದ್ದರೂ ನಾದಿನಿಯಂತೂ ಇರಲೇ ಬಾರದು, ಒಬ್ಬನೇ ಮಗನಾಗಿರಬೇಕು ಅಂತೆಲ್ಲಾ
ಅಂದುಕೊಂಡವಳು ಅತ್ತೆ ಇದ್ದೂ ಎರಡೆರಡು ನಾದಿನಿ ಇದ್ದ ಗಂಡನ ಮನೆಯನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತಾದದ್ದು ನನ್ನ ದುಡುಕಿನಿಂದಲೇ ಅಥವಾ ಹಣೆಬರಹವೇ ಕೆಟ್ಟದ್ದಾ?...ನಿಜ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಕಣ್ಣಿಲ್ಲ. ಅದರೂ ಅತ್ತು ಕರೆದು ಮದುವೆಯಾದೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಾರಿ ಹೇಳಿದರೂ ಕೇಳದೇ. ಬಹುಷಃ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೂ ಕಾನ್ಫಿಡೆನ್ಸ್ ಇತ್ತು ಅಂತ ಈಗ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಾ ಉಂಟು, ಮಗಳು ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿರಲಾರಳು ಅಂತ. ಹುಡುಗಿ ನೋಡಲು ಬಂದದ್ದು, ಮದುವೆ ಮಾತುಕತೆ, ಮದುವೆಯ ದಿನದ ಸಂಭ್ರಮ (?) ಎಲ್ಲಾ ನೋಡಿದ್ರೆ ಈಗ ಅರ್ಥ ಆಗ್ತಾ ಉಂಟು ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ ಅಂತ. ಆದರೂ ಅವನೂ ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ನನ್ನ ಕೈಹಿಡಿದ ಅದಾವ ಸುಖ ಸೂರೆಗೈಯಲೋ ಕಾಣೆ.ಆದರೂ ಎರಡು ವರ್ಷ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇತ್ತಲ್ಲ. ಮೋಹನ್ ಕೂಡಾ ತನ್ನ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಊರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದದ್ದರಿಂದ ನನಗೆ ಏನೂ ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಗಂಡನ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಅಂತಹ ಕಿರಿಕಿರಿಯ ಅನುಭವ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಇರಬಾರದಿತ್ತಾ? ದಿನಗಳು ಹಾಗೆಯೇ ಕಳೆಯಬಾರದಿತ್ತಾ? ನನ್ನ ಅದೃಷ್ಟವೇ ಹಾಗಿರುವಾಗ ಯಾರನ್ನು ಅಂದೇನು ಪ್ರಯೋಜನ?


ಮೋಹನ


ಅದೃಷ್ಟ ಎಲ್ಲರ ಬದುಕಲ್ಲೂ ಹಾವು ಏಣಿ ಆಟ ಆಡುತ್ತದೆ ಅಂತ ಕೇಳಿದವನಿಗೆ ನನ್ನ ಬದುಕಲ್ಲೂ ಹಾವು ಸಿಗಬಹುದು ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ನಡೆಯತ್ತಿದೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಾಗಲೇ, ಇಲ್ಲ ಅಷ್ಟು ಸಲೀಸಾಗಿ ಬದುಕು ಸಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತ ತೋರಿಸಿಯೇ ಕೊಟ್ಟಿತು ಕಾಲಚಕ್ರ. ಒಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ ಹಠತ್ತಾನೇ ಕಾಣಿಸಿದ ಎದೆನೋವು ಗ್ಯಾಸ್ಟ್ರಿಕ್‌ ಇರಬಹುದು ಅಂತ ಮೊದಲಿನ ಹಾಗೇಯೇ ಉಪೇಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ...ಅಲ್ಲ ಇದು ಹಾರ್ಟ್ ಫೈಲ್ಯೂರ್ ಅಂತ ಹೇಳಲೂ ಅಪ್ಪನಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯಿಂದ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಹೋಗುವುದು ಅರ್ಜೆಂಟ್ ಗೆ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಿಲ್ಲ. ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಲ್ಲದ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಸಕಾಲಕ್ಕೆ ಯಾವ ರಿಕ್ಷಾದವರು ಬರುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಅಂತೂ ಕಾದೂ ಕಾದೂ ರಿಕ್ಷ ಬಂದರೂ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ದಾರಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಅಪ್ಪ ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಇಲ್ಲವಾದರು. ಸಾವು ಒಬ್ಬರ ಜೀವನವನ್ನು ಮುಕ್ತಾಯ ಮಾಡಿದರೆ ಅವರನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಬದುಕಿದವರ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಆಟ ಆಡುತ್ತದೆ ಅಂದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಸಾವೇ ಸುಂದರ ಅನ್ನಿಸುವಷ್ಟು. ಅಪ್ಪ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಪಟ್ಟಿ ದೊಡ್ಡದಿತ್ತು. ಆದಕ್ಕೆ ನಾನಗಲೇ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಸಿದ್ದನಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಕ್ಕನಿಗೆ ಮದುವೆ ಆಗಿದ್ದರೂ ಅವಳ ಬಾಣಂತಿ, ತಂಗಿಯ ಮದುವೆ ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಬಂತು. ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಬಿಡಲಾಗದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ತಂಗಿಯನ್ನು ಅವಳ ಕಾಲೇಜ್ ಹಾಸ್ಟೇಲ್ ಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೇ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದೆ , ಒಂದು ಚಂದದ ಬಾಳು ನಡೆಸಿದ ಅಪ್ಪನ ಮನೆಗೆ ಬೀಗ ಜಡಿದು.  ಅಂದೇ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಧಾರಾವಾಹಿ ಶುರುವಾಯಿತು. ನಾನು ಬರೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತೆ!


ನವ್ಯ


ಹೌದು, ಎಷ್ಟು ಅಂತ ನೋಡ್ತಾರೋ ಆ ಹಾಳು ಧಾರಾವಾಹಿಗಳನ್ನು. ಸಂಜೆ ಆರು ಗಂಟೆಗೆ ಶುರು ಆದ್ರೆ ಟಿ.ವಿ‌.ಎಲ್ಲಾ ಇವರಿಗೇ ಆಯ್ತು. ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ಕಿವಿ ಚಿಟ್ಟು ಹಿಡಿದು ಹೋಗಿದೆ‌. ಮೊದಲೇ ಕಿವಿ ಕೇಳುದಿಲ್ಲ, ವಾಲ್ಯೂಮ್‌ ಕಮ್ಮಿ ಮಾಡೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಮಗಳ , ಅಕ್ಕ ತಂಗಿಯರ ಫೋನ್. ಇವರೊಬ್ಬರೇನಾ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಡೋದು? ಏನು ಇವರ ಮಗಳಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಒಗ್ಗರಣೆ ಹಾಕೋದೂ ಬರೋದಿಲ್ವಾ? ಅದನ್ನೂ ಫೋನ್ ಮಾಡಿಯೇ ಕೇಳೋದೇನು? ಇವರು ಅದಕ್ಕೆ ಹಾಗೇ ಹೀಗೇ ಅಂತ ಹೇಳೋದೇನು?. ಏನೂ ಕಳಿಸಿ ಕೊಟ್ಟೇ ಇಲ್ವಾ? ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಉರಿಯುತ್ತೆ. ಅವರ ಫೋನ್ ಬಂದಾಗ. ಅವಳ ಮಗುವಿಗೆ ಸಣ್ಣ ಶೀತ ಆದ್ರೂ ಇವರನ್ನ ಕೇಳೋದು...ಯಾಕೆ ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಡಾಕ್ಟರ್ ಇಲ್ವಾ? ಇವರೇನೂ ಸ್ಪೆಷಲಿಷ್ಟಾ? ಹಾಳಾದೋರು. ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಅಡುಗೆ ಮನೆ ಬಂದ್ರೆ ...ಅಬ್ಬಾ! ಕೊಂಪೆ ಮಾಡಿ ಹಾಕ್ತಾರೆ, ಸರಿ ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ನಂಗೆ ಇಡೀ ದಿನ ಬೇಕು. ಅದು ಹೇಗೆ ಇರ್ತಿದ್ರೋ ಊರಲ್ಲಿ?. ಇನ್ನೂ ಟೀಗೆ ಸ್ಪಲ್ಪ ಜಾಸ್ತಿ ಸಕ್ಕರೆ ಹಾಕಿದ್ರೆ ಅವರಿಗಾಗಲ್ಲ, ಪೂರಿ ಇಷ್ಟ ಅಂತ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಎಣ್ಣೆ ಅಂತಾರೆ, ದಿನಾ ರಾಗಿ ಗಂಜಿನೇ ಬೇಕು. ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ ಮಾವ ಯಾಕದ್ರೂ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಹೋದ್ರೋ...ಸಾಕಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ಮೊನ್ನೆ ಟೀ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಿಹಿ ಆದದ್ದಕ್ಕೆ '' ಇಷ್ಟು ಸಿಹಿಯಾ? ಕೊಲ್ತಿಯಾ..." ಅಂತ ಹೇಳಿದಾಗ ಎಲ್ಲಿತ್ತೋ ಸಿಟ್ಟು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಹೇಳಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆ "ನೀವೇ ಮಾಡಿ ಕುಡಿಯಿರಿ ಇನ್ನು, ನನಗೂ ಸಾಕಾಗಿ ಹೋಯ್ತು ನಿಮ್ಮ ಚಾಕರಿ ಮಾಡಿ ಮಾಡಿ. ಅದು ಮಾಡಿದ್ರೆ ಆಗಲ್ಲ, ಇದು ಮಾಡಿದ್ರೆ ಆಗಲ್ಲ. ನಾನು ಹೇಗಿರೋದು ಮತ್ತೆ..." ಸುಮ್ನಿರ್ಬೇಕಲ್ಲ ಹೆಂಗಸು...ಪ್ರಾಯ ಇಷ್ಟಾದ್ರೂ ಹಟ ಬಿಡ್ಲಿಲ್ಲ....ಅಬ್ಭಾ..." ಆಯ್ತು...ಅದು ನೀನ್ ಹೇಳ್ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ...ನಿನ್ನ ಕೈಯಿಂದಲೇ ಕುಡಿಬೇಕು ಅಂತ ಏನೂ ಇಲ್ಲ" ಅಂತ ಹೇಳಿದಾಗ ಅಳುವೇ ಬಂತು. ನನ್ನನ್ನು ಯಾರೂ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇವರತ್ರ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಸ್ಪಲ್ಪ ಅನುಸರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗು ಅಂತಾರೆ. ನಾನು ಮಾತ್ರವಾ ಅನುಸರಿಸೋದು? ಅವರು? ಎಷ್ಟು ಹಟ ಅವರಿಗೆ.ನನಗೂ ಆಗಲ್ಲ. ಸಾಕಾಗಿ ಹೋಯ್ತು, ಅವರ ಜೊತೆ ಇರ್ಲಿಕ್ಕೆ ನನಗಾಗಲ್ಲ.


ಮೋಹನ


ನಿಜ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ದೂರ ಹೋಗಿ ಇದ್ದು ಬರಬೇಕು. ಎದ್ದ ನಂತರ ಮಲಗುವವರೆಗೂ ಈ ಹಾವು ಮುಂಗುಸಿ ಜಗಳದ ನಡುವೆ ಹೇಗಿರಲಿ? ಯಾರನ್ನೆಂದು ಸಮಾಧಾನಿಸಲಿ? ಯಾರ ಪರ ನಿಲ್ಲಲಿ?...ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿಗೆ ಸವಾ ಸೇರು...ಅದರ ನಡುವೆ ಮಂಜುಗಡ್ಡೆಯಂತಹ ನಾನು.ತಲೆ ಮೇಲೆ ತಿರುಗುವ ಫ್ಯಾನಿನ ಗಾಳಿ ಇದ್ದರೂ ಯಾಕೋ ತಲೆ ನೋವು ಕಮ್ಮಿಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲದ ಗೂಡಾಗಿ ತುಮುಲಗಳ ನದಿಯೇ ಹರಿಯುವಾಗ ಸಮಾಧಾನದ ಮಾತೇ ಇಲ್ಲ.ಅಡುಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಸದಾ ಶಾಂತವಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದ ಪಾತ್ರೆಗಳು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಬಹಳ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿವೆ.ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ನಿನಾದಗೈಯುತ್ತಿದ್ದ ಬಳೆಗಳೂ ವಿಚಲಿತವಾಗಿದೆಯೋ ಅಥವಾ ನನ್ನ ಭ್ರಮೆಯೋ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನೂರು ಜುಟ್ಟನ್ನಾದ್ರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಬಹುದಂತೆ ಆದರೆ ಎರಡು ಜಡೆಯನ್ನಲ್ಲ ಅಂತ ಯಾರೋ ಅನುಭವಸ್ಥರೇ ಹೇಳಿರಬೇಕು. ಇಬ್ಬರೂ ಕೆಟ್ಟವರೇನಲ್ಲ‌. ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿ ಇದ್ದಾಗ ಅದೆಷ್ಟು ಅಕ್ಕರೆ ಪ್ರೀತಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ. ಎಷ್ಟು ಅದೃಷ್ಟ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ ಇಂತಹ ಸಂಸಾರವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಅಂತ ಯಾವತ್ತೂ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಏನಾಗಿ ಹೋಯ್ತು?.

ಹತ್ತಿರವಿದ್ದೂ ದೂರ ನಿಲ್ಲುವೆವು
ನಮ್ಮ ಅಹಮ್ಮಿನ ಕೋಟೆಯಲಿ
ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟವೋ ಹೊಂದಿಕೆಯೆಂಬುದು
ನಾಕು ದಿನದ ಈ ಬದುಕಿನಲಿ...

ಸುಮ್ಮನೆ ಹಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪನವರ ಈ ಕವಿತೆಯ ಅರ್ಥ ಈಗೀಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದೆ.ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಹೇಳಲಿಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ, ಆಚರಣೆಗಲ್ಲ ಎಂಬಂತಾಗಿದೆ. ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಹಠ ಇರಬಾರದು ಗಂಡಿಗೆ ಚಟ ಇರಬಾರದಂತೆ. ಹಾಗಾದಾಗ ಸಂಸಾರ ಬೀದಿಗೆ ಬರ್ತದೆ.ಇಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಹಟ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ್ರೆ ನಾನೇನು ಮಾಡಲಿ? ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಅನಿಸಿದ್ದಿದೆ, ಒಳ್ಳೆ ತುತ್ತಾ ಮುತ್ತಾ ಫಿಲ್ಮ್ ನ ರಮೇಶ್ ತರಹ ಆಗಿದೆ ನನ್ನ ಸ್ಥಿತಿ. ಯಾವ ಕಡೆ ಎಳೆದರೂ ತುಂಡಾಗುವುದು ನಾನೇ ಕಟ್ಟಿದ ಗೂಡು.


ನವ್ಯ


ಹೋ...ಇನ್ನೇನು ಉಳಿದಿದೆ ತುಂಡಾಗಲು. 'ನೀನೆಲ್ಲಿ ಗಂಟು ಬಿದ್ದಿಯ ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ, ಮನೆಯೇ ಹಾಳಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ಏನ್ ಮಾಡಿದ್ರೂ ಅಗೋದಿಲ್ಲ ನಿಂಗೆ. ಹೀಗೇ ಇರೋದಿಲ್ಲ. ನಿನಗೂ ವಯಸ್ಸಾಗ್ತದೆ. ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಇರೋದಕ್ಕಿಂತ ಊರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಇರೋದು ಎಷ್ಟೋ ಮೇಲು. ಮರ್ಯಾದೆಯಾದ್ರೂ ಉಳಿತದೆ..." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ್ಳಲ್ಲ ಆ ಮುದುಕಿ. ಎಷ್ಟು ಸೊಕ್ಕು ಅವಳಿಗೆ. ಪ್ರಾಯದವರಂತೆ, ಗೌರವ ಕೊಡ್ಬೇಕಂತೆ. ಹಾಗೇ ಇರ್ಬೇಕು, ಯಾಕೆ ಎಲ್ಲದ್ರಲ್ಲಿ ಮೂಗು ತೂರಿಸೋದು? ಮತ್ತೆ ಇವರ ಜೊತೆ ಇರೋ ಸುಖ ಕೊಡು ಅಂತ ನಾನೇನು ದಿನಾ ದೇವರಲ್ಲಿ ಬೇಡಿಕೊಂಡ್ನಾ? ಹೋದ್ರೆ ಹೋಗ್ಲಿ. ಯಾರಿಗೆ ಬ್ಲಾಕ್ ಮೇಲ್ ಮಾಡೋದು ಇವರು? ಹೋಗೋದಿದ್ರೆ ಯಾವತ್ತೋ ಹೋಗ್ತಿದ್ರು.ವರ್ಷ ಆಯ್ತು ಮಾವ ಸತ್ತು ಹೋಗಿ.ಎಲ್ಲಾ ನಾಟಕ ಇವರದ್ದು. ಮೋಹನನಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ರೂ ಅರ್ಥ ಆಗುದಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಅಂದ್ರೆ ಆಯ್ತು ಕರಗಿ ಹೋಗ್ತನೆ. ಇವರ ನಾಟಕ ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥ ಆಗೋದೇ ಇಲ್ಲ. ಅವರು ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋದ ನಂತರ ನೋಡ್ಬೇಕು ಇವರ ಅವತಾರ.ನಾನೂ ನೋಡ್ತೇನೆ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತಾರೆ ಅಂತ.


