Tuesday, 12 December 2017

"ಅಯ್ಯೋ, ಪಾಪ ಕರ್ಣ. ಯಾಕಮ್ಮ ಕುಂತಿ ಮಗುವನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟದ್ದು? ಕರುಣೆಯಿಲ್ಲದ ತಾಯಿ..."

ಮಗಳು ನೀರು ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನಿನ್ನೆ ಕೇಳಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆ.ಅದೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿಲ್ಲ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ? ಏನೆಂದು ಉತ್ತರಿಸಲಿ? ಉತ್ತರಗಳಿರಲಿಲ್ಲ ನನ್ನಲ್ಲಿ. ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿದು ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದೆ.ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ತೋಯಿಸಿ ಎದುರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದೆ.ಅಂಗಳದ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಹರಿಯುವ ಕೆಂಪು ಕೆಂಪು ನೀರು.ಹೌದು, ಯಾವುದೂ ನಿಂತ ನೀರಾಗಬಾರದು, ಸದಾ ಹರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು.ನಿಂತು ಪಾಚಿಗಟ್ಟುವುದು ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಯೋಚಿಸದ ಕನಸು. ಗಿರಿ ಕಂದರ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸರಿಸಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿ ಸಾಗರ ಸೇರುವ ನದಿಯಂತೆ, ಬದುಕೂ ಸದಾ ಚಲನಶೀಲೆ. ಇದನ್ನೇ ತಾನೇ ನಾನು ನನ್ನ ಬದುಕಿನ ಸೂತ್ರವಾಗಿ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡದ್ದು...! ಎಲ್ಲವೂ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ ಮತ್ತೆ ಹರಿಯುವುದು ಅದೆಷ್ಟು ಕಷ್ಟ? ಆದರೂ ಅದು ಮಳೆಗೆ ಅದೆಷ್ಟು ಸಹಜ? ನನಗೆ?... ಮಳೆಯ ನೀರಿಗೆ ನೆನಪುಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲ.

ಅಂದು ಕೂಡಾ ಇಂತಹುದೇ ಒಂದು ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಜೆಯಲ್ಲಿ ಕನಸುಗಳ ಕಾಮನ ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಹೊಸೆದುಕೊಂಡು ಕೂತಿದ್ದೆ.ಚೊಚ್ಚಲ ಬಸಿರು. ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಮ್ಮ ಒಲವಲ್ಲಿ ಕುಡಿಯೊಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಚಿಗುರನ್ನು ಬಸಿರಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಮೆದುವಾಗಿದ್ದೆ.ಗೆಲುವಾಗಿದ್ದೆ, ಭೂಮಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ಸಂಭ್ರಮ ಸಂತಸಗಳ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದೆ. ನನಗೂ ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ, ಸಂತಸದಿಂದ ಸುರಿಯುವ ಮಳೆ ಮಿಂಚು ಸಿಡಿಲನ್ನೂ ತನ್ನೊಳಗೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದೆಯೆಂದು. ಸುಖದ ಕ್ಷಣಗಳು ಅದೆಷ್ಟು ಕ್ಷಣಿಕ! ಸುರಿಯುವ ಮಳೆಯಿಂದಾಗಿ ರಸ್ತೆ ಕಾಣದೇ ಇವರ ಬೈಕ್ ಬಸ್ ಗೆ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದು ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೇ...ಮಳೆ ನಿಂತಿತ್ತು. ನಿಲ್ಲುವ ಮೊದಲು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿತ್ತು. ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಕೆಂಬಣ್ಣದ ನೀರು. ಉತ್ತರ ಕಾಣದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ನನ್ನೆದುರು ಚೆಲ್ಲಿ ಮಳೆ ನಿಂತಿತ್ತು. ಯಾವುದರ ಪರಿವೇ ಇಲ್ಲದೆ ಕದಲುತ್ತಿರುವ ಬಸಿರು ನನ್ನನ್ನು ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಕರೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದೆ, ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದು ಈಗ ಬೃಹದಾಕಾರ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಎದುರಿಗೆ ನಿಂತಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಅಂಗಳದ ತುಂಬೆಲ್ಲಾ ಹರಿಯುವ ನೀರು, ಅದೆಷ್ಟು ಸಲೀಸು...ಮಳೆಯ ನೀರಿಗೆ ನೆನಪುಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲ.

ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮಗು ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಒಳ್ಳೆಯ ಪುಸ್ತಕ ಓದ್ಬೇಕು ಅಂತ ಮಹಾಭಾರತವನ್ನು ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೂ  ಅವನೇ.ಸಂತಸದ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಖುಷಿಯಿಂದ ಓದಿದ್ದ ಭಾರತ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಈಗ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಕಲಕ್ಕಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಕುಂತಿಯ ಪಾತ್ರ...ದೂರ್ವಾಸರು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ಮಂತ್ರದ ಕುರಿತು ಕುತೂಹಲಿಯಾಗಿ ಮದುವೆಯ ಮೊದಲೇ ಬಸಿರಾಗಿದ್ದಳು. ಆತಂಕ, ಭಯದ ನಡುವೆಯೇ ಮಗುವನ್ನು ಹಡೆದಿದ್ದಳು.ಮುದ್ದಾಗಿದ್ದ ಗಂಡು ಮಗು. ಮಗುವಿನ ಮುಖ ನೋಡಿ ಲೋಕವನ್ನೇ ಮರೆತಳು ಕುಂತಿ. ತನ್ನೊಡಲೇ ಚಿಗುರಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಗುತ್ತಿದೆ. ಅಮ್ಮನಾದಳು ಕುಂತಿ! ಹಾಲುಣಿಸುವ ಅಮ್ಮನಾದಳು, ಲಾಲಿ ಹಾಡಿ ಕಂದನ ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಮ್ಮನಾದಳು. ಸಂಭ್ರಮ ಸಂಭ್ರಮ ಸಂಭ್ರಮ....ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ? ದಾಸಿ ಬಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿದಳು .ಸುಖದ ಕ್ಷಣಗಳು ಅದೆಷ್ಟು ಕ್ಷಣಿಕ. ಸಂತಸದ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದ, ಎದುರಿಗೆ ನಿರಾಳವಾಗಿ ಮಲಗಿದ್ದ ಮಗು, ನನ್ನ ಮಗು ಈಗ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ...ಇದು ಯಾರ ಮಗು? ನನ್ನದೇ? ಏನೆಂದು ಉತ್ತರಿಸಲಿ ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ? ಮದುವೆಯ ಮೊದಲೇ ಮಗು? ಅಂದರೆ...ಅಂದರೆ, ಕುಂತಿ ಕನ್ಯೆಯಲ್ಲ...! ನನ್ನ ಮದುವೆಯ ಕನಸು? ಭವಿಷ್ಯ?. ಇಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಬಾರದು...ನನ್ನದಲ್ಲ ಮಗು...ಈ ಮಗು ನನ್ನದಲ್ಲ! ಅಯ್ಯೋ ನನ್ನ ವಿಧಿಯೇ!...ಬಿಟ್ಟೇ ಬಿಟ್ಟಳು ನಗುವ ಮಗುವನ್ನು ಹರಿಯುವ ನೀರಿನಲ್ಲಿ...ಜೊತೆಗೆ ನೆನಪುಗಳನ್ನೂ...ಹರಿಯುವ ನದಿಗೆ ನೆನಪುಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲ...!

ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಬರಿಯ ಸಂತಾಪದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದ  ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲೂ ಬಿಡದೇ ಕಾಡಿದಳು ಮತ್ತ ಮತ್ತೆ ಕುಂತಿ. ಕಣ್ಣೆದುರು ತೇಲಿ ಬಿಟ್ಟ ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ನಗುವ ಮಗು! ಇಲ್ಲ, ಇದು ಸರಿಯಲ್ಲ.‌‌..ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಳು ಕುಂತಿ...ಹಾಗಾದರೆ ಯಾವುದು ಸರಿ? ಏನಿತ್ತು ಅವಳ ಮುಂದೆ ಬೇರೆ ಆಯ್ಕೆ?...ಎದುರಲ್ಲಿ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ನದಿ...ನದಿಯಲ್ಲೊಂದು ತೊಟ್ಟಿಲು...ಆದರೆ ಮಗುವಿಲ್ಲ! ಇಲ್ಲ,  ತೊಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ಮಗುವಿಲ್ಲ.ನನ್ನ ಮಗು...ನನ್ನ ಮಗು...! ಕನಸೇ? ಇದು ಕನಸೇ? ಕೂತಲ್ಲಿ ನಿಂತಲ್ಲಿ ಕಾಡಿದ ಕುಂತಿ ಕೊನೆಗೂ ನನ್ನೊಳಗಿಳಿದಳು. ಇಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಬಾರದು. ಕರ್ಣ ಪಟ್ಟ ಪಾಡು ನನ್ನ ಮಗುವಿಗೆ ಬರಬಾರದು...ಹಾಂ...ಹರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋದರೂ ಹರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರಬೇಕು.ನಿಂತ ನೀರಾಗಬಾರದು.ನಾನು ಮಳೆಯಾಗಬೇಕು, ಬಿಡದೇ ಸುರಿಯುವ ಮಳೆಯಾಗಬೇಕು. ನೆನಪುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಸದಾ ಹರಿಯುವ ನೀರಾಗಬೇಕು. ಕುಂತಿಯಂತೆ ಮಗುವನ್ನು ನೀರಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಬಿಡಲಾರೆ...ಈ ಮಗುವನ್ನುಳಿಸಿ ಬದುಕನ್ನು ನಿಂತ ನೀರಾಗಿಸಲಾರೆ.ನಾನು ಹರಿಯುವ ನದಿ.ನನಗೆ ಅಣೆಕಟ್ಟುಗಳಿಲ್ಲ.ಅಳು, ದುಃಖ, ಸಾಂತ್ವಾನ, ಸಮಾಧಾನ ಎಷ್ಟು ದಿನ?...ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ.ಎದುರಿಗೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ನದಿ...ತೇಲಿ ದೂರ ದೂರ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ತೊಟ್ಟಿಲು... ಬರಿಯ ತೊಟ್ಟಿಲು...ಕಂದನಿಲ್ಲದ ತೊಟ್ಟಿಲು...ಬರಿದಾದೆ, ಹಗುರಾದೆ...ಮತ್ತೆ ಹರಿಯುವ ನೀರಾದೆ...ಹರಿಯುವ ನೀರಿಗೆ ನೆನಪುಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲ.

ಯಾವುದೂ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ...ಹರಿಯುವುದೇ ಬದುಕು! ಮತ್ತೆ ಮದುವೆ, ಮತ್ತೆ ಮಗು, ನಗು...ಬದುಕು ಸದಾ ಚಲನಶೀಲ.ಎಡಬಿಡದೇ ಸುರಿಯುವ ಮಳೆ, ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ ನೀರು...ಈಗ ಮಗಳ ಪ್ರಶ್ನೆ...ಕೆಟ್ಟವಳು ಕುಂತಿ!...ಕುಂತಿ ಕೆಟ್ಟವಳು...ಕುಂತಿ...ನಿಜಕ್ಕೂ ಕುಂತಿ ಕೆಟ್ಟವಳೇ? ಹೇಗೆ  ಎದುರಿಗೆ ಇರಿಸಲಿ ಈ ಕುಂತಿಯನ್ನು? ಅರ್ಥವಾದಳೇ ಕುಂತಿ ನನ್ನ ಮಗಳ ಕಣ್ಣಿಗೆ? ಕುಂತಿಯಾಗದ ಹೊರತು ಕುಂತಿ ದಕ್ಕುವವಳಲ್ಲ.ಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೇಳಲು ನನ್ನಲ್ಲಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಉತ್ತರಗಳಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವ ಮಳೆ.ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಮಳೆ...ನನಗಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತಿರುವುದು.ಹರಿಯುವ ನೀರಿಗೆ ನೆನಪುಗಳ ಹಂಗಿಲ್ಲ.



ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿಬೆಟ್ಟು

Sunday, 3 December 2017

ದೂರ ಹೋಗು ನೆನಪೇ
ಸುಳಿದು ನನ್ನ ಕಾಡಬೇಡ
ಒಲವ ಕದವ ತೆರೆದು
ಮೋಹಕ‌ ಸಂಚು ಹೂಡಬೇಡ
ತಣ್ಣಗಿದೆ ಈಗ ಎದೆಯ ಸುಡುವ ಜ್ವಾಲೆ
ಕೆಣಕದಿರು ಮತ್ತೆ ಶಂಕೆ ಧೂಮ ಮಾಲೆ

ಹರಿವ ನೀರಿನಲಿ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿದ
ಬದುಕ‌ ನಾವೆಯೆಷ್ಟೋ
ಸುರಿವ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಬತ್ತಿದ
ಕಣ್ಣ ತೊರೆಗಳೆಷ್ಟೋ
ಸುಮ್ಮನಿದೆ ಎಲ್ಲಾ ನೋಡಿ ಕೂಡಾ ತೀರ
ಮೊರೆಯುತಿರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕಡಲ ಒಡಲು ಭಾರ

ಹೂವ ಮಕರಂದ ಹೀರಿದಾ ಭ್ರಮರ
ತಿರುಗಿ ಬಾರದಲ್ಲ
ಉರಿವ ದೀಪಕೆ ಸುಟ್ಟ ರೆಕ್ಕೆಗಳ
ಕನಸು ಕಾಡೂದಿಲ್ಲ
ಮಿನುಗುತಿದೆ ತಾರೆ ಇರುಳ ಬಾನ ತುಂಬ
ಮುಸುಕಿದರೆ ಮೋಡ ಒಂಟಿ ಚಂದ್ರ ಬಿಂಬ


ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿಬೆಟ್ಟು


ನನ್ನವಳು,
ಅಷ್ಟು ಬೇಗ ಅಂಕೆಗೆ
ಸಿಗದ ಅಸೀಮಳು.
ಅವಳು,
ಕೋಮಲ ಶುಧ್ಧತೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ
ದಾಟಿ ನಿಂತ ತೀವ್ರತೆಯ ಗಡಿಯವಳು,

ಅವಳ ಸುಕೋಮಲ
ಲಹರಿಗಳಲ್ಲೇ ಸದಾ ಅಲೆಯುವ,
ಅವಳಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿಸುವ
ತೀವ್ರತೆಯ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಎಂದೂ
ಮುಟ್ಟಲಾಗದ ನಾನು,
ಅವಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು
ಕೋಮಲತೆಯ ನುಣುಪು ಗರಿಗಳಲ್ಲಿ.
ಬದುಕಿನ ಗತಿಗಳಲ್ಲಿ
ನಮ್ಮ ನಡುವಿನ ಅಂತರ ಬಹುದೂರ.
ನನಗೂ ಗೊತ್ತಿದೆ,
ಅವಳ
ಧಮನಿಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವುದು
ಎಂದಿಗೂ ತೀರದ
ಕದನ ಕುತೂಹಲವೆಂದು.

ಹಾಗಂತ,
ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕರೆ
ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಲ್ಲದ,
ತಟ್ಟಂತ ಬಿಟ್ಟರೂ ಓಡದ
ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿದು ಅಳುವ
ಅತ್ತು ಅತ್ತು ನಗುವ
ಮಡಿಲ ಮಗುವಿನಂತವಳು.

ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ,
ಪ್ರತೀ ಬಾರಿ ತಂಬೂರ ಶೃತಿ ಮಾಡಿ
ಅಭ್ಯಾಸಕ್ಕಿಳಿಯುತ್ತೇನೆ.
ಮನೆಬಾಗಿಲಿಗೆ ಸಿಂಗರಿಸಿದ
ಗರಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ
ಅವಳ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟುತ್ತೇನೆ;
ಮತ್ತು
ಸಿಕ್ಕರೂ ಸಿಕ್ಕಳೆಂಬ
ಆಸೆಯಿಂದ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿಬೆಟ್ಟು
ಕೋಳಿಗಳ ಕಾಲಿಗೆ ಕತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿ
ಹುರಿದುಂಬಿಸುವವರೆಗೂ
ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೊಬ್ಬರಿಗೆ,
ಅಷ್ಟು ರೋಷವಿರಬಹುದೆಂಬ
ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಅಂಕಕ್ಕೆ ಇಳಿದ ನಂತರ
ಮತ್ತೆ ಯೋಚನೆಗಿಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶಗಳಿಲ್ಲ.
ಇರುವುದಿಷ್ಟೇ;
ನಾನೋ ನೀನೋ ಎನ್ನುವ
ಅಂತಿಮ ವ್ಯಾಪಾರ.

ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ನಿಂತವರಿಗೆ