ಮೋಹನ


"ಯಾಕೋ ಊರಿಗೆ ಹೋಗ್ಬೇಕು ಅಂತ ಅನಿಸ್ತಿದೆ ಮೋಹನಾ, ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ತೋಟ ಮಾಡಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ನಿನ್ನ ತಂದೆಯವರು. ಸರಿಯಾದ ಆರೈಕೆ ಇಲ್ಲಾದೇ ಎಲ್ಲಾ ಹಾಳಾಗಿ ಹೋಗ್ತಾ ಇದೆ. ಯಾಕೋ ಈಗ ಆ ಗಿಡಗಳ ಮೇಲೆ ಬಹಳ ಮಮತೆ ಬಂದಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಈ ಬೇಸಿಗೆಯಲಿ ನೀರು ಹಾಕದಿದ್ರೆ ಸತ್ತೇ ಹೋಗ್ತವೆ" ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಹೇಳುವಾಗ ಎಂದೂ ತೋಟದ ಕಡೆ ತಲೆ ಹಾಕದ ಅಮ್ಮ ಇಂದು ಈ ಮಾತಾಡ್ಬೇಕಾದ್ರೆ ಕಾರಣ ಏನೂ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗ್ಲಿಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ ಬರ್ತಿಯಮ್ಮಾ? ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ನಿಂಗೊಂದು ಮಗು ಆಗ್ಲಿ ಅನ್ನುವ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಬೇಡಮ್ಮ, ಇಲ್ಲೇ ಇರು , ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ನಿನ್ನ ನೋಡ್ಕೊಳ್ಳಿಕ್ಕೆ , ಅಂತ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂದ್ರೂ ಮಾತು ಗಂಟಲಲ್ಲೇ ಉಳಿದು ಬಿಡುತ್ತಿದೆ.
ಬಾಗಿಲು ಸ್ವಲ್ಪ ತೆರೆಯಮ್ಮ
ಹೊರಗೆ ಹೋಗ್ಬೆಕ್ ನನಗೆ
ಒಳಗೆ ಕೂತದ್ದ್ ಸಾಕಮ್ಮ
ಬೀದಿ ನೋಡ್ಬೇಕ್ ನನಗೆ

ವರುಷ ಒಂದು ಅಯ್ತಮ್ಮ
ಅಂಗಿ ಮಾತ್ರವೇ ಸಾಕೇ?
ನಡೆಯಲು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಮ್ಮ
ಎತ್ತಿಕೊಳುವುದಿನ್ಯಾಕೆ?

ಹಲ್ಲು ಎಂಟು ಬಂದಿದೆಯಮ್ಮ
ರುಬ್ಬಿ ಕೊಡುವುದು ಏಕೆ
ಚಾಪಲಿ ಮೂತ್ರ ಮಾಡಲ್ಲಮ್ಮ
ಡೈಪರ್ ಹಾಕೋದ್ಯಾಕೆ?

ಅಪ್ಪನು ಯಾಕೆ ಗದರುವುದಮ್ಮ
ಸುಮ್ಮನೆ ಅಳುವುದೇ ಇಲ್ಲ
ನಿನ್ನ ಮುದ್ದು ಬಂಗಾರಮ್ಮ
ತಂಟೆಯ ತುಂಟನು ಅಲ್ಲ.

Wednesday, 24 May 2017

ಹೀಗೆ ನೋಡುವೆಯೇಕೆ
ಬರಿದೆ ಮೌನದ ಒಳಗೆ
ಸವಿ ನುಡಿದು ಹಗುರಾಗು ಚೆಲ್ಲಿ ನಗೆಯ
ನಿನ್ನೆ ನಾಳೆಯ ಮೀರಿ
ಈ ಕ್ಷಣದಿ ನಿನ ಸೇರಿ
ನಿನ್ನೊಲವ ಕುಸುಮದಿ ಹೀರಿ ಮಧುವ

ಅರಳದಿರೆ ಹೂಮೊಗ್ಗು
ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಸಿಹಿ ಹಿಗ್ಗು
ಗಂಧ ತೀಡಿದ ಸದ್ದು ಎಲ್ಲ ಮಣ್ಣು
ದಳದಳಗಳಲಿ ನಿಂತ
ಪನ್ನೀರು ನೀರಂತ
ಕಾಣುವ ಭಾವಕ್ಕೆ ಅದೆಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು?

ಬಾಳಿನಾಗಸದಲ್ಲಿ
ಚಿಕ್ಕೆ ಮಿಂಚುತಲಿರಲಿ
ಹಬ್ಬಿ ತೂಗಲಿ ಬಳ್ಳಿ ಅಂಗಳದಲಿ
ನೀನಿರೆ ಜೊತೆ ನನ್ನ
ಹೂ ನಗೆಯ ಮೊಗ ಚೆನ್ನ
ಚೆಲುವೆಲ್ಲಾ ಜಗದಲ್ಲಿ ಮೇಳೈಸಲಿ

Saturday, 29 April 2017

ರಾಮನ ಪಟ್ಟ ತಿಳಿದ ಮಂಥರೆ
ಸಂಚನು ಹೂಡಿದಳು
ಭರತ ಪ್ರೇಮದ ಮುದುಕಿಯು ಬಂದು
ಕಿವಿಯನು ಹಿಂಡಿದಳು
ಕೈಕೆಯ ಬುದ್ದಿಯ ಕೆಡಿಸಿದಳು.

ತನ್ನ ಕಂದನಿಗೆ ರಾಜ್ಯ ತಪ್ಪಿತೆಂದು
ಕೈಕೆಯು ಮರುಗಿದಳು
ಎಂದೋ ಗಳಿಸಿದ ಮೂರು ವರಗಳ
ರಾಜನ ಕೇಳಿದಳು
ಅಯೋಧ್ಯೆಯು ಭರತಗೆ ಹೇಳಿದಳು.

ತಂದೆ ಮಾತನು ಕೇಳಿದ ರಾಮ
ಕಾಡಿಗೆ ಹೊರಟನು
ನಿನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಇರಲೊಲ್ಲೆ ಎಂದು
ಸೀತೆಯು ಮರುಗಿದಳು
ರಾಮನ ಹಿಂದಯೆ ತೆರಳಿದಳು.

ಪುತ್ರ ಶೋಕದಿ ದಶರಥ ರಾಜ
ಸಾವಿಗೆ ಶರಣಾದ
ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಕೀಳು ಬುದ್ದಿಗೆ
ಭರತನು ನಾಚಿದನು
ಅಣ್ಣನ ಕರೆಯಲು ಓಡಿದನು.

ಪರಿಪರಿ ಬೇಡಿಯೂ ಒಲ್ಲದ ಅಣ್ಣನ
ಪಾದುಕೆ ಕೇಳಿದನು
ರಾಮನ ಹೆಸರಲಿ ರಾಜ್ಯವ ನಡೆಸುವೆ
ಪಾದುಕೆ ಮೇಲಿಟ್ಟು
ನಾನು ನಾರುಮುಡಿಯುಟ್ಟು.

ಚಿನ್ನದ ಜಿಂಕೆಯ ನೋಡಿದ ಸೀತೆ
ಆಸೆಯ ಪಟ್ಟಳು
ಮಾಯಾ ಜಿಂಕೆಯ ಮೋಹವು ಕವಿದು
ರಾಮನ ಬೇಡಿದಳು
ಬಿಡದೇ ಗಂಡನ ಕಾಡಿದಳು.

ಯಾರು ಕರೆದರೂ ಹೊಸ್ತಿಲಿನಾಚೆಗೆ
ಎಂದಿಗು ಬಾರದಿರಿ
ಅಣ್ಣನ ಕೂಗಿಗೆ ಹೊರಡುತ ಲಕ್ಷ್ಮಣ
ಸೀತೆಗೆ ಹೇಳಿದನು
ಲಕ್ಷ್ಮಣ ರೇಖೆಯ ಎಳೆದನು.

ಸಮಯವ ನೋಡಿ ದಶಕಂಠ ರಾವಣ
ಭಿಕ್ಷೆಗೆ ಬಂದನು
ಭೈರಾಗಿ ರೂಪದ ಠಕ್ಕನ ಅರಿಯದೆ
ಭಿಕ್ಷೆಯ ಹಾಕಿದಳು
ಸೀತೆ ರೇಖೆಯ ದಾಟಿದಳು.

ರಾವಣ ಕಂಡು ಬೆಚ್ಚಿದ ಸೀತೆ
ರಾಮನ ಕೂಗಿದಳು
ಮರುಳ ರಾವಣ ಸೀತೆಯ ಹೊತ್ತು
ಲಂಕೆಗೆ ಹಾರಿದನು
ರಾವಣ ದೇವಿಯ ಕದ್ದನು.

ಕಾಂತೆಯ ಕಾಣದೇ ಮರುಗಿದ ರಾಮ
ಹುಡುಕುತ ಬಳಲಿದನು
ಗರುಡನಿಂದ ವಿಷಯವ ತಿಳಿದು
ಕೋಪದಿ ಕೆರಳಿದನು
ರಾಮ ಲಂಕೆಗೆ ಹೊರಟನು.

ವಾನರರೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಿದ ರಾಮ
ಲಂಕೆಯ ಮುತ್ತಿದನು
ದೇವನ ಶಕ್ತಿಯ ಎದುರಿಸಲಾಗದೆ
ರಾವಣ ಮಡಿದನು
ರಾಮನು ಲಂಕೆಯ ಗೆದ್ದನು.

ಸೀತೆಯ ಜೊತೆಗೆ ರಾಮನ ಕಂಡು
ಸಂಭ್ರಮ ಜನರಲ್ಲಿ
ಹಣತೆ ಹಚ್ಚಿ ಹೊಸ ಬೆಳಕನು ಚೆಲ್ಲಿ
ಹಬ್ಬವ ಮಾಡಿದರು
ಸೀತಾರಾಮರು ಹರಸಿದರು

Wednesday, 26 April 2017

ಗಾಳಿ ಬೆಳಕೆಂದರದು
ಬರಿಯ ಬೌತಿಕ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲ,
ಜೀವಜಾಲ ಹೆಣೆದು ಸದಾ
ಚಲನೆಯಲ್ಲಿ ಇರಿಸುವುದೆಂದರದು
ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ.
ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗಳೂ
ಪಾಚಿ ಕಟ್ಟುತ್ತವೆ,
ಹಬೆಯಾಡದಿದ್ದರೆ;
ಹವೆ ತಿರುಗದಿದ್ದರೆ.

ನನ್ನ ಪ್ರತೀ ಮಾತಿಗೂ
ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿರದ,
ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಹೊಳೆಸುವ
ನೀನು, ಅಂದುಕೊಂಡಷ್ಟು ದಡ್ಡನಲ್ಲ;
ಹಾಗಂತ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು
ಬುದ್ದಿವಂತನೂ ಅಲ್ಲ.
ಗೊಂದಲಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸುಗಳು
ಜಡ್ಡುಗಟ್ಟುವಾಗ,
ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆ ಕಳೆದು ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗಲು
ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಬಿಡು.

ಸಂಬಂಧಗಳು;
ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ
ನವೀಕರಿಸದೇ?

ಬಂಧಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರಲು
ಮನೆಮನಗಳಲ್ಲಿ ಹಬೆಯಾಡಬೇಕು,
ಬೆಂಕಿಯೋ, ಹಣತೆಯೋ
ಅನ್ನುವುದು ದೊಡ್ಡ ಮಾತಲ್ಲ.
ಆದರೆ,
ಸಂಬಂಧಗಳ ಉಸಿರಿನ ಹವಿಸ್ಸಿಗೆ,
ಪ್ರತೀ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಹೆಣ್ಣು
ಸಮೀಧೆಯಂತೆ ಉರಿಯುತ್ತಿರಬೇಕು
ಅನ್ನುವುದೊಂದೇ ನಿತ್ಯ ಸತ್ಯ.

ಯಾವುದನ್ನು ಸೋಸಲಿ?
ಚಹ ತಣ್ಣಗಾದಷ್ಟೂ;
ಮನಗಳು ಉರಿಯುತ್ತವೆ.
ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಗೀತೆ.

ಶತಮಾನದ ನೋವುಗಳ
ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಂತ ಚಿಲುಮೆಯೆ |
ಮನುಕುಲದ ಕೊಳೆಯ ಕಳೆಯೆ
ಉದ್ಧರಿಸಿದ ಒಲುಮೆಯೆ ||

ವಂದನೆ ನಿನಗೆ ವಂದನೆ
ಓ ಭೀಮರಾವ್ ನಿನಗೆ ವಂದನೆ (೧)

ಜಾತಿಮತದ ಕೆಸರಿನಿಂದ
ಎದ್ದು ನಿಂತ ಕಮಲವೆ |
ಮೇಲುಕೀಳು ಮುಳ್ಳ ಕೆಡವಿ
ಅರಳಿ ನಿಂತ ಕುಸುಮವೆ ||

ವಂದನೆ ನಿನಗೆ ವಂದನೆ
ಸಂವಿಧಾನ ಶಿಲ್ಪಿಯೇ ವಂದನೆ (೨)

ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಕಿಚ್ಚು ಹರಿಸಿ
ಕ್ರಾಂತಿ ತಂದ ಚೇತನವೆ |
ವಿದ್ಯೆಯ ಧೀಃಶಕ್ತಿ ಅರಿತು
ಭಾಷ್ಯ ಬರೆದ ಜ್ಯೋತಿಯೆ ||

ವಂದನೆ ನಿನಗೆ ವಂದನೆ
ಓ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ನಿನಗೆ ವಂದನೆ  (೩).
ಮದುವೆ ಆಗಿ

"ಯಾಕೆ ಮದುವೆ ಆಗ್ತೀರಿ,ನಿಮ್ಗೆ ತಲೆ ಸರಿ ಇಲ್ವಾ ಆರಾಮವಾಗಿ ತಿರ್ಗಾಡೋದು ಬಿಟ್ಟು, ಅಲ್ಲಾ....ನಮ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಆದ್ರೂ ತಿಳ್ಕೋಬಾರ್ದಾ?.... "  ಮದುವೆ ಆಗೋ ಕಾಲಕ್ಕೆ ’ಅ೦ಕಲ್’ ಗಳ  ಇಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ದಿನೇ ದಿನೇ ಕೇಳಿ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿ ಮದುವೆಯಾಗಿರುವ ನನ್ನ ಅಂತರಂಗದ ಗೆಳೆಯ, ಚಡ್ಡೀ ದೋಸ್ತ್ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನ ಕೇಳಿದ್ದೆ..."ಹೇಗೆ ಮದುವೆ ಆಗಬಹುದಾ? ಎಲ್ಲರೂ ಹೆದರಿಸ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ..."  ಅ೦ತ ಮನದ ದುಗುಡವನ್ನು ಮು೦ದಿಟ್ಟರೆ, ಅವನೋ ..."ಮದುವೆ ಆಗ್ಲೇಬೇಕು ರವಿ, ಬರೀ ಎ೦ಜಾಯ್ಮೆ೦ಟ್ ಒ೦ದೇ ಲೈಫ಼್ ಅಲ್ಲ" ಅ೦ದಿದ್ದ...!  ಮತ್ತೆ ಗೊ೦ದಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರೂ ಕಾಣದಿಹ ದಾರಿಯಲಿ ಸೊಗಸಿರಬಹುದು ಎ೦ಬ ಸುಖದ ರಮ್ಯ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಮುದಗೊ೦ಡು ಮದುವೆ ಆಗಿಯೇ ನೋಡುವ ಅಂತ ಮುಂದಡಿ ಇಟ್ಟೆ. ತಲ ಕಾಣದ ಬಾವಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗು ಹಾಕಿ ಬಿದ್ದು ಮುಳುಗಿದ ಕೊಡಪಾನಗಳನ್ನು ತಂದು ಕೊಟ್ಟು ಹಳ್ಳಿಯ ಹೆಂಗಸರ ಹೀರೋ ಆದವನು, ಗೋವಾದ ಬೀಚ್ ನಲ್ಲಿ ಪ್ಯಾರಾಗ್ಲೈಡಿಂಗ್ ಮಾಡಿದವನು, ದಾಂಡೇಲಿಯ ಕಾಳೀನದಿಯಲ್ಲಿ ರಾಫ್ಟಿಂಗ್ .... ಎಂತೆಂತಹ ಸಾಹಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದವನು, ಯಕಃಶ್ಶಿತ್ ಮದುವೆಗೆ ಹೆದರೋದಾ?  ಏನಂದಾರು ಜನ ಅಂತ ನನಗೆ ನಾನೇ ಧೈರ್ಯ, ಸಾಂತ್ವನ ಎರಡನ್ನೂ ತಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ.

ಚಂದನದ ಗೊಂಬೆ ಪಿಕ್ಚರ್ ನ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಮದುವೆಯಾಗುವ ಹುಡುಗಿಯೂ ಹೀಗೆಯೇ ಇರಬೇಕು ಅಂತ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಆಹಾ....ಎಷ್ಟು ಚಂದ ನಾಚ್ಕೊಳ್ತಾಳೆ, ರೀ...ರೀ..ರೀ...ಅಂತ ಗಂಡನನ್ನು ಕರೆಯುವಾಗ ಮೈಮನಗಳಲ್ಲಿ ಅದೆಂತಹ ಪುಳಕ, ಕಚಗುಳಿಯಿಟ್ಟಂತಾಗಿ ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿ ಅವಳ ರೂಪವೇ ಅಚ್ಚೊತ್ತಂತಾಗಿ ಯಾವ ಹುಡುಗಿಯೂ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತೀ ಸಲ ಹುಡುಗಿ ನೋಡೋಕೆ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಗೆಳೆಯ ಮಂಜನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದ್ದೆ. ಅವನೋ ಗಡದ್ದಾಗಿ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ಕಾಪಿಯೋ, ಇಡ್ಲಿ ಸಂಬಾರೋ ತಿನ್ನುವುದು ಬಿಟ್ರೆ ಹುಡುಗಿ ಬಗ್ಗೆ ನೋ ಕಮೆಂಟ್ಸ್...ಹುಡುಗಿ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ರೆ, "ಊಟ ಮಾಡೋನಿಗೆ ಎಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ಬಡಿಸ್ಕೊಳ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಗೊತ್ತಿರ್ ಬೇಕು...ನನ್ನ ಕೇಳಿದ್ರೆ....ನಾನು ಬಂದದ್ದು ತಿಂಡಿ ತಿನ್ಲಿಕ್ಕೆ..." ಅಂತ ದೇಶಾವರಿ ನಗೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದ ಬಡ್ಡೀ ಮಗ. ಸರಿ, ಯಾರ್ಯಾರನ್ನು ಕೇಳಿದ್ರೆ ಉಪ್ಯೋಗ್ ಇಲ್ಲ. ನಾನೇ ನಿರ್ಧಾರ ತಗೋಳ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಸರಿಯಾದ ನಿರ್ಧಾರ ಬಂದು, ಇನ್ನು ನೋಡಿದ್ರೆ ಒಂದೆರಡು ಹುಡುಗಿ ಮಾತ್ರ. ಅದಕ್ಕೆ ಪುಷ್ಟಿ ನೀಡುವ ಹಾಗೇ ಗೆಳೆಯನ ಮುತ್ತುಗಳು,    " ಮತ್ಯೇನೋ...ಇನ್ನೂ ಹಳೇ ಲಕ್ಷ್ಮೀಯನ್ನು ತಬ್ಕೊಂಡಿದ್ದಿಯಾ.‌‌‌..ಈಗ ಕಾಲ ಅಪ್ಡೇಟ್ ಆಗಿದೆ. ನೀನಿನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ರೆ ನಿಂಗೆ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಏಜ್ ನವಳೇ ಸಿಗ್ತಾಳೆ. ಯಾವುದೋ ದಿವ್ಯ, ಭವ್ಯ, ಐಶ್ವರ್ಯನನ್ನು ಒಪ್ಕೊಳ್ಳೋದು ಬಿಟ್ಟು". ನನಗೂ ಸರಿ ಅನಿಸಿತು.

"ಹುಡುಗಿ ಎತ್ರ ಅಷ್ಟಿಲ್ಲದಿದ್ರೂ ಲಕ್ಷಣ ಇದ್ದಾಳೆ, ಕೂದ್ಳು ಉದ್ದ ಇಲ್ಲದಿದ್ರೂ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮುಡಿಬಹುದು ಕ್ಲಿಪ್ ಹಾಕಿ....." ಅಂತ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಏನೇನೋ ಕನ್ಫೂಸಿಂಗ್ ಕಮೆಂಟ್ಸ್ ಕೊಟ್ಟು ತಿನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಮಗ್ನನಾದ ಮಂಜ.ಮೋಹದ ಮಾಯೆ ಕವಿಯುವಾಗ ಏನೂ ಕಾಣುದಿಲ್ವಂತೆ, ಬಹುಶಃ ಆಗ ತಾನೇ ಅರಳಿದ ಪ್ರೆಶ್ ಹೂಗಳಿಂದ ಕಟ್ಟಿದ ಬಾಣ ಬಿಟ್ಟಿರಬೇಕು ಮನ್ಮಥ ನನ್ನ ಮೇಲೆ. ಯಾವ ಮಾತುಗಳೂ, ಯಾವ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಫಿಗರೂ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಬಾರದೇ ಧೊಪ್ ಎಂದು ಅವಳ ಮೋಹ ಪಾಶದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟು ಯಾವಾಗ ಓಕೆ ಅಂದೆನೋ ನನಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.ಸರಿ ಮದುವೆ ಆಯ್ತು ಒಂದು 'ಶುಭ' ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ.

ಮೊದಲ ರಾತ್ರಿ, ಹನಿಮೂನ್ ಎ೦ಬ ಬ್ಯಾಚುಲರ್ ಮನಸಿನ ಸುಖದ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಮಧುರ ಕನಸುಗಳೆಲ್ಲಾ ಅವಳ ಕೈಯ ಮದರ೦ಗಿಯ ಬಣ್ಣ ಕಳಚುವ ಮೊದಲೇ ತನ್ನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಮದುವೆ ದಿನ ಉಟ್ಟದ್ದೇ ಕೊನೆ, ಆ ಸೀರೆಯನ್ನು ಕಪಾಟಿನ ಒಳಗೆಲ್ಲೋ, ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಕೈಗೆ ಸಿಗದ ಹಾಗೆ ಎಸೆದು ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಜೀನ್ಸ್ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಟೀಶರ್ಟ್ ಗಳಿಂದ ತನ್ನ ವಾರ್ಡ್‌ರೋಬ್‌ ನ್ನು ಸಿಂಗರಿಸಿದ್ಳು. ಮಾರ್ಕೆಟ್ ಹೋದ್ರೂ ಅದೇ, ದೇವಸ್ಥಾನ ಹೋದ್ರೂ ಅದೇ. ನೋಡಿ ನೋಡಿ 'ಸಿಟ್ಟು' ಬಂದು "ಸೀರೆ ಇಲ್ವಾ ಉಡ್ಲಿಕ್ಕೆ..." ಅಂದ್ರೆ ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ಳು. "ಮತ್ತೆ ಹುಡುಗಿ ನೋಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಅಷ್ಟು ಚಂದದ ಸೀರೆ ಉಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದಿ..?" ಕೇಳಿದ್ರೆ " ಅದಾ, ನನ್ನ ಅಕ್ಕನ ಸೀರೆ ಅದು, ಹೇಗಾದ್ರೂ ಮಾಡಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಯಾಮಾರಿಸ್ಬೇಕಲ್ಲಾ....ಅದಕ್ಕೆ ಬ್ಯೂಟಿ ಪಾರ್ಲರ್ ನವಳನ್ನು ಕರೆಸಿ ಅವಳಿಗೆ ಇನ್ನೂರ್ ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಉಡ್ಸಿದ್ದು. ಈಗ್ಲೂ ಸೀರೆ ಉಡ್ಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ದಿನ ಅವಳಿಗೆ ಇನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಕೊಡ್ಬೇಕಾಗ್ತದೆ....ನಂಗೆ ಸೀರೆ ಉಡೋಕೆ ಬರಲ್ಲ " ಅಂತ ರಾಗವಾಗಿ ಹೇಳ್ಬಿಟ್ಳು. ಆದ್ರೂ ಪಟ್ಟು ಬಿಡದೇ ನೀನು ಉಡ್ಳೇ ಬೇಕು ಅಂತ ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿದಾಗ, " ಇದೇನ್ರೀ ನಿಮ್ಮ ಗೋಳು, ದಿನಾ ಸೀರೆ ಉಡ್ಕೊಂಡು ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮುಡಿಲಿಕ್ಕೆ ನನ್ನ ನೆಂಟ್ರ ಮದುವೆ ಇದ್ಯಾ? ....ನನ್ಗೊತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಚಂದನದ ಗೊಂಬೆಯ ಬಗ್ಗೆ . ನಿಮ್ಮ ಫ್ರೆಂಡ್ ಮಂಜ ಎಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದ...ಅದೊಂದೇ ಅಲ್ಲ ಅವಳು ಪಿಕ್ಚರ್ ಮಾಡಿರೋದು, ಜೂಲಿ ಕೂಡಾ ಮಾಡಿದ್ದಾಳೆ. ಅದು ನೋಡಿ, ಈಗಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿರೋದೂ ಲಕ್ಷ್ಮೀನೇ.... ಹಳ್ಳಿ ಹೈದ...ಹ್ಹ ಹ್ಹ ..." ಅಂತ ನಕ್ಕಾಗ ಮಂಜ ಸಿಕ್ರೆ ಇಲ್ಲೇ ಹೂತ್ ಹಾಕೋವಷ್ಟು ಸಿಟ್ಟು ಬಂತು. ನನ್ನ ಮರ್ಯಾದೆ ತೆಗೆಯೋಕೆ ನನ್ ಜೊತೆ ಇರೋದು, ಸಿಕ್ಕು ..ಮಗ ನಿಂಗೆ ಐತೆ...ಅಂತ ಹೆಂಡತಿಯ ಎದುರು ನಡೆಯದ ನನ್ನ ಸಿಟ್ಟನ್ನು ಮಂಜನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿಸಿದೆ. ಮತ್ತೆಂದೂ ಸೀರೆ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡದೇ ಚಂದನದ ಗೊಂಬೆ ಪಿಕ್ಚರನ್ನು ಮೊಬೈಲ್ ನಿಂದ ಡಿಲೀಟ್ ಮಾಡಿದೆ.

ದಿನೇ ದಿನೇ ಸೋಲತೊಡಗಿದೆ.ಹೆಂಡತಿಯ ಮಾತಿನಾಚೆ ವಾಲತೊಡಗಿದೆ.ಉಫ್...ಎಷ್ಟೊಂದು ಕೆಲಸ...ಮುದುವೆ ಅಂದ್ರೆ ಬರೀ ಹೆಂಡತಿ ಜೊತೆ ಸುತ್ತಾಡೋದು , ಪಿಕ್ಚರ್ ನೋಡೋದು, ನಾನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗೋದು, ಸಂಜೆ ಬರೋವಾಗ ಮನೆಯ ಗೇಟ್ ಗೆ ಮುಖಯಾನಿಸಿ ಕಾಯುತ್ತಾ ನಿಂತ ಹೆಂಡತಿ....ಆಹಾ...ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕಲ್ಪನೆ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಇದೇನು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನೋದೇ ಅರ್ಥ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ. ಬರೇ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ನೀನಂದುಕೊಂಡ ಲೋಕದಾಚೆ ಇನ್ನು ಎಷ್ಟೋ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳಿವೆ‌. ಅದೂ ಮದುವೆಯ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೇ ಬರೋದು. ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಬಿಡುವಂತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಪ್ಯಾಕೇಜ್ ಆಗಿಯೇ ಬರುವುದು. ಬೇರೆ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲ.ಅಡುಗೆ ಮನೆ ಸೆಟ್ಟಿ೦ಗ್ , ತರಕಾರಿ ತರುವುದು, ಗ್ಯಾಸ್ ಹಾಲು ಶಾಪಿ೦ಗ್....ಬಟ್ಟೆ ಒಣಗಿಸಲು....ಅಬ್ಭಾ, ಒ೦ದೊ೦ದೇ ಕದವನ್ನು ತೆರೆಯುತ್ತಾ ತನ್ನ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳನ್ನು ತೋರಿಸತೊಡಗಿದಾಗ ’ಅ೦ಕಲ್’ ಗಳ ಮಾತಿನ ಹಿನ್ನಲೆಯನ್ನು ಅರ್ಥೈಸತೊಡಗಿದ್ದೆ.
ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಎಸ್.ಮ್.ಎಸ್, ಕಾಲ್ ನಲ್ಲೇ ಸಿಗುತಿದ್ದ ಸಿ೦ಗಾರಿ ದಿನದ ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ಗ೦ಟೆಯೂ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ ಕಾಣುವ ಕ್ಯಾಲೆ೦ಡರ್ ಆಗಿ ಮೊಳೆ ಹೊಡೆದು ಕೂತಾಗ  ಮೊಬೈಲ್ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಮೂಲೆ ಸೇರಿತ್ತು. ಅವಳ ಹಿ೦ದೆ೦ದೂ ಕಾಣದ ಹಲವಾರು ಚರ್ಯೆಗಳನ್ನು  ಕ೦ಡಾಗ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು ದೂರದ ಬೆಟ್ಟ ಕಣ್ಣಿಗೆ ನುಣ್ಣಗೆ ಎಂದು. ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಹೆದರಿ ಹೋದೆ.

ಆದರೆ ನನ್ನ ಹೆದರಿಕೆ ಭಯ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ್ದು, ಅದು ಬರಿಯ ಕಲ್ಪನೆ, ಕನಸು ಮಾತ್ರ ಅ೦ತ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದ್ದೂ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯೇ. ಯಾವುದೂ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ . ಸುಖ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಸಿದ್ಧ ಸೂತ್ರಗಳಿಲ್ಲ. ಯಾರೋ ಕೇಳಿದ್ರಂತೆ ನಮ್ಮ ಬುದ್ದಿವಂತ ತಿಮ್ಮನನ್ನ, ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ವಿಧದ ಸಂಸಾರವಿದೆ ಅಂತ. ಅದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ತಿಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ ಇದೆಯಂದ್ರೆ , ಅವನ ಮಾತಲ್ಲೇ ಕೇಳಿ,  "ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಜೋಡಿಗಳಿವೆಯೋ ಅಷ್ಟೇ ವಿಧದ ಸಂಸಾರಗಳಿವೆ".  ಹಾಗಾಗಿ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಮಾತ್ರ ನಿಮ್ಮ ಸಂಸಾರಿಕ ಬದುಕು ಹಸನಾಗ್ತದೆ, ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಎಕ್ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗ್ತದೆ ಅಂತ ಹೇಳೋರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲೇ ಇದೆ.  ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಕೂಡಾ...ಕಲ್ಪಿಸಿ ಹೆದರಿದ ಟಿಪಿಕಲ್ ಹೆ೦ಡ್ತಿ ಆಗದೇ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ನ೦ತರವೂ ಗೆಳತಿಯಾಗಿ ಇದ್ದು, ಅದೇ ಪ್ರೀತಿ, ಕಾತರ, ಬಿಸಿ, ಹುಸಿಮುನಿಸು, ನಿರ೦ತರ ಓಲೈಕೆಯ ಸಿ೦ಧುವಾಗಿ.
ಅವಳನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ ಭಟ್ಟರ ಕವಿತೆಯ ಸಾಲುಗಳು ನೆನಪಾಗುತ್ತವೆ...

"ಹೆ೦ಡತಿಯೆ೦ದರೆ ಖ೦ಡಿತ ಅಲ್ಲ
ದಿನವೂ ಕುಯ್ಯುವ ಭೈರಿಗೆ;
ಭ೦ಡರು ಯಾರೋ ಹೇಳುವ ಮಾತು
ಬೈದವರು೦ಟೇ ದೇವಿಗೆ"

ಅದೆಷ್ಟು ಸತ್ಯ ಅಲ್ವಾ?. ಇಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಸಿಕ್ಕಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಸಲಹೆ ಕೇಳೊವಾಗ ಮಾತ್ರ ನಮಗೆ ಅಂತವರೇ ಸಿಕ್ಕಿರುತ್ತಾರೆ, ದಾರಿ ತಪ್ಪಿಸಿ ಟೆನ್ಶನ್ ಕೊಡೋಕೆ. ನಾನು ಅ೦ದುಕೊ೦ಡಿರದ ಸುಖದ ಸ೦ಸಾರದಿ೦ದ ಈಗೀಗ ದಿ ಮೋಷ್ಟ್ ಎಲಿಜಿಬಲ್ ಬ್ಯಾಚುಲರ್ ಗಳಿಗೆ ಮದುವೆಯ ಬ೦ಧನಕ್ಕೆ ಧೈರ್ಯದಿ೦ದ ಬನ್ನಿ ಅ೦ತ ಹೇಳುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬ೦ದಿದ್ದೆನೆ.
ಪೊರ್ತು ಕಂತಿನ ರಾತ್ರಿಡ್
ಬರ್ಸ ಬತ್ತಿಲೆಕ್ಕಾಂಡ್
ಕಂಡ ಕಂಡದ ಪುನಿಟ್
ನೀರ್ ಜತ್ತಿಲೆಕ್ಕಾಂಡ್

ಕಾಳೆ ಬೊಳ್ಳೆನ ಪಿರವೊಡ್
ನಾಯೆರ್ ಒತ್ತಿಲೆಕ್ಕಾಂಡ್
ನೇಜಿ ಪಾಡಿನ ಕಂಡಡ್
ನಟ್ಟಿ ಮಲ್ತಿಲೆಕ್ಕಾಂಡ್

ಹಟ್ಟಿದುಳಯಿಡ್
ಪೆಲಕಾಯಿ ತಿಂದಿಲೆಕ್ಕಾಂಡ್
ಬೈಲ್ ಕಂಡದ ಬಾನೊಡ್
ತೆಡಿಲ್ ಹಾಕಿಲೆಕ್ಕಾಂಡ್

ಜೋರ್ ಬೀಜಿನ ಗಾಳಿಗ್
ಕಂಡಿಬಾಕಿಲ್ ಬೊಟ್ಟಿಲೆಕ್ಕಾಂಡ್
ಪೋಡ್ ದ್ ಲಕ್ಕಿನ ಪೆಟ್ಟ್ ಗ್
ಕನಕಟ್ಟಿನ ಗೊತ್ತಾಂಡ್.....!
ಬೇಸಿಗೆ ಶಿಬಿರ.

ಪ್ರತೀ ಬಾರಿ ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಾವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಇರುವುದು. ಅವರ ತೋಟದಲ್ಲಿ ವರ್ಷಕ್ಕೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಆಟದ ಮನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದು, ಮತ್ತು ಆ ಬೇಸಿಗೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಆಟಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಆಡುವುದು ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ತಪ್ಪದೇ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿತ್ತು. ಆ ವರ್ಷ ನಾನು ಏಳನೇ ಕ್ಲಾಸ್ ನಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಕ್ಲಾಸ್ ನ ವಾರದ ಡಿಬೇಟ್, ಹಾಡು ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ ಗಮನಸೆಳೆದಿದ್ದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಆ ವರ್ಷ ನಡೆಯುವ ತಾಲೂಕು ಮಟ್ಟದ ಬೇಸಿಗೆ ಶಿಬಿರದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಸೇರಿಸಿದ್ದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ನಾನು ಎಂದಿನಂತೆ ಮಾವನ ಮನೆಗೆ ಸಿದ್ದನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ ನನ್ನ ಬಡ್ಗ್ ಬಜಾರ್ ಗಳೊಂದಿಗೆ.ಹೊರಡುವ ಮೊದಲ ದಿನ ಅಪ್ಪ ಕರೆದು ಹೇಳಿದ್ರು, " ಈ ಸಲ ಮಾವನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋದಲ್ಲ....ಮಂಗನ ಹಾಗೆ ಆಟ ಆಡ್ಲಿಕ್ಕೆ. ಸಣ್ಣ ಮಗು ಅಲ್ಲ ಈಗ ನೀನು. ನಿನ್ನ ಮೇಷ್ಟ್ರು ನಿನ್ನನ್ನು ಈ ಸಲದ ಬೇಸಿಗೆ ಶಿಬಿರಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ.ಹೋಗಿ ಅವರು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಕೇಳ್ಕೊಂಡು ಗಲಾಟೆ ಮಾಡದೇ ಇರ್ಬೇಕು". ತಲೆ ಮೇಲೆ ದೊಡ್ಡ ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿ ಬಿದ್ದಂತಾಗಿ " ನಾನು ಹೋಗಲ್ಲ. ನಾಳೆ ಬರ್ತಾನೆ ಅಣ್ಣ, ಅಲ್ಲಿ ಮನೆ ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಉಂಟು...." ಅಂದಾಗ "ಹೋಗೋದಿಲ್ವಾ...ನಿನಗೆ..ತಡಿ ಮಾಡ್ತೇನೆ..." ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹುಣಸೆ ಬೆತ್ತದಿಂದ ಕುಂಡೆಗೆ ಹೊಡೆದ ನಾಲ್ಕು ಪೆಟ್ಟಿನ ನೋವು ಮರೆಯುವ ಮೊದಲೇ ನಾನು ಬೇಸಿಗೆ ಶಿಬಿರದಲ್ಲಿದ್ದೆ.

'ಎಂತಾ ಕರ್ಮ ಮರ್ರೆ, ಓಡೋದು, ಟೊಂಕದ ಆಟ, ಕಲರ್ ಯಾವ್ದು ಹೇಳೋದು, ಏನೇನೋ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕೋದು, ಚಿತ್ರ ಬರೆಯೋದು ( ಕಲರ್ ಕೊಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಕಲರ್ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಒಂದಿದ್ದರೆ ಒಂದಿಲ್ಲ), ಹಾಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಬರದಿರೋರೂ ಒತ್ತಾಯದಲ್ಲಿ ಹಾಡೋದು....ಅಬ್ಬಾ...ಕೇಳ್ಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯ ಇಲ್ಲ.ನನ್ನ ಸ್ಕೂಲ್ ನವರೊಬ್ರೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ ಮುಗಿತದಾ' ಅಂತ ನನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಯೋಚಿಸೋದೇ ಕೆಲ್ಸ ಆಗೋಯ್ತು. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೇ ನನ್ನ ಅಧಿಕ ಪ್ರಸಂಗದಿಂದಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ರೇಗಿಸೋರ ಒಂದು ಗುಂಪೇ ಇತ್ತು. " ಅಯೆಡ ಏರ್ ಪಾತೆರ್ನು...ಪರ್ಕಳದ ಪಿರ್ಕಿ ...ಮಲ್ಲ ಶೋ..ಮಲ್ಪುವೆ" (ಅವನತ್ರ ಯಾರು ಮಾತಾಡೋದು....ಪರ್ಕಳದ ಹುಚ್ಚ...‌ದೊಡ್ಡ ಜನರ ಹಾಗೆ ಮಾಡ್ತಾನೆ) ಅಂತ ಹೇಳುವಾಗ ಪರ್ಕಳ ಊರಿನವರಾರೂ ಇಲ್ಲದ್ದು ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಕಿರಿಕಿರಿ ಎಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಿ ಬಂದವರದ್ದು ಇನ್ನೂ ದೊಡ್ಡ ಉಪದ್ರ. ಬಹುಶಃ ಕೆಲವರಿಗೆ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ದೊರೆಯುವಂತಹ (ಬೇಕಾದವರು ಸಿಗದಿದ್ರೆ ಮತ್ತೆ ಸಿಕ್ಕವರು ನಡಿತದೆ ಅನ್ನುವಂತೆ) ಈ 'ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿ' ಯ ಪಟ್ಟದಿಂದಾಗಿ ತಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಬಂಡವಾಳವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ, ಅದು ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಿರಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ....ಕೇಳುವ ಕಿವಿ ಎದುರಿಗೆ ಉಂಟಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಗ್ಯಾರಂಟಿಯಿಂದ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಬಂಡವಾಳದ ತೋರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನನಗೆ ರಾಕ್ಷಸರಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆ ದಿನ ಖೋ ಖೋ ಆಟ ಆಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾದ ಆಟವಾದ್ದರಿಂದ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೂ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಔಟ್ ಆಗಿ ಸೈಡಿಗೇ ನಿಂತಿದ್ದೆ. ಆಗ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಹೊಡೆತ ಬಿತ್ತು . ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಖೋ ಖೋ ಆಟದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಆಗದ ಆಟಗಾರರಿಗೆ ಖೋ ಕೊಡೋವಾಗ ಬರೀ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿ 'ಖೋ' ಹೇಳದೇ   ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿಯೋದು, ಅದೂ ಪೆಟ್ಟು ಎಷ್ಟು ಕಾಯಬೇಕಂದ್ರೆ ಹೊಡೆದ ನಮ್ಮ ಅಂಗೈಯೇ ಚುರುಗುಟ್ಟೋ ತರಹ. ಆದರೆ ಈಗ ನಾನು ಔಟ್ ಆಗಿ ಹೊರಗಿರೋವಾಗ ಯಾರಪ್ಪಾ ,ಈ ತರಹ 'ಖೋ' ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಅಂತ ಸಿಟ್ಟಲ್ಲಿ ಮುಷ್ಟಿ ಬಿಗಿಹಿಡಿದೇ ತಿರುಗಿದಾಗ, ಅಲಾ...ಮಾವನ ಮಗ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ, ಯಕ್ಷಗಾನದಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ ನೆನದಾಗ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುವ ಕೃಷ್ಣ ಪರಮಾತ್ಮನಂತೆ. ಆಶ್ಚರ್ಯವಾದರೂ ನಗೆಯ ಮರ್ಮ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ...." ನೀನೇನೋ ಇಲ್ಲಿ....ಯಾರು ಹೇಳಿದ್ರು...ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು...."  ಅಂತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆ ನನ್ನಿಂದ್ದಾದ್ರೂ ಒಂದಕ್ಕೂ ಉತ್ತರ ಕೊಡದೇ ಕಣ್ಸನ್ನೆಯಲ್ಲೇ  'ಬಾ ನನ್ನ ಜೊತೆ...' ಅಂತ ಸೀದಾ ಮುಂದೆ ಹೋದ. ಏನೂ ಅರ್ಥವಾಗದೇ ಅವನ ಹಿಂದೆ ನಡೆದೆ‌.

"ಸಾರ್,  ರವಿಯ ಅಜ್ಜಿ ಇವತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತೀರ್ಕೊಂಡ್ರು.ಕರ್ಕೊಂಡು ಬಾ ಅಂತ ನನ್ನನ್ನು ಕಳ್ಸಿದ್ದಾರೆ. ದಯಮಾಡಿ ಕಳ್ಸಿಕೊಡಿ..." ಅಣ್ಣ ಶಿಬಿರದ ವ್ವವಸ್ಥಾಪಕರಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ನನಗೆ ಅಳುವೇ ಬಂತು. 'ಅಯ್ಯೋ...ಅಜ್ಜಿ...' ಅಂತ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ, "ಹೌದಾ...ಸರಿಯಪ್ಪಾ..‌.ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗು. ಬೇಗ ಹೊರಡಿ" ಅಂತ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಹೇಳುವಾಗಲೇ ನಾನು ನನ್ನ ಬ್ಯಾಗ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಬಂದಿದ್ದೆ.

ಗೇಟ್ ಹೊರಗೆ ಬಂದು " ಅಣ್ಣ , ಏನಾಯ್ತಣ್ಣ...ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿಗೆ..." ಅಳುವಲ್ಲೇ ಕೇಳಿದಾಗ ಅವನೋ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು " ಬೇಗ ಬೇಗ ಸೈಕಲ್ ಹತ್ತು...ನಿನ್ನ ಅಜ್ಜಿಗೇನಾಗಿದೆ...ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾರೆ...ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋಣ....ನಿಂಗೆ ಬೇರೆ ಕೆಲ್ಸ ಇಲ್ವಾ‌‌‌‌...ಶಿಬಿರ ಗಿಬಿರ...." ಅಂತ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವನ ಬೆನ್ನಿಗೊಂದು 'ಖೋ' ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. " ಅಲ್ಲ.‌‌‌‌...ಆ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ನಮ್ಮ ಸ್ಕೂಲ್ ನವನಲ್ಲ. ಇಲ್ಲದಿದ್ರೆ ನಿನ್ನ ನಾಟಕ ನಡಿತಿರ್ಲಿಲ್ಲ. ಹೋದ ವರ್ಷದ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಟೂರ್ನಮೆಂಟ್ಗೇ ನಾನು ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯನ್ನು 'ಕೊಂದಿದ್ದೆ'....ಹ್ಹ ಹ್ಹ ಹ್ಹ" ಅಂತ ನಾನು ನಗುವಾಗ ನನ್ನ ಕಡೆ ಅವನು ನೋಡಿದ ನೋಟದಲ್ಲಿ 'ಎಲಾ, ಬಡ್ಡೀ ಮಗನೇ' ಅಂದಂತಹ ಭಾವ ಇತ್ತು...
ಅಟ್ಟಕ್ಕೊಂದು ಏಣಿ ಹಾಕಿ
ಹತ್ತಲೆಂದು ಮನಸು ಮಾಡಿದೆ;
ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಕರುವು ಕೂಗಿ
ನೋಡಲೆಂದು ಕೆಳಗೆ ಓಡಿದೆ.

ಬಯಲು ಯಾಕೋ ಬಹಳ ಕಾಡಿ
ಹೊಸ್ತಿಲಾಚೆ ನಡೆಯತೊಡಗಿದೆ;
ತೆರೆದಿದ್ದ ಕಿಟಕಿ ನೋಡಿ
ಮುಚ್ಚಲೆಂದು ಮನೆಗೆ ಸಾಗಿದೆ.

ಬೆಳಕು ಕಾಣುವಾಸೆ ಆಗಿ
ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಕಾದು ಕುಳಿತೆ;
ನೋಟವೆಲ್ಲಾ ಕತ್ತಲಾಗಿ
ಕದವ ತೆರೆವ ದಾರಿ ಮರೆತೆ...
ಈ ದಾರಿಗಳು
ಸುಮ್ಮನೇ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ
ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದ ಹೆಬ್ಬಾವಿನಂತೆ.
ಅಸಲಿಗೆ ಈ ದಾರಿಗಳಿಗೆ
ಯಾವ ಆದಿಯೂ ಇಲ್ಲ
ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ.
ಅವೆರಡೂ ಒಂದೇ ಬಿಂದುವಿನಲ್ಲಿ
ಮುಖಮುಖಿಯಾಗುತ್ತವೆ.

ನಿನ್ನನ್ನು ದಾಟಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ....
ಅನ್ನುವ ಅಹಮಿಕೆಯೆಲ್ಲಾ
ದಾರಿ ಮಧ್ಯದ ಮಾತಷ್ಟೇ ಹೊರತು
ಇನ್ನೇನೂ ಇಲ್ಲ.
ಸುತ್ತಿ ಸುತ್ತಿ ಬಸವಳಿದು
ಓಟ ಮುಗಿಸಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಿಲ್ಲಿ
ಯಾವ ಅರ್ಥವೂ ಉಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಕಾಮದಹನವ ಮಾಡಿ
ಬದುಕಚೈತ್ರ ಚಿಗುರುವಾಗ,
ನಾವಿದ್ದದ್ದೇ ಹಬ್ಬದ ಬೀದಿ.
ಅಲ್ಲಿ ಬೇವೂ ಇದೆ;
ಬೆಲ್ಲವೂ ಇದೆ.
ಪ್ರೀತಿಪಾಕದ ಹದವರಿತು ನಡೆದಾಗ
ಬದುಕಿಲ್ಲಿ,
ಅಂತ್ಯ ಕಾಣದ ಯುಗಾದಿ...!
ಕರಗಿದ ಮಂಜು

ನಾನು ಅಂದುಕೊಂಡ 'ಪ್ರೀತಿ' ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಸೊರಗಿತು? ಹಾಗಾದ್ರೆ ನಾನು ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲವಾ?  ರಶ್ಮಿ ಯಾಕೆ ಆವತ್ತು ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಚಂದ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ?  ಆವತ್ತೇ ಯಾಕೆ ಅವಳು ಕುಳ್ಳಿ ದಪ್ಚ, ಬಣ್ಣ ಕಪ್ಪು ಅಂತೆಲ್ಲಾ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು? ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಪುಷ್ಟಿ ನೀಡುವಂತೆ ಗೆಳೆಯ ಸುಧೀರ್ ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳು, " ಲವ್ ಈಸ್ ಬ್ಲೈಂಡ್ ಅನ್ನೋದು ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿಯೇ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು, ಹೋಗಿ ಹೋಗಿ ಆ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಲವ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದಿಯಲ್ಲ, ನಿಂಗೇನು ಹುಚ್ಚಾ? ಅವಳನ್ನು ಬಿಟ್ರೆ ಬೇರೆ ಹುಡ್ಗೀನೇ ಸಿಗ್ಲಿಲ್ವಾ?" ಅಂತ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ತುಮುಲಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ವಿಲವಿಲ ಒದ್ದಾಡಿತು.

ಆ ದಿನದಿಂದ ರಶ್ಮಿ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲ. ಅವಳನ್ನು ಅವಾಯ್ಡ್ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಬಂದೆ. ಅವಳಿಗೂ ಈ ಅನುಮಾನ ಬಂತು.ಆ ದಿನದಿಂದ ಅವಳು ನನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಅವಳ 'ಶಶಿ' ಯನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಹರಸಾಹಸ ಮಾಡಿ ಸೋತಳು. "ಶಶಿ, ನೀನು ಮೊದಲಿನಂತಿಲ್ಲ" ಅಂದ್ಳು. ಅದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಇಷ್ಟು ದಿನದ ಗಾಢ ಪ್ರೀತಿ ಆವತ್ತಿನ ಒಂದು ಭೇಟಿಯಲ್ಲಿ ಸೊರಗಿದ್ದು ಯಾಕೆ? ಅವಳ ಕಾಲ್, ಮೆಸೇಜ್ ಗಾಗಿ ಕಾತರದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ನಾನೇಕೆ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ವಹಿಸಿದೆ?  ಮಾತುಗಳು ಯಾಕೆ ಬೇಡವಾದವು? ನಿರಂತರವಾಗಿ ತಲೆ ಕೊರೆಯುತ್ತಿವೆ. ನೋಡಿದ ಎಲ್ಲಾ ಹುಡುಗಿಯರೊಂದಿಗೆ ಅವಳನ್ನು ಕಂಪೇರ್ ಮಾಡತೊಡಗಿದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಖುಷಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಛೇ, ನನ್ನ ಹುಡುಗಿ ಅವರಂತಿಲ್ಲ ಅಂತ ಬೇಸರ. ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಗೆ ನಾನು ಅರ್ಹ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಲ್ಲವಾ? ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಅವಳಿಗೆ ಬೇರೆ ಪ್ರೊಪೋಸಲ್ಸ್ ಬಂದಾಗ ತುಟಿಪಿಟಿಕ್ ಎನ್ನದೇ ಮೌನ ವಹಿಸಿದ್ದು ಈಗ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಾಡಲಾರಂಬಿಸಿತು. ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದು ಖಂಡಿತಾ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈಗ ಈ ರೀತಿಯ ಭಾವನೆ ಕಾಡುತ್ತಿರುವುದೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ...! ಜೀವನವೇ ಸಾಕಾಗಿ ಹೋಯ್ತು. ರಸಿಕತೆ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಯ ಆಗಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮದತ್ತ ವಾಲುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯೊಂದು ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಕ್ಕಿದ್ದು ಕಂಡು ತೀರಾ ಅಚ್ವರಿ ಆಯ್ತು. ಇನ್ನು ರಶ್ಮಿಯ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಾಗಿರಬೇಡ, ಆತ್ಮೀಯತೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ತನ್ನ 'ಗಂಡ' ನ ಉದಾಸೀನ ಭಾವ ಕಂಡು ಅವಳ ಹೆಣ್ಣು ಮನಸ್ಸು ಗಲಿಬಿಲಿಗೊಂಡಿರಬೇಕು. ಒಂದು ಕ್ಷಣ ನಾನು ಹೇಳಿದ ಮಾತು; " ಆವತ್ತು ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಯಾಕೋ ಮಾತಾಡುವ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿಲ್ಲ"....ಅವಳು ನಿಸ್ತೇಜ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಭಾವಶೂನ್ಯವಾಗಿ ನೋಡಿದ ನೋಟ ಈಗಲೂ ಎದೆಯನ್ನು ಸಾವಿರ ಈಟಿಗಳಿಂದ ಚುಚ್ವುತ್ತಿದೆ. ಆ ದಿನದ ನಂತರ ಅವಳ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಮನಕಲಕುವಂತಿತ್ತು. ಅವಳನ್ನು ಏನೇನೋ ಕೆಟ್ಟ ಕನಸುಗಳು, ಯೋಚನೆಗಳು ಮುತ್ತಿಬಿಟ್ಟವು. "ನೀನಿಲ್ಲದೇ ಬದುಕಲಾರೆ ಶಶಿ" ಅಂದು ಬಿಟ್ಳು. ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಅವಳಿಂದ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೇ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಇದ್ದದ್ದು. ಅದೇ ನಾನು ಅವಳಿಂದ ಕೇಳಿದ ಕೊನೆಯ ಮಾತು.ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅವಳು ನನ್ನಿಂದ ಬಯಸಿದ್ದು ನಿರ್ಮಲವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಮಾತ್ರ. ಅದು ಸುದೀರ್ಘ ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ಶರತ್ತು ಇಲ್ಲದ್ದು. ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೆ, ನನ್ನದು ಅನ್ ಕಂಡೀಷನಲ್ ಲವ್ ಅಂತ. ಆದರೆ ಅದು ಬರೀ ಬೂಟಾಟಿಕೆಯ ಮಾತುಗಳು ಅಂತ ಈಗ ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಸದಾ ಅವಳಿಗೆ "ಕಡಿಮೆ ತಿನ್ನು, ದಪ್ಪ ಆಗ್ಬೇಡ, ಆ ಡ್ರೆಸ್ ಹಾಕ್ಬೇಡ, ಅಲ್ಲಿಗೆಲ್ಲಾ ಹೋಗ್ಬೇಡ, ಅವನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡ್ಬೇಡ......".  ಓಹ್, ಎಷ್ಟೊಂದು ಕಂಡೀಷನ್ಸ್ ಗಳು?...ಆದರೂ ನನ್ನದು ಅನ್ ಕಂಡೀಷನಲ್ ಲವ್ ಅನ್ನೋದನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಹುಡುಗಿ ಅವಳು.

ನಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಹುಡುಗಿಯೇ ನಮ್ಮ ಬಾಳ ಸಂಗಾತಿಯಾದ್ರೆ ಜೀವನ ತುಂಬಾ ಸುಖಮಯ ರಸಮಯ ಆಗಿರುತ್ತದೆ ಅನ್ನೋದು ನಾನೂ ಒಪ್ಪುವ ಸರಳ ಸತ್ಯ. ಆದರೂ ನನಗಾಗಿ ಮಿಡಿಯುವ ,ಪ್ರೀತಿಸುವ ,ಹೇಗಿದ್ದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವ ತುಂಬು ಪ್ರೀತಿಯ ಹುಡುಗಿ ಸಿಕ್ಕಿರುವಾಗ ಯಾಕೆ ಬೇಡದ ಶರತ್ತು ಹಾಕ್ತೀಯ ಶಶಿ? ಯಾವತ್ತೂ ಭಾವಜೀವಿ, ಕವಿಮನಸ್ಸು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವ ; ಬೇರೆಯವರೂ ಹಾಗೇ ಹೇಳಲಿ ಎಂದು ಬಯಸುವ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಇಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿ ನೀನು. ಇನ್ನೊಂದು ಜೀವದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ, ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಮನಸ್ಸೂ ನಿನಗಿಲ್ಲದೇ ಹೋಯಿತೇ?  ಹಾಗಾದರೆ ಆ ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲಾ ಬರೀ ಆದರ್ಶಕ್ಕೇ ಸೀಮಿತನಾ? ಧಿಕ್ಕಾರವಿರಲಿ ನಿನ್ನ ಕವಿಮನಸ್ಸಿಗೆ. ನೀನು ಕೇವಲ ಸೌಂದರ್ಯದ ಆರಾಧಕನಾಗಿದ್ರೆ ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿ ಬಿಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ಪ್ರೀತಿಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳೊಡನೆ ಬಹುದೂರ ಸಾಗಿ ಬಂದ ಮೇಲೆ  ಅವಳ ಕೈ ಬಿಡಬೇಕೆಂಬ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಭಾವ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದರೂ ಅದು ಅಕ್ಷಮ್ಯ ಅಪರಾಧ. ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ಕ್ಷಮಿಸೋದಿಲ್ಲ. ಪ್ರೀತಿ ಬಯಸಿ ಸಿಗಲಾರದೇ, ಈಗಾಗಲೇ ಸೋತುಹೋದ ಹುಡುಗಿ ಅವಳು. ಈ ಪ್ರೀತಿಗೀತಿ ಬೇಡ ಅಂತ ಊರಿಂದ ದೂರ ಹೋಗಿ‌ ಹೃದಯವನ್ನು ಕಲ್ಲು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವಳು. ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಮೃತ ಸಿಂಚನ ಮಾಡಿ , ಅವಳ ಮನದ ಬರಡು ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಒಲವಿನ ಹೂವರಳಿಸಿ ಸಂತಸದಲ್ಲಿ ನಳನಳಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ನಿನ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ; ಮಗು ತನ್ನ ಬೊಂಬೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವಂತೆ. ಈಗೇನಾದ್ರು ನೀನು ಅವಳನ್ನು ನೆಗ್ಲೆಕ್ಟ್ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಮತ್ತೆ ಗಂಡು ಜಾತಿಯ ಮೇಲೆ ಅವಳ ನಂಬಿಕೇನೆ ಹೊರಟುಹೋಗಬಹುದು. ಅದು ದೊಡ್ಡ ನಂಬಿಕೆ ದ್ರೋಹ. ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಹುಡುಗಿಯರನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಿ ಅವರೊಡನೆ ಇವಳನ್ನು ಕಂಪೇರ್ ಮಾಡತೊಡಗಿದ್ದು ನಿನ್ನ ತಪ್ಪು. ಮದುವೆ ಆದ ಮೇಲೂ ಹೀಗೆನೇ ಮಾಡ್ತಿಯಾ? ಹೆಂಡತಿ ಬೋರ್ ಆದ್ಳು ಅಂತ ಬೇರೆ ಕಡೆ ನೋಡ್ತಿಯಾ? ಅವಳಿಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡ್ತಿಯಾ? . ಶಶಿ, ಬದುಕು ನೀನಂದುಕೊಂಡ ಹಾಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿಲ್ಲ. ಬೇರೆಯವರ ಜೊತೆ ಇವಳನ್ನು ಹೋಲಿಸಿ ಚಂದ ಇಲ್ಲ, ಇವಳಿಗೇನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಂತ ಯಾವತ್ತೂ ಯೋಚಿಸ್ಬೇಡ. ಅವಳು ಹೇಗಿದ್ದಾಳೆಯೋ ಹಾಗೆಯೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಪ್ರೀತಿಸುವ ಮನಸ್ಸು ನಿನ್ನದಾಗಬೇಕು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಎಲ್ಲವೂ ಸಿಕ್ಕಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಣಾನೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ. ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟು ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ ಅಂತ ಅವಳು ತನ್ನ ಸರ್ವಸ್ವವನ್ನೂ ನಿನಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದಾಗಲೇ, ನಿನಗೆ ಅರಿವಾಗಬೇಕಿತ್ತು‌. ಹಾಗೆ ಮಾಡಲು ಅವಳೇನೂ ಮುಗ್ದ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ದಡ್ಡ ಹುಡುಗಿ ಅಲ್ಲ. ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೋ, ಕೇವಲ ಸೌಂದರ್ಯ ಮಾತ್ರ ಬೇಕಾಗಿರೋದಲ್ಲ ಬದುಕಿಗೆ. ಅದು ಶಾಶ್ವತನೂ ಅಲ್ಲ. ನೀನೇನೂ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದರೂ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆದರಿಸುವ ಪತ್ನಿಯೇ ಬದುಕಿನ ಜೀವಾಳ.

ತುಮುಲಗಳ ತೆರೆ ಸರಿದು ಹರಿವ ನದಿ ನಿಲ್ಲಲಿ. ಮನಸ್ಸು ಒಂದಿಷ್ಟು ಶಾಂತಗೊಳ್ಳಲಿ. ಪ್ರಶಾಂತವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಜೀವನ ಪರ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಸು‌ .ಬಹಳ ದಿನಗಳ ನಂತರ ನಿನ್ನೊಡನೆ ನೀನು ಮಾತಿಗಿಳಿದು ಅಂತರಂಗವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದಿಯ.ಈ ಮಂಥನ ನಿನಗೊಂದು ಹೊಸ ಆಯಾಮವನ್ನು ನೀಡಲಿ.ಅವಳನ್ನು ಒಂದು ವಸ್ತು ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸದೇ ಅವಳೂ ಒಂದು ಭಾವನೆಗಳ ಮೂಟೆ ಅನ್ನೋದು ಇಂದು ನಿನಗೆ ಅರಿವಾಗಿದೆ. ಇನ್ನೆಂದೂ ಹೀಗಾಗದಿರಲಿ.ಯಾವುದೋ ಕೆಟ್ಟ ಇರುಳಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಕರಾಳ ಕನಸು ಮತ್ತೆಂದೂ ಬೀಳದಿರಲಿ.....
ಪಾಂಡು ಮತ್ತು ಸೈಕಲ್

ನಾನು ಪ್ರೈಮರಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ  ಸಿಗುವ ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ಕಳೆದವನಲ್ಲ. ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆಗಳು ಶುರು ಆದ ಕೂಡಲೇ ನನ್ನ ಕಾತರ ಚಡಪಡಿಕೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ವರ್ಷವೂ ನನ್ನನ್ನು ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಂಡುನ ಸೈಕಲ್ ಇನ್ನೂ ಯಾಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲ?. ಅವನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ರಜೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ವಾ?, ಹೀಗೆ ನಿಲ್ಲದ ಯೋಚನೆಗಳು. ಪಾಂಡು ನನ್ನ ಅಮ್ಮನ ಅಕ್ಕನ ಮಗ, ಅವನೇನೂ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನಗಿಂತ ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡವನಲ್ಲ .ಸುಮಾರು ಐದಾರ್ ವರ್ಷ ದೊಡ್ಡವನಿರಬಹುದು ಅಷ್ಟೇ. ಆದರೆ ಪ್ರತೀ ಬೇಸಗೆ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ತಪ್ಪದೇ ಬಂದು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತಿದ್ದ. ಈ ಪರಿಪಾಠ ನಾನು ಪ್ರೌಢಶಾಲೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರುವ ತನಕವೂ ಬೆಳೆದುಕೊಂಡು ಬಂತು. ಹಾಗಂತ ತಪ್ಪಿದ್ದೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಅಲ್ಲ. ಒಂದು ಸಾರಿ ಈ ಯಜ್ಞಕ್ಕೂ ವಿಘ್ನ ಬಂದಿತ್ತು.

ಆ ಸಲದ ಬೇಸಗೆ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೋಟೆಲ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದೆ ಸಪ್ಲಾಯರ್ ಆಗಿ. ಮೂರು ದಿನ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದೆ ಅಷ್ಟೇ;  ನಾಲ್ಕನೇ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಟೇಬಲ್ ಸೆಟ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಗುದ್ದಿದ್ದು ಯಾರು ಅಂತ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದ್ರೆ ಎದುರು ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ ಇದೇ ಪಾಂಡು. ನಡಿ ಹೋಗುವ ಅಂತ ಒಂದೇ ಮಾತು. " ಇಲ್ಲ, ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಬಿಡೋದಿಲ್ಲ ಹೋಟೇಲ್ ಧಣಿ. ಸೇರುವಾಗ್ಲೇ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ, ಎರಡು ತಿಂಗ್ಳು ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡೋದಾದ್ರೆ ಮಾತ್ರ ತೆಗೊಳ್ಳೋದು ಅಂತ, ಆಯ್ತು ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ" ಅಂದೆ.
"ಅದೆಲ್ಲಾ ನನ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಸೈಕಲ್ ಹತ್ತು. ನಾನು ಮಾತಾಡ್ತೇನೆ ಅವನತ್ರ" ಅಂತ ಹೇಳಿ ಹೋಟೆಲ್‌ ಮಾಲೀಕರ ಹತ್ರ ಹೋಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ವಿಷಯ ಹೇಳಿದ. ಅದಕ್ಕವರು ಕೆರಳಿ , " ಅದೆಲ್ಲಾ ಆಗಲ್ಲ, ಮೊದ್ಲೇ ಜನ ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ. ಎರಡು ತಿಂಗ್ಳು ನಿಲ್ತೇನಂತ ಹೇಳಿ , ಈಗ ಹೋಗ್ತೇನಂದ್ರೆ ಬಿಡೋಕಾಗಲ್ಲ.ಹೋಗ್ ಹೋಗು ಕೆಲ್ಸ ನೋಡ್ಕೋ" ಅಂತ ಅವರ ಭಾಷಣ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ್ಲೇ ನನ್ನ ಬಟ್ಟೆಯ ಗಂಟನ್ನು ತೆಕೊಂಡು ಪಲಾಯನಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಇನ್ನೂ ಕೆರಳಿ ಕೆಂಡವಾಗಿ ನನ್ನ ಬಟ್ಟೆಯ ಗಂಟನ್ನು ಕಿತ್ಕೊಂಡು;  ಹೇಗೆ ಹೋಗ್ತಿಯಾ , ನಾನೂ ನೋಡ್ತೇನೆ ಅನ್ನೋ ಫೋಸ್ ಕೊಟ್ರು. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ನನಗೂ ಜೋಶ್ ಬಂದು ಅದನ್ನು ನೀವೇ ಇಟ್ಕೋಳ್ಳಿ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಪಾಂಡುನ ಸೈಕಲ್ ಹತ್ತಿಬಿಟ್ಟೆ. ಮತ್ತೆ ಆ ಬಟ್ಟೆಯ ಗಂಟನ್ನು ಅವರಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಿಕ್ಕೆ ಅಪ್ಪ ಹಲವು ಸುತ್ತುಗಳ ಬೈಗುಳದ ಫೈರಿಂಗ್ ಗೆ ಎದೆಯೊಡ್ಡಬೇಕಾಯ್ತು.

ಒಮ್ಮೆ ಅವನ ಮನೆಯನ್ನು ಸೇರಿದೆನೆಂದರೆ ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಮರಿ ಸೈನ್ಯಕ್ಕೆ ಯಾರ ಲಂಗು ಲಗಾಮೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.ಅಲ್ಲಿ ಪಾಂಡುನ ತಂಗಿ ಪುಟ್ಟಿ ,ತಮ್ಮ ಸಂತು ಮತ್ತು ನಾನು ಸಮಯದ ಪರಿವೇ ಇಲ್ಲದೇ ಆಟದಲ್ಲಿ, ಜಗಳದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಬರೇ ಆಟ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೇ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳೂ ನಮ್ಮ ತಂಡಕ್ಕೆ ನಿಗದಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಮಾವಿನ ಕಾಯಿ ಕೀಳುವುದು. ಪಾಂಡು ಮರ ಹತ್ತಿ ಮಾವಿನ ಕಾಯಿ, ಹಣ್ಣು ಕಿತ್ತು ಕೆಳಗೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ. ಹಾಗೆ ಬೀಳುವ ಕಾಯಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಒಡೆಯದ ಹಾಗೆ ಮೊದಲೇ ಒಂದು ಗೋಣಿಚೀಲವನ್ನು ನಾನು ಮತ್ತು ಸಂತು ಅಡ್ಡ ಹಿಡಿದು ಅದರಲ್ಲೇ ಬೀಳುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದು ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ. ನಂತರ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ತೆಂಗಿನ ತೋಟಕ್ಕೆ , ನೀರಿನ ಇಂಜಿನ್ ಚಾಲು ಮಾಡಿದ್ರೆ ಮುಖ್ಯ ನಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ನೀರನ್ನು ಪ್ರತೀ ತೆಂಗಿನ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಹಾಯಿಸುವುದು, ಬಿದ್ದ ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿಗಳನ್ನು ತಂದು ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಹಾಕುವ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಉಳಿದದ್ದು ಬರೇ ಆಟ.

ಆಗ ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸೈಕಲ್ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಪಾಂಡು ಮಾತ್ರ. ಸೈಕಲ್ ಅಂದ್ರೆ ಅವನಿಗೆ ವಿಪರೀತ ವ್ಯಾಮೋಹ. ದಿನವಿಡೀ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಅವನು ವಹಿಸುವ ನಿಗಾ ನೋಡುವಾಗ ನನಗೆ ನನ್ನ ಅಪ್ಪ , ನಮ್ಮ ಹಟ್ಟಿಯ ಜೋಡಿ ಕೋಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಹಿಸುವ ಕಾಳಜಿಯ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಸೈಕಲನ್ನು ಒರೆಸುವುದೇನು..ಅದರ ಚೈನ್ ಗೆ ಆಯಿಲ್ ಬಿಡುವುದೇನು..ಅದರ ಚಂದವನ್ನು ನೋಡಿಯೇ ತೀರಬೇಕು. ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಾಕಿದ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಕುದುರೆಯಂತೆ ಆ ಸೈಕಲ್ ನ ಆರೈಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಂಡು, ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಅದನ್ನು ಮುಟ್ಟಲೂ ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಸೈಕಲ್ ಏರಿ ಹೊರಟನೆಂದರೆ ಥೇಟ್ ಐರಾವತವೇರಿದ ದೇವೇಂದ್ರನೇ. ಅಂತಹ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಅವನ ವಸ್ತು ನಮ್ಮ ಪಾಲಿಗೆ ಕೈಗೆಟುಕದ ಮುಗಿಲತಾರೆ. ಸೈಕಲೆಂದರೆ ನಮಗೋ ತೀರದ ಕುತೂಹಲ. ದೊಡ್ಡಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅದರೆಡೆಗೇ ನೋಡಿ ನಾವೂ ಅದರ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ ಸವಾರಿ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಪ್ರತೀ ದಿನ ಆಸೆ ಪಡೋದಷ್ಟೇ ನಮ್ಮಿಂದ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದದ್ದು; ಈಡೇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.  ಅಷ್ಟು ಚಂದವಿತ್ತು ಆ ಸೈಕಲ್. ಎರಡೂ ಹ್ಯಾಂಡಲ್ ನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸಿದ ಹಸಿರು ಜರಿಗಳು ಗಾಳಿಗೆ ತರುಣಿಯ ಕೂದಲಿನಂತೆ ಲಾಸ್ಯವಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಇನಿದನಿಯ ಬೆಲ್, ಕ್ಯಾರಿಯರ್ ಗೆ ಹಾಕಿದ ಚಂದದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ...ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಗುಣವಿಶೇಷಗಳಿದ್ದರೂ ಎಲ್ಲಕಿಂತ ಕುತೂಹಲ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಅದರ ಡೈನಮೋ. ಪೆಡಲ್ ಹೊಡೆದ ಹಾಗೇ ಬೆಳಕು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಡೈನಮೋ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದ್ದ ಬೆರಗು ಅಪಾರ. ಆ ಸೈಕಲ್ ನ ಮೇಲಿನ ಅವನ ಹಿಡಿತವೂ ಅದ್ಭುತ. ಮುಂದಿನ ಸರಳಿನ ಮೇಲೆ ನನ್ನನ್ನೂ ಹಿಂದಿನ ಕ್ಯಾರಿಯರ್ ಮೇಲೆ ಸಂತುನನ್ನೂ ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಪರ್ಕಳ ಪೇಂಟೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ಆರಾಮವಾಗಿ ತ್ರಿಬ್ಬಲ್ ರೈಡ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಹೀಗೇ ಒಟ್ಟಿಗೆ ನಾವು ಸಂಜೆ ಬಾಬುವಿನ ಅಂಗಡಿಗೆ ಆಮ್ಲೇಟ್ ತಿನ್ನಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು. ಆಗೊಮ್ಮೆ ಈಗೊಮ್ಮೆ ಹೀಗೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಸೈಕಲ್ ಕಲಿಯುವ ನಮ್ಮ ಆಸೆ ಗರಿಗೆದರಿ ಕುಣಿಯಲಾರಂಬಿಸಿತು.

ಅವನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸೈಕಲ್ ಕಲಿಯುವ ಆಸೆಯನ್ನು ತಿಳಿಸಬೇಕೆಂದು ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಅಂದುಕೊಂಡರೂ ಅವನ ಗತ್ತು ಗಾಂಭೀರ್ಯದ ಮುಂದೆ ಎಲ್ಲವೂ ಟುಸ್ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೂ ಒಂದು ದಿನ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಕೇಳಿದೆವು ನಮಗೂ ಸೈಕಲ್ ಕಲಿಸಿಕೊಡು ಎಂದು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದ ಪಾಂಡು ನಂತರ  ಯಕ್ಷಗಾನದ ದಶಕಂಠ ರಾವಣನ ಪಾತ್ರಧಾರಿ ನಕ್ಕ ಹಾಗೆ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ಟ. ನನಗೋ ಅವಮಾನವಾದಂತೆನಿಸಿ ಪೆಚ್ಚಾದೆ. ನಮ್ಮ ಸೊರಗಿ ಹೋದ ಮುಖಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಬಹುಶಃ ಅನುಕಂಪ ಉಕ್ಕಿರಬೇಕು.  ನಂತರ ಹೇಳಿದ, "ಸೈಕಲ್ ಕಲಿಯೋದು ಅಂದ್ರೆ ತಮಾಷೆಯ ಮಾತಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಧೈರ್ಯ ಬೇಕು. ಎದ್ದು ಬಿದ್ದು ಗಾಯಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ರೆಡಿ ಇದ್ರೆ ನಾನು ಕಳಿಸಿ ಕೊಡ್ತೇನೆ. ಆದ್ರೆ ನಾನು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೇ ಪ್ರಾಕ್ಟೀಸ್ ಮಾಡ್ಬೇಕು" ಅಂತ ಸಣ್ಣ ಲೆಕ್ಚರ್ ಕೊಟ್ಟ.  ಏನೇ ಆಗ್ಲಿ, ಅಂತೂ ಕಲಿಸಲು ಒಪ್ಪಿದ್ನಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ಸಮಾಧಾನ ನಮಗೆ. ಆದರೆ ಪಾಂಡು ಎಂತಹ ಖಡಕ್ ಟ್ರೈನರ್ ಅನ್ನೋದು ನಮಗೆ ಮೊದಲ ದಿನದಲ್ಲಿಯೇ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂತು. ಹೋ...!, ಇವತ್ತು ಸೈಕಲ್ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಸವಾರಿ....ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡು ನಾವು ಸೈಕಲ್ ಹತ್ರ ಬಂದದ್ದೇ ಬಂತು, ಆದ್ರೆ ನಿಜ ಸಂಗತಿ ಬೇರೆಯೇ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಪಾಂಡುವಿನ ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಶೆಡ್ಯೂಲ್ ತಯಾರಾಗಿತ್ತು.  "ಮೊದಲು ಸೈಕಲ್ ನ್ನು ತಳ್ಳಿಕೊಂಡೇ ಹೋಗಬೇಕು, ಬೀಳದ ಹಾಗೇ ಆರಾಮವಾಗಿ ಸೈಕಲ್ ನ್ನು  ತಳ್ಳುವ ಬಲ ನಿಮಗೆ ಬಂದಿದೆ ಅಂತ ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಆಗೋ ತನಕ ಇದೇ ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಒಂದು ವಾರ ಬರೇ ಸೈಕಲ್ ತಳ್ಳಿಸಿದ. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ನಾವು ಸೈಕಲ್ ತಳ್ಳೋದನ್ನ ಗದ್ದೆಯ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಬೀಳಿಸಿದರೆ ವಾಚಾಮಗೋಚರ ಬೈದು ಆವತ್ತಿನ ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಗೆ ಪ್ಯಾಕಪ್ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಅಷ್ಟಕೇ ನಿಲ್ಲದೇ , ದಿನದ ಟ್ರೈನಿಂಗ್ ಮುಗಿದ ಕೂಡಲೇ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೆ ಒಂದೊಂದು ಕೆಲಸವನ್ನು ವಹಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ಅದರ ಟೈರ್ ಗಳಿಗೆ ಗಾಳಿ ಹಾಕಿದರೆ  ಸಂತುಗೆ ಗದ್ದೆಯ ಹತ್ತಿರದ ತೋಡಿಗೆ ಸೈಕಲ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತೊಳೆಯುವ ಕೆಲಸ, ಗದ್ದೆ ಕೆಲಸದ ನಂತರ ಕೋಣಗಳನ್ನು ನೀರಿಗೆ ತಂದು ತೊಳೆಯುವ ಹಾಗೆ. ಅದಾದ ನಂತರ  ಸೈಕಲ್ ನ್ನು  ಮನೆಯ ಅಂಗಳದ ಅದರ ಸ್ವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿಟ್ಟು ಬೀಗ ಹಾಕುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಪುಟ್ಟಿಯ ಪಾಲಿಗೆ.

ಒಂದು ವಾರದ ನಂತರ ಕಾಲನ್ನು ಪೆಡಲ್ ರಾಡ್ ಹಾಗೂ ಸೀಟ್ ರಾಡ್ ನ ಒಳಗೆ ತೂರಿಸಿ 'ಒಳಪೆಡ್ಳು' ಹೊಡೆಯುವ ವಿಧಾನವನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟ. ಸೀಟ್ ಹತ್ತಿ ಕಲಿಯುವಷ್ಟು ಉದ್ದ ಆಗ ನಾವ್ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಂತೂ ಅದೇ ವಿಧಾನದಿಂದ ಆ ಬೇಸಗೆ ರಜೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಮೂವರೂ ಸೈಕಲನ್ನು ಒಳಪೆಟ್ಳು ಹೊಡೆದೇ ನಡೆಸಲು ಕಲಿತೆವು. ಒಳಪೆಡ್ಳಿನಿಂದ ಮುಖ್ಯ ಸೀಟಿಗೆ ಹತ್ತಿ ಸವಾರಿ ಮಾಡಲು ನಂತರ ಎಷ್ಟೋ ವರ್ಷಗಳು ಬೇಕಾದವು‌. ಮುಂದೆ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸ್ಕೂಟರ್ ಬೈಕ್, ಕಾರ್ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಲಿತೆವು. ಆದರೆ ಯಾವುದರಲ್ಲಿಯೂ ಇಷ್ಟು ಸ್ವರಸ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಸೈಕಲ್ ಕಲಿತಷ್ಟು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ , ಭಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯಾವುದನ್ನೂ ಕಲಿತಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಆಗ ಪಾಂಡುನಂತ ಟ್ರೈನರ್ ನಮಗೆ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ .

Monday, 6 March 2017

ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳಿಂದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬೇಡಿಕೆ ಇದ್ದಿದ್ದರೂ ನಾನು ಆ ಕಪಾಟು ಮನೆಗೆ ತಂದದ್ದು ಪರ್ಕಳದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತ ಫರ್ನಿಚರ್ ಅಂಗಡಿ ತೆರೆದ ನಂತರವೇ.ಅದೂ ಕೂಡಾ ದೀಪಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಕೊಟ್ಟ 'ಭಾರೀ ಕಡಿತದ' ದೆಸೆಯಿಂದ. ಅಂಗಡಿಯ ಝಗಮಗಿಸುವ ದೀಪಗಳಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಚಂದ ಕಂಡ ಅದರ ನಿಜ ರೂಪ , ಮದುಮಗಳು ವೇಷ ಕಳಚಿ ನಿಂತ ಹಾಗೇ  ಮನೆಗೆ ತಂದ ದಿನವೇ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಸಂಭ್ರಮ ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯುವಾಗ ಕಿರ್ರ್..‌ರ್...ರ್...ಎಂದು ಕರ್ಕಶವಾಗಿ ಕೂಗುವ ಅದರ ಕರ್ಣಕಠೋರ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಯೇ ನಾನು ಗೆಳೆಯನ ಮೇಲೆ ಹರಿಹಾಯ್ದಿದ್ದೆ.  "ಕಡಿತ ಕಡಿತ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಯಾವುದೇ ಹಳೆಯ ಮಾಲನ್ನು ನನಗೆ ದಾಟಿಸಿದ್ದಿಯಲ್ಲಾ ಮಾರಾಯ"  ಅಂತ ಸರಿಯಾಗಿ ದಬಾಯಿಸಿದೆ.ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು " ಹೊಸದೆಲ್ಲಾ ಹಾಗೆಯೇ, ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಶಬ್ದ ಮಾಡ್ತದೆ, ನಂತರ ಸರಿ ಹೋಗ್ತದೆ ಬಿಡು.ನಿನಗೆ ಇನ್ನು ಗೊತ್ತಾಗ್ತದೆ ನೋಡು" ಅಂತ ಕಣ್ಣು ಹೊಡೆದು ನಗುವಿನಲ್ಲೇ ಮಾತನ್ನು ತೇಲಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ.

ಹಾಗೇ ಆ ಅಲಮಾರು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದದ್ದು, ಅಥವಾ ಕಳಪೆ ಎಂದು ಕಂಡದ್ದೆಲ್ಲಾ ಆ ದಿನದ ಸುದ್ದಿಯಷ್ಟೇ.ಬರೇ ಇಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ.ಆದರೆ ಅದೂ ಕೂಡಾ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ವಸ್ತು ಎಂದು ಅದರ ಇರುವಿಕೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದ್ದರಿಂದಲೇ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುತಿದ್ದೇನೆ.ನನ್ನ ಮದುವೆಗೆ ಒಂದು ವಾರವಿದ್ದಾಗ ನಡೆದ ಒಂದು ಘಟನೆ ಆ ಕಪಾಟಿಗೆ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ , ಮನದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾದ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದೆ.ನಾನು ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಬೇರೆ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದೆಯಾದ್ದರಿಂದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದು ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇಬ್ಬರೇ. ಮದುವೆಗೆ ಒಂದೇ ವಾರವಿದ್ದುದರಿಂದ ತಯಾರಿ ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿಯೇ ಸಾಗಿತ್ತು.ಒಡವೆ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಖರೀದಿಸಿ ಆಗಿತ್ತು.ಅಳಿದೂರಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದವನೇ ಗೌಡ ಅನ್ನೋ ಹಾಗೆ ಇದ್ದ ಒಂದೇ ಅಲಮಾರಿಗೆ ರಾಜಕಳೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಏನು ತಂದರೂ ಆ ಕಪಾಟಿನ ಒಳಗೆ ತುರುಕಿಸುವುದು ನನ್ನಮ್ಮನ ಇಷ್ಟದ ಕೆಲಸವಾಯ್ತು.ಮದುವೆಗೆ ಅಂತ ಖರೀದಿಸಿದ ಚಿನ್ನ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೇ, ಬ್ಯಾಂಕ್ ನಲ್ಲಿ ಲಾಕರ್ ಸೌಲಭ್ಯ ಸಿಗದೇ ಈ ಅಲಮಾರುವನ್ನೇ ಉಚಿತ ಲಾಕರ್ ಅಂತ ಪರಿಗಣಿಸಿ ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚಿನ್ನವನ್ನೂ ತಂದು ಇಟ್ಟಿದ್ದಳು ನನ್ನ ಅಕ್ಕ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಅಲಮಾರು ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ವಸ್ತುವಾಗಿತ್ತು . ಈ ವಿಷಯ ಮನೆಯವರಿಗಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೆ ಅದೇನೂ ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಸಂಗತಿಯಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ; ಆದರೆ ಹೊರಗಿನವರಿಗೂ ಈ ವಿಷಯ ಗೊತ್ತು ಅಂತ ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ್ದು ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಈ ಅಲಮಾರಿಗೆ ಬೀಗ ಹಾಕುವ ಸೌಲಭ್ಯ ಇದ್ದಿದ್ದರೂ, ಬೀಗ ಹಾಕಿದರೂ ಬೀಗದ ಕೈಯನ್ನು ಅದರ ಜಾಗದಿಂದ ಕದಲಿಸುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬೀಗದ ಕೈ ತೆಗೆದು ಬೇರೆ ಕಡೆ ಇಟ್ಟರೆ ಅದು ಕಳೆದುಹೋಗಬಹುದು ಎಂಬ ಭೀತಿಯೇ ಕಪಾಟಿನ ಬೀಗ ಹಾಕಿದರೂ ಬೀಗದ ಕೈಯನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟಿರಲು ಕಾರಣ.ಆ ರಾತ್ರಿಯೂ ಕೂಡಾ ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು ಅಲಮಾರಿಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ. ಅಪ್ಪ ಹೊರಗೆ ಹಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದರೆ ಅಮ್ಮ ಒಳಗಿನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದರು.ಅದೇನೋ ದೊಡ್ಡ ಶಬ್ದವಾದಂತಾಗಿ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಸಮಯ ಬೆಳಗಿನ ಮೂರು ಗಂಟೆ. ಹೋ...ಒಲೆಯ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಹಾಲಿನ ಪಾತ್ರೆಯ ಮುಚ್ಚಳ ಬೀಳಿಸಿ ಹಾಲು ಕುಡಿದು ಖಾಲಿ ಮಾಡಿತೋ ಏನೋ ದರಿದ್ರ ಬೆಕ್ಕು...ನೋಡುವ ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಎದ್ದು ಕೋಣೆಯ ದೀಪ ಹಾಕಿದಾಗ ಎದುರಿನ ದೃಶ್ಯ ಕಂಡು ಶಾಕ್ ಹೊಡೆದಂತೆ ನಿಂತು ಬಿಟ್ಟರು.

ಕಳ್ಳನೊಬ್ಬ ಅಲಮಾರಿಯ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಒಳಗೆ ಟಾರ್ಚ್ ಹಾಕಿ ಹುಡುಕುತಿದ್ದಾನೆ.ಬಟ್ಟೆಗಳ ರಾಶಿ ಎಲ್ಲಾ  ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಬಿದ್ದಿವೆ.ಎಷ್ಟು ಹೊರಗೆ ಎಸೆದರೂ ಮುಗಿಯದ ದ್ರೌಪದಿಯ ಅಕ್ಷಯ ಸೀರೆಯಂತೆ ಇನ್ನೂ ಉಳಿದಿರುವ ಬಟ್ಟೆಯ ರಾಶಿಯನ್ನು ಸರಿಸಿ ಕೆಳಗಿನ ಲಾಕರ್ ನಲ್ಲಿ ಹಣ, ಒಡವೆ ಇರಬಹುದೆಂದು ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಹುಡುಕಾಡುತಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಎದ್ದು ಬಂದ ಅರಿವೂ ಅವನಿಗಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಯಾವಾಗ ಕೋಣೆಯ ದೀಪ ಉರಿಯಿತೋ , ಮೈಮೇಲೆ ಬಿಸಿ ನೀರು ಬಿದ್ದ ಹಾಗೇ ಅಲ್ಲಾಡಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ. ವೃತ್ತಿಪರ ಕಳ್ಳನಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಅವನೂ ಹೆದರಿ ಓಡುವ ರಭಸಕ್ಕೆ ಅಮ್ಮನನ್ನು ತಳ್ಳಿ ಶರವೇಗದಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆಗುವಾಗ ಅಮ್ಮನ ಬಾಯಿಂದ ಒಂದು ಬೊಬ್ಬೆ ಬಿಟ್ಟರೆ ಮತ್ತೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಆ ಬೊಬ್ಬೆಯ ಲಾಭದ ಫಲವಾಗಿ ಅಪ್ಪ ಎದ್ದು ಬರುವಾಗ ಕಳ್ಳನ ಮಹಾ ಪಲಾಯನವೂ ಆಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಪ್ರಕರಣದ ಅರಿವಾಗಿಲ್ಲ. ಕಳ್ಳ ಓಡುವ ಗಡಿಬಿಡಿಗೆ ತಳ್ಳಿದ ವೇಗಕ್ಕೆ ಅಮ್ಮ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು, ನಂತರ ಸಾವರಿಸಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸುಳಿವಿಲ್ಲದ್ದರಿಂದ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗಿ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕೇಳಿದ್ರೆ ಶಾಕ್ ನಿಂದ ಭೂತ ಹೊಕ್ಕ ಮೈಯಂತಾಗಿರುವ ಅಮ್ಮನಿಂದ ಯಾವ ಮಾತೂ ಹೊರಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸಕಾಲಿಕ ಉಪಚಾರ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಹೊರಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದ ಅಮ್ಮ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಉತ್ತರ ಕೊಡದೇ, " ಹೋಯ್ತು...ಎಲ್ಲಾ ಹೋಯ್ತು. ಸರ್ವನಾಶ ಆಯ್ತು. ಎಲ್ಲಾ ಕದ್ಕೊಂಡು ಹೋದ. ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ ನಾನೇನು ಮಾಡ್ಲಿ .." ಅಂತ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಅಳುವಿನ ಕೋಡಿ ಹರಿಸುತಿದ್ದಾರೆ.ಸುಮ್ಮನೇ ನೋಡೋದಷ್ಟೇ ಉಳಿಯಿತು ಅಪ್ಪನ ಪಾಲಿಗೆ‌. ಅತ್ತೂ ಅತ್ತೂ ಕಣ್ಣೀರು ಬತ್ತಿ ಹೋದ ನಂತರ ಅರೆತೆರೆದಿದ್ದ ಅಲಮಾರಿಯನ್ನು ತೆರೆದು ತಾನು ಒಡವೆ ಹಣ ಇಟ್ಟಿದ್ದ ಗುಪ್ತ ಜಾಗವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಲು ; ಅರೆ...! ಹಾಗೇ ಇದೆ. ಯಾವುದೂ ಅವನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ , ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದ ನಂತರ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿದದ್ದು.

" ಏನೋ ಶಬ್ದ ಆಗಿ ನನಗೆ ಎಚ್ಚರ ಆಯ್ತು. ಬಹುಶಃ ಆ ದರಿದ್ರ ಬೆಕ್ಕು ಎಲ್ಲಿ ಹಾಲಿನ ಪಾತ್ರೆಯ ಮುಚ್ಚಳ ಬೀಳಿಸಿ ,ಇನ್ನೆಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಹಾಲೆಲ್ಲಾ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದ್ರೆ ನಿಮ್ಗೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಚಹಕ್ಕೆ ಹಾಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ಎಣಿಸಿ ಎದ್ದು ಲೈಟ್ ಹಾಕಿ ನೋಡ್ತೇನೆ, ಯಾರೋ ಕಪಾಟಿನ ಬೀಗ ತೆಗೆದು ಟಾರ್ಚ್ ಹಾಕಿ ಹುಡುಕ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಚೀಲ ಬೇರೆ ಇದೆ. ಹಣ ಚಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಹೋಯ್ತು ಅಂತ ನಿಮ್ಗೆ ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕಿದೆ..ಅಷ್ಷ್ರಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ತಳ್ಳಿ ಹೋದ..‌ಅಬ್ಭಾ! ನಿಮ್ಮ ನಿದ್ರೆಯೇ...ಸದ್ಯ ಏನೂ ಹೋಗಿಲ್ಲ...ಮಗನಿಗೆ ಸುಮ್ನೆ ಬಯ್ತಾ ಇದ್ದೆ...ಎಂತಾ ಗುಜುರಿ ಕಪಾಟ್ ತಂದಿದಿಯಾ ಅಂತ...ಓಪನ್ ಮಾಡೋವಾಗ ಕಿರ್ರ್ ರ್ ರ್ ರ್...ಶಬ್ದ ಬರ್ತದೆ ಅಂತ. ಆದ್ರೆ ಅದೇ ಈಗ ನಮ್ಮನ್ನು ಉಳಿಸಿದೆ"        ಅಂತ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಿದ್ರು.

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಪೋನ್ ಮಾಡಿ ನನಗೆ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದಾಗ ಆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ನಗು ಬಂತು. ಅಲಮಾರಿಗೆ ಲಾಕರ್ ಇದ್ದರೂ ಹಳೆಯ ಕಾಲದವರು ಮಾತ್ರ ಬದಲಾಗೋದೇ  ಇಲ್ಲ. ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಹಣ ಚಿನ್ನವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಟ್ಟೆಯ ರಾಶಿಯಡಿಯೆಲ್ಲೋ ಅಡಗಿಸಿಡುವುದು ಅವರ ರೂಡಿ.ಅಮ್ಮನೂ ಅದಕ್ಕೆ ಹೊರತಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಕಪಾಟಿನೊಳಗೆ ಲಾಕರ್ ಇದ್ದರೂ ಚಿನ್ನ ಹಣವೆಲ್ಲಾ ಈಗಲೂ ಬಟ್ಟೆಯ ರಾಶಿಯ ಒಳಗೆಲ್ಲೋ...!. ಅರ್ಜೆಂಟ್ ಗೆ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಬೇಕಿದ್ರೂ ಅಮ್ಮನೇ ಬೇಕು, ಹುಡುಕಿ ಕೊಡ್ಲಿಕ್ಕೆ. ಅದು ಕಳ್ಳನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದೇ ಅಡ್ಡ ಇದ್ದ ಬಟ್ಟೆ ಹೊರಗೆಸೆದು ಬರೀ ಲಾಕರ್ ಹುಡುಕಿ ಏನೂ ಸಿಗದೇ ಬರಿಗೈಯಲ್ಲಿ ಪಲಾಯನ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಬೆಟ್ಟ ಅಗೆದರೂ ಒಂದು ಇಲಿಯನ್ನೂ ಹಿಡಿಯಲಾಗದಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅವನದ್ದು. ನಾನು ಪೋನ್ ಮಾಡಿ ಫರ್ನೀಚರ್ ಅಂಗಡಿ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ವಿಷಯ ಹೇಳಿ " ನಿನ್ನ ಅಲಮಾರಿಯ ಶಬ್ದದಿಂದ ನನ್ನ ಗಂಟು ಉಳಿಯಿತು, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತಿದ್ದೆ" ಅಂತ ಹೇಳುವಾಗ ಆ ಅಲಮಾರಿಯ ಮೇಲೆ ನನಗೆ,  ನನ್ನ ಹೊಸ ಹೆಂಡತಿಯ ಮೇಲೆ ಇರುವಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿ ಉಕ್ಕಿತು.
ಅವನೋ " ನೋಡಿದ್ಯಾ...ಸುಮ್ನೆ ನನ್ಗೆ ಬಯ್ತಾ ಇದ್ದಿ. ಈ ಶಬ್ದ ಕೂಡಾ ನನ್ನ ಅಲಮಾರಿಯ ವಿಶೇಷತೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾರಯಾ"  ಅಂತ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕ.

ನಂತರ ಎಂದೂ ಆ ಕಪಾಟಿನ ಶಬ್ದ ನಮಗೆ ಕರ್ಣ ಕಠೋರವಾಗಿ ಕೇಳಿಸದೇ, ಎಮ್.ಎಸ್. ಸುಬ್ಬಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ನಿತ್ಯನೂತನ ಸುಪ್ರಭಾತದಂತೆ ನಾದಮಯವಾಗಿತ್ತು.

Saturday, 4 March 2017

ಕಿಟಕಿಗಳಾಚೆ

ನನ್ನ ಇಪ್ಪತ್ತರ ಹರೆಯದಲ್ಲಿಯೇ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ಖುಷಿಯಿಂದ ಕುಣಿದಾಡಿದ್ದೆ. ಡಿಪ್ಲೊಮಾ ಮುಗಿಸಿ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಿದ್ದು, ಕಷ್ಟವಲ್ಲದ ಸಂದರ್ಶನವನ್ನು ಹೆದರಿಕೆಯಿಂದ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಪಾಸು ಮಾಡಿದ್ದು, ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿದ ಕತೆಯೆಲ್ಲಾ ಈಗ ಅಂತಹ ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯವಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಬೆಳಗಾವಿಯ ಒಳ್ಳೆಯ ಕಂಪೆನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ, ಕೈತುಂಬಾ ಸಂಬಳ, ವಾಸಕ್ಕೆ ಇಪ್ಪತ್ನಾಲ್ಕು ತಾಸು ಕರೆಂಟ್ ನೀರು ಇರುವ ಕಂಪೆನಿ ಕ್ವಾರ್ಟರ್ಸ್, ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇಲ್ಲದ ಜೀವನ, ಜೊತೆಗೆ ಸಂಜೆಯ ಹಕ್ಕಿ ವೀಕ್ಷಣೆಗೆ ಗುಂಡು ಪಾರ್ಟಿಗಳಿಗೆ ಗೆಳೆಯರು; ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಕಿಚ್ಚು ಹಚ್ಚಿದ್ದ ದಿನಗಳವು.

ಕಿಟಕಿಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿದಷ್ಟು ಯಾವುದೂ ನನ್ನ ಇದುವರೆಗಿನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಂದನೇ ಹೊರ ಜಗತ್ತನ್ನು ಅಳೆಯಬಹುದು, ಅದು ನನಗೆ ಒಳಗಿದ್ದುಕೊಂಡೇ ಜಗತ್ತನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಕಿಂಡಿಗಳು. ನಾನಿದ್ದದ್ದು ಎರಡನೇ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ. ಸಂಜೆ ನನ್ನ ಕೆಲಸವಾದ ನಂತರ ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು  ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಚಲನೆ ಬಂದ ಹಾಗೆ. ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಜನರ ರಂಗುರಂಗಿನ ಬದುಕು ಅಲ್ಲೇ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.  ಹಾಲ್ ನ ಕಿಟಕಿಯ ಅಭಿಮುಖವಾಗಿ ಎದುರು ಮನೆಯ ಕಿಟಕಿ. ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗೆಲ್ಲಾ ಎದುರಿನ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಜೋಡಿ ಕಣ್ಣುಗಳು ನನಗೆ ಅಪರಿಚಿತವೇನಲ್ಲ. ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯೂ ರಸ್ತೆಯ ಬದುಕಿನ ಆಕರ್ಷಣೆಯಿಂದ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕಿಟಕಿಯ ಕಡೆ ವಾಲಿದ್ದು ಯೌವ್ವನದ ಮಹಿಮೆಯೇ ಹೊರತು ಬೇರೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜ್ ಹೋಗುವ ಹುಡುಗಿ, ಇತ್ತ ಈಗಷ್ಟೇ ಕೆಲಸ ದೊರೆತ ಇಪ್ಪತ್ತರ ತರುಣ. ಬೆಂಕಿಯೂ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಿತು; ಬೆಣ್ಣೆಯೂ ಕರಗಿತು. ನಂತರ ನಡೆದದ್ದು ಮಾಮೂಲಿ ವಿಷಯ ಬಿಡಿ. ಲವ್, ಸುತ್ತಾಟ, ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನದ ಗುಟ್ಟು, ನಂತರದ ರಟ್ಟು, ಒತ್ತಡ, ಅಸಹಾಯಕತೆ, ಕೊನೆಗೆ ಹೇಳಿ ಹೋಗು ಕಾರಣ ಅಂತ ವಿರಹದ ಅತಿರೇಕ. ಕತೆ ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ಗ್ಲಾಸ್ ಗೆ ವಿಸ್ಕಿ ಹಾಕಿ ಸೋಡ ಮಿಕ್ಸ್ ಮಾಡಿ, ತುಟಿಗೆ ಸಿಗರೇಟ್ ಇಟ್ಟು  "ಸಾಂತ್ವನ ಮಾಡಲು" ಮಾಡಲು ಹೇಗೂ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್‌ ಏನೂ  ಕಮ್ಮಿ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದ ನಂತರ ನಾನು ಬೆಳಗಾವಿ ಬಿಟ್ಟು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೂ , ಅನುಭವದಲ್ಲೂ , ಕೆಲಸದಲ್ಲಿಯೂ ಮಾಗಿದ್ದೆ.ಹೊಸ ಎತ್ತರ ಏರಿದ್ದೆ. ಇಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಚಕ್ರದ ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಆಯ್ತು ಅನ್ನೋದು ಬಿಟ್ಟರೆ ರಾಜಧಾನಿಯ ಹೊಸ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಲವಲವಿಕೆಯಿಂದಿದ್ದೆ. ಇಲ್ಲೊಂದು ಕಂಪೆನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ, ವಾಸಕ್ಕೊಂದು ಬಾಡಿಗೆ ರೂಮು. ಆದರೂ ಈ ಕಿಟಕಿಗಳಾಚೆಯ ವಿಷಯಗಳತ್ತ ನನ್ನ ಕುತೂಹಲ ಇಲ್ಲೂ ಮುಂದುವರೆದಿತ್ತು. ಎದುರು ಮನೆಯಲ್ಲೊಂದು ಸರಿಸುಮಾರು ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಕಳೆದ 'ಹಳೆಯ' ಸಂಸಾರ. ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯ ಸಂಸಾರಗಿಂತ ತೀರಾ ಭಿನ್ನವಾಗದ್ದರಿಂದ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ದೃಷ್ಟಿ ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ಸುಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಗಂಡನಿಗೆ ಅವಳು ಎರಡನೆಯ ಸಂಸಾರ. ದಿನ ಬೆಳಗಾದರೆ ಸದಾ ಕೂಗಾಟ ಅರಚಾಟ. ಆ ಹೆಂಗಸು ಯಾವತ್ತೂ ಸಮಾಧಾನದಿಂದ ನಗುನಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದದ್ದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸವೂ ಆತನದೇ, ಇವಳಿದ್ದು ಬರೇ ಆರ್ಡರ್. ಯುಕೆಜಿ, ಒಂದನೇ ತರಗತಿಯ ಇಬ್ಬರು  ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಂತೂ ಅಮ್ಮನ ಹಾಗೇ ಮಹಾ ಒರಟರು.
ಮನೆಯ ರಾಮಾಯಣ ಮುಗಿಸಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಡ್ಯೂಟಿಗೆಂದು ಬೈಕ್ ಹತ್ತುವಾಗ ಆ ಗಂಡಸಿನ ಮುಖ ನೋಡಬೇಕು...ಯುದ್ಧ ನಂತರದ ನಿರ್ಮಲ ಶಾಂತಿ, ಆನಂದ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ; ಜೀವಾವಧಿ ಶಿಕ್ಷೆ ಮುಗಿಸಿ ಈಗಷ್ಟೇ ಹೊರ ಬಂದ ಖೈದಿಯ ಸಂತೋಷದಂತೆ ನಿರಾಳ ಮುಖಭಾವ. ಸಂಜೆ ಮತ್ತೆ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿಯುವಾಗ ಮತ್ತದೇ ಬೇಸರ. "ಒಂದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಚ್ಭೇದಿತ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಸಹ ಬೋಜನ ಮಾಡುತ್ತವೆ" ಎಂದು ಎಲ್ಲೋ ಓದಿದ್ದ ಮಾತು ಇವರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಅದೆಷ್ಟು ನಿಜ  ಅನಿಸಿತು.ಉಳಿದ ಬದುಕಿನ ಅದೆಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಈ 'ಬಂಧನ' ದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯಬೇಕಲ್ಲಾ ಅಂತೆನಿಸಿ ನನಗೇ ಕಳವಳವಾಗುತಿತ್ತು. ಅದ್ಹೇಗೆ ಒಲವ ಕಾವು ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ತಣ್ಣಗಾಗುತ್ತದೆ, ಆರಂಭದ ಉತ್ಕಟ ಪ್ರೇಮ ಹೇಗೆ ಇಂಗುತ್ತದೆ? ಅರ್ಥವೇ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಬಿಆರ್.ಲಕ್ಷ್ಮಣ್ ರಾವ್ ಅವರ ಒಂದು ಕವಿತೆ ಇವರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗೆಲ್ಲಾ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು...
" ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿ
ಅಪ್ಪಟ  ಚಿನ್ನವಾದರೇನು?
ಕೊಡದಿದ್ದರೆ ಮರೆಗು
ಮಾಸುವುದು ಅದೂನು..."

ತೀರಾ ತಲೆ ಕೆಡುವ ಹಂತ ಬಂದಾಗ ಕಿಟಕಿಯ ಪರದೆಯನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಮುಂದೆ ನನ್ನದೂ ಮದುವೆ ಆಯ್ತು; ಮಕ್ಕಳೂ ಕೂಡಾ. ಕಂಪೆನಿಯೂ ಬದಲಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ನನ್ನ ನೆಚ್ಚಿನ ಕರಾವಳಿಯ ಮಂಗಳೂರಿಗೆ. ಬೇರೆ ಮನೆ , ಬೇರೆ ಕಿಟಕಿ, ತಣಿಯದ ಕುತೂಹಲದ ಬದುಕಿನ ಹೊಸ ನೋಟ.
ಎದುರು ಮನೆ ಕಿಟಕಿಯಲ್ಲಿ ನಡು ವಯಸ್ಸು ದಾಟಿದ ಇಬ್ಬರೂ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ  'ಹೊಸ' ಸಂಸಾರ. ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಿರೋ ಮಕ್ಕಳು. ಬೆಳಗ್ಗೆದ್ದು ಕಿಟಕಿಯಾಚೆ ಕಣ್ಣಾಹಿಸಿದರೆ ಆ ಮನೆಯ ವರ್ತಮಾನ ಬಯಲು. ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಇಬ್ಬರೂ ಅಡುಗೆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬೆಳಗಿನ ಉಪಹಾರ ತಯಾರು ಮಾಡುವ ದೃಶ್ಯ ನನ್ನನ್ನು ಬಹುವಾಗಿ ಕಾಡುತಿತ್ತು. ಗಂಡ ಹಿಟ್ಟು ಲಟ್ಟಿಸಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ಚಪಾತಿ ಕಾಯಿಸುವ ಕೆಲಸ ಹೆಂಡತಿಯದ್ದು, ಚಟ್ನಿಗೆ ಗಂಡ ಕಾಯಿ ತುರಿದು ಕೊಟ್ಟರೆ ಮಿಕ್ಸಿಯಲ್ಲಿ ರುಬ್ಬುವ ಕೆಲಸ ಹೆಂಡತಿಯದ್ದು. ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸದಲ್ಲೂ ಸಮಪಾಲು; ಎಂತಹ ಅನ್ಯೋನ್ಯತೆ. ಅವರ ನಡುವೆ ಸುಳಿದಾಡುವಂತದ್ದು ಪ್ರೇಮವೋ ಕಾಮವೋ, ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಈಗ ಅನಿವಾರ್ಯ ಅನ್ನಿಸುವಂತಹ ಅವಲಂಬನೆಯೋ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರು ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರೀತಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಮನೆಯೊಳಗೂ ಆ ಪರಿಮಳ ಹರಡಿ ಬದುಕನ್ನು ಸಹ್ಯಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ನಡೆದ ಬದುಕಿನ ಎಲ್ಲಾ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತದೆ. ದೃಷ್ಟಿ ನನ್ನದೇ; ಕಿಟಕಿಯೂ ಕೂಡಾ. ಆದರೆ ಹೊರಗಿನ ವ್ಯವಹಾರಗಳು ಕಾಲಕಾಲಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಾ ಹೋದವು.ಬದುಕಿನ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿ, ನಮ್ಮ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಳು ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿರುವುದರಿಂದಲೇ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುವ ದೃಶ್ಯಗಳೂ ಅಂತಹುಗಳೇ. ಪ್ರೇಮ, ಜಗಳ, ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿವೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಆಯಾ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಂದವೇ. ಆದರೆ ಹಿತಮಿತವಿರಬೇಕೆಂಬ ಅರಿವು ನಮ್ಮಲ್ಲಿರಬೇಕು. ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಬದುಕು ದೊಡ್ಡದೆಂಬ ಅರಿವು ಸದಾ ನಮ್ಮಲ್ಲಿರಬೇಕು.

ಈಗ ಮತ್ತೆ ಮನೆ ಬದಲಾಯಿಸಿದ್ದೇನೆ.ಆದರೆ ಯಾಕೋ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಎದುರು ಮನೆಯ ಕಿಟಕಿಗಳು ತೆರೆಯುತ್ತವೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬ ಆತಂಕ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ  ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ.

Friday, 3 March 2017

ಒಂದು ಆಟದ ಪ್ರಸಂಗ


ಎಷ್ಟೋ ದಿನಗಳಿಂದ ಯೋಚಿಸ್ತಾ ಇದ್ದೆ.ಒಂದೊಳ್ಳೆಯ ಯಕ್ಷಗಾನ ನೋಡ್ಬೇಕು ಅಂತ.ಆದರೆ ದೈನಂದಿನ ಕೆಲಸಗಳ ಒತ್ತಡದಿಂದಾಗಿ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಪುರುಸೊತ್ತೇ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ‌.ಹಾಗಂತ ಯಕ್ಷಗಾನ ನೋಡಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ಅಂತಲ್ಲ‌.ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ ಕಟೀಲು ಮೇಳದ ದೇವಿಮಹಾತ್ಮೆ ಆಟಗಳನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಎಷ್ಟೆಂದರೂ ಮಹಿಷಾಸುರನ ಪ್ರವೇಶದವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮ ಆಟ. ನಂತರ ನಿದ್ರಾದೇವಿಯ ವಶಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಯುದ್ಧವಿಲ್ಲದೇ ನನ್ನನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಹಾಗಾಗಿ ಒಂದೊಳ್ಳೆಯ ಯಕ್ಷಗಾನವನ್ನು ಪೂರ್ತಿ ನೋಡಿ ಆಸ್ವಾದಿಸಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಆಸೆ ಈಡೇರಿರಲಿಲ್ಲ.

     ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ತೆಂಕುತಿಟ್ಟು ಹಾಗೂ ಬಡಗುತಿಟ್ಟಿನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕಲಾವಿದರ ಕೂಡುವಿಕೆಯ ಅದ್ದೂರಿ ಆಟದ ಬಗ್ಗೆ ಪೇಪರಿನಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದೇ ನನ್ನ ಕಿವಿಗಳು ನಿಮಿರಿದವು.ಡ್ಯೂಟಿಗೆ ರಜೆ ಹಾಕಿ ದಿನವನ್ನು ರಿಸರ್ವ್ ಮಾಡಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆ. ನನ್ನಷ್ಟೇ ಆಟದ ಹುಚ್ಚಿರುವ ಗೆಳೆಯ ಅಣ್ಣಪ್ಪನೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟೇ ಬಿಟ್ಟೆ.ಒಳ್ಳೆಯ ಭಾಗವತಿಕೆಯ ಕಂಠ, ಶಾರೀರವಿರುವ ಅಣ್ಣಪ್ಪ ಗಾಣಿಗ  ಡ್ಯೂಟಿಯ ವಿರಾಮದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹಾಡುವ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳುವಾಗ ಬಡಗುತಿಟ್ಟಿನ ಹೆರಂಜಾಲು ಗೋಪಾಲ ಗಾಣಿಗರೇ ಹಾಡಿದ ಹಾಗೆ ಸುಶ್ರಾವ್ಯವಾಗಿ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಪದ್ಯಗಳು ಅಲೆಅಲೆಯಾಗಿ ಕೇಳಿತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ನನಗೆ ಅಣ್ಣಪ್ಪನೊಂದಿಗೆ ಆಟ ನೋಡುವ ಮಜವೇ ಬೇರೆ. ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಉಡುಪಿಯ ಕರಾವಳಿ ಬೈಪಾಸ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ದ ಟೆಂಟ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ಎರಡು ಟಿಕೆಟ್ ಕೊಂಡೆವು.ಆದರೆ ಆಟದ ಆರಂಭಕ್ಕಿನ್ನೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯವಿತ್ತು.

ಪ್ರಸಂಗದ ಬಗ್ಗೆ ಎರಡು ಮಾತು ಹೇಳಲೇ ಬೇಕು.ಆಟದ ಪ್ರಸಂಗ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹ, ನನ್ನ ಇಷ್ಟದ ಪ್ರಸಂಗ. ಹಿಂದೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಬಾರಿ ನೋಡಿದ್ದರೂ , ಅಭಿಮನ್ಯುವಿನ ರಂಗ ಪ್ರವೇಶದ ಅಬ್ಬರ, ಆ ಲವಲವಿಕೆ ಯಾವತ್ತೂ ಬೋರ್ ಹೊಡೆಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇದೊಂದು ಪೌರುಷ, ಅಮ್ಮ ಮಗನ ಸೆಂಟಿಮೆಂಟ್,  ಕುಟಿಲ ಯುದ್ದದ ರಾಕ್ಷಸತನದ ಭೀಭಸ್ಸತೆಯ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ಮಿಶ್ರಣದಿಂದಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೋಡುವಂತಹ ಪ್ರಸಂಗ. ಬರೇ ಇಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಆ ದಿನದ ಪ್ರಸಂಗ ವಿಶೇಷವಾಗಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಂದು ಎರಡು ಬಾರಿ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹದ ಪ್ರಸ್ತುತಿ ಇತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ಬಡಗಿನವರು ಕೌರವರಾದರೆ ತೆಂಕುತಿಟ್ಟಿನವರು ಪಾಂಡವರು.ನಂತರ ತೆಂಕಿನವರು ಕೌರವರಾಗಿ ಬಡಗಿನ ಅಭಿಮನ್ಯು ಚಕ್ರವ್ಯೂಹ ಬೇಧಿಸುವ ಅಧ್ಬುತ ರಂಗಪ್ರಯೋಗವಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಕುತೂಹಲವಿತ್ತು.

ಹಾಗಾಗಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯವಿದ್ದುದರಿಂದ ಊಟಕ್ಕೆ ಅಂತ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದ ಹೋಟೇಲ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ಧೀರ್ಘ ಮಾತುಕತೆಗಳ ನಡುವೆ ಗಡದ್ದಾಗಿ ಊಟಮಾಡಿ ಟೆಂಟ್ ಹತ್ತಿರ ಬರುವಾಗ ಚಕ್ರವ್ಯೂಹದ ಒಳಗೆ ಅಭಿಮನ್ಯುವಿನ ಪ್ರವೇಶ ಆಗಿ ಆಗಿತ್ತು. ಟೆಂಟ್ ನ ಒಳಹೋಗುವ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿ ಆಗಿತ್ತು.ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗುವುದು ಅಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗಿತ್ತು. ದಾರಿ ಹುಡುಕಿ ಹುಡುಕಿ ಕೊನೆಗೊಂದು ಕಡೆ ಸಣ್ಣ ದಾರಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಹೇಗೋ ಒಳಗೆ ನುಸುಳಿದೆವು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು, ಅಭಿಮನ್ಯು ಚಕ್ರವ್ಯೂಹ ಭೇದಿಸಿದ ಹಾಗೆ. ಒಳಗೆ ಬಂದು ನೋಡ್ತೇವೆ, ಕಿಕ್ಕಿರಿದು ತುಂಬಿದ ಟೆಂಟ್ ನ ಒಳಗೆಲ್ಲೂ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲೂ ಜಾಗವಿಲ್ಲ.ಟಿಕೆಟ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ ನಮಗೆ ಸೀಟ್ ಇಲ್ಲ. ನುಸುಳಿ ಒಳಬಂದ ಕಡೆ ನಿಲ್ಲಲೂ ಸರಿಯಾದ ಸ್ಥಳವಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಬಂದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಹೊರಹೋಗಿ ಬೇರೆ ಕಡೆಯಿಂದ ಬರೋಣವೆಂದು ತಿರುಗಿದರೆ ಆ ದಾರಿಯನ್ನೂ ಮುಚ್ಚಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಯಾರೂ ಒಳ ನುಸುಳದ ಹಾಗೆ. ನಿಲ್ಲಲೂ ಆಗದೇ ಹೊರಹೋಗಲೂ ಆಗದೇ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹಾಗೆಯೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಟೈಟ್ ಮಾಸ್ಟರ್ " ಊಹುಂ...ದಾ...ಲ ಮಲ್ಪೆರೆ ಆಪುಜಿ. ಚಕ್ರವ್ಯೂಹದ ಉಲಯ್ ಬತ್ತಾಂಡ್ .ನನ ಪಿದಯ್ ಪೋಪಿನ ಛಾನ್ಸ್ ಇಜ್ಜಿ. ಲಡಾಯಿ ಮಲ್ಪೊಡೇ, ಬೇತೆ ತಾದಿ ಇಜ್ಜಿ...."  ( ಊಹುಂ...ಏನೂ ಮಾಡೋ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಚಕ್ರವ್ಯೂಹ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿ ಆಗಿದೆ. ಇನ್ನು ಹೊರಹೋಗೋ ಛಾನ್ಸೇ ಇಲ್ಲ. ಯುದ್ಧ ಮಾಡಲೇ ಬೇಕು, ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲ ). ಅಂತ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಕ್ಕಾಗ ಆ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿಯೂ ನಗು ತಡೆಯಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

 ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅಭಿಮನ್ಯು ಮೋಸದ ಯುದ್ಧದಿಂದಾಗಿ ವೀರ ಮರಣವನ್ನಪ್ಪಿದಾಗ,
" ಹಲವು ಗಜಗಳೊಂದಾಗಿ
ಸಿಂಹದ ಮರಿಯನ್ನು ಕೊಲಿಸಿದಂತಾಯ್ತು...
ಭರತ ಭೂಮಿಯೊಳ್ ಮೊಳೆತ ಚಿಗುರನು
ಕರುಣೆಯಿಲ್ಲದೇ ಹೊಸಕಿದರು ಶಿವ ಶಿವಾ‌...."
ಎಂದು ಪದ್ಯಾಣ ಗಣಪತಿ ಭಟ್ಟರು ಕರುಣರಸದಿಂದ ನಮ್ಮ ಹೃದಯವನ್ನು ಆರ್ದ್ರಗೊಳಿಸಿದರೂ ಆ ಕುಡುಕನ ಮಾತು ನೆನಪಾಗಿ ನಗೆಬುಗ್ಗೆ ಚಿಮ್ಮುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು.

Tuesday, 14 February 2017

ನನಗ್ಯಾರೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ
ಅನ್ನೋ ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲ
ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರಿಲ್ಲಿ
ಸ್ನೇಹ ಪ್ರೀತಿ ಚೆಲ್ಲಿ.

ಕಟ್ಟುವುದಾ ನೋಡು
ಇರುವೆ ಗೂಡನಲ್ಲಿ
ಹೇಗೆ ಒಂದೊಂದಾಗಿ
ಸಾಗಿವೆ ಸರತಿ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ.

ಕೆಸರ ತಾವರೆ ಅರಳಲು
ರವಿಯು ಮೂಡಬೇಕು
ನೈದಿಲೆ ಕಂಪು ಸೂಸಲು
ಚಂದ್ರನು ನಗಬೇಕು.

ಈ ಜಗದಿ ನಿನ ಇರವು
ಇರಬೇಕು ಹಾಂಗೆ
ಶಿವನ ಜಡೆಯ ಮೇಲೂ
ಹರಿದ ಹಾಗೆ ಗಂಗೆ.

ಸೃಷ್ಟಿಯ ಈ ನಿಯಮ
ಅರಿತು ನಡೆಯಬೇಕು
ಮನುಜ ಸಂಗಜೀವಿ
ಬೆರೆತು ಬಾಳಬೇಕು.

Tuesday, 24 January 2017

ಬಾನಿನ ಮೊಗದಲಿ ಮೂಡಲಿ ಬೆಳಗು
ಇರುಳಿನ ಕತ್ತಲೆ ಕಳೆಯೆ |
ಬಾಳಿನ ಪಥದಲಿ ಕಳೆಯಲಿ ನೋವು
ಹರುಷವು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸುರಿಯೆ ||

ಆಸೆಯೆ ಆರಿದ ಬದುಕಿನ ಹಣತೆಗೆ
ಹೊಸ ಭರವಸೆಯ ಕಿರಣವ ಬೀರಿ |
ಗುರಿಯನು ತೋರಿ
ಅರಿವನು ನೀಡಿ
ಸುಖದ ನಾಳೆಯ ದಾರಿಯ ತೋರಿ ||

ಬೆಳಗಲಿ ಬಾಳು ಬೆಳಗಲಿ


ಕಿವಿಗಳ ತಲುಪದ ಕಾಡಿನ ಕೂಗಿಗೆ
ಎಲ್ಲರ ದನಿಯೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿ |
ನೋವನು ಮರೆತು
ನಲಿವಲಿ ಕಲೆತು
ಬೆಳಕನು ಕಾಣದ ಬದುಕಲಿ ಬೆರೆತು ||

ಬೆಳಗಲಿ ಬಾಳು ಬೆಳಗಲಿ

Tuesday, 10 January 2017

ಸದಾ ಬುಸುಗುಡುವ ಹಾವೊಂದು
ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದೆ.
ವಿಷದ ಹಲ್ಲಿಗೆ ಹೆದರಿ
ಹೊರಗೋಡಿಸಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ
ಹೆಡೆಯ ಮಣಿಯ ಅಂದಕ್ಕೆ
ಮೋಹಗೊಂಡು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತೇನೆ.

ಇರಲಿ,
ನನ್ನ ಕೈವಶ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಂದೆನಿಸಿ
ಪುಂಗಿಯನ್ನು ಹಾವಿನೆದುರು ಊದಿದೆ;
ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ನಾದಕ್ಕೆ
ಹೆಡೆ ಬಿಚ್ಚಿ ತಲೆದೂಗಿ ಮಲಗಿತು.
ಕ್ಷಣಿಕ ಆನಂದದ ಅಮಲು ಹತ್ತಲು
ಎದ್ದು ಬುಸುಗುಡುತ್ತಿದೆ
ಕಾಳಸರ್ಪ.

ಯಾರೋ ಹೇಳಿದರು,
ವಿಷದ ಹಲ್ಲನ್ನು ತೆಗೆದರೆ
ಹಾವು ನಿರುಪದ್ರವಿ;
ಇದೂ ನೋಡುವ ಎಂದು,
ಹಲ್ಲು ಕಿತ್ತು ಹಾವನ್ನು ಹಿಡಿದರೆ
ಕೈಗೇ ಕಚ್ಚಿ ವಿಷವೇರಿತು.
ವಿಷ ಬರೇ ಹಲ್ಲಿನಲ್ಲಿಲ್ಲ;
ಮೈಯೇ ವಿಷಮಯ.

ಈಗೀಗ ಜನರೂ ನನ್ನನ್ನು
ಹಾವಿನೊಡನೇ ಗರುತಿಸುತಿದ್ದಾರೆ;
ಬುಸುಗುಡುವ
ಹಲ್ಲುಕಿತ್ತ ಬಗೆಬಗೆಯ ಹಾವು.
ಜಗದ ಹೆಡೆಯ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ
ತೀರದ ವಿಷ.

ಇಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಆಯ್ಕೆಗಳಿಲ್ಲ,
ಮನೆಯೊಳಿರಬೇಕು ಅಥವಾ
ಬಯಲಲ್ಲಿ.
ಮನೆಯ ಮೋಹಕ್ಕಂಟಿದರೆ
ಹಾವಿನ ಜೊತೆಗಿರಬೇಕು.

ಈಗ ಹೊರಹಾಕುತ್ತೇನೆಂದರೂ
ಸುಲಭವಿಲ್ಲ;
ಮನೆಮಂದಿಗೆಲ್ಲಾ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಾಗಿ
ನನ್ನನ್ನೇ ಸುತ್ತಿರುವ
ಹಾವಿನೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ
ಬದುಕದೇ ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲ.
ಸಿಡಿಯಲು ನಿಂತ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಗಳ ನಡುವೆ
ತಣ್ಣಗೆ ಹರಿವ ನದಿಯ ಶಾಂತಿ
ನಿಜವಾದುದೆಂದು ನನಗನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಗರ್ಭದ ಬೆಂಕಿಯೊಡನೆ
ರಾಜಿಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮುಖವಾಡ ಹಾಕಿಕೊಂಡು
ನಗುವ ಕಳ್ಳನಂತೆಯೂ;
ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ,
ತೀವ್ರವಾಗಿ ಬಯಸಿದ್ದು ಸಿಗದೇ
ಅನಿವಾರ್ಯ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಕ್ಕೆ ಹೊರಳಿದ
ಭಗ್ನ ಹೃದಯಿಯ ಸುಳ್ಳು ಶಾಂತಿಯಂತೆಯೂ          ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.

ನದಿಯ ಏಕಾಂತವನ್ನೊಮ್ಮೆ
ಕಲಕಬೇಕು,
ಬೇಸರವೋ
ಕೋಪವೋ ಅಥವಾ
ಅಸಹಾಯಕತೆಯೋ;
ಅಸಲಿ ಭಾವವನ್ನೊಮ್ಮೆ
ನೋಡಿಬಿಡಬೇಕು.

ಹೀಗೆಯೇ ಬದುಕಿಬಿಡುವುದು
ತನ್ನತನವ ಕೊಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಕ್ರೌರ್ಯವಲ್ಲವೇ?
ಎಂದನ್ನಿಸಿದರೂ;
ಬದುಕಿಗಿರುವ ಬೇರೆ ಆಯ್ಕೆ
ತಿಳಿಯದೇ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತೇನೆ.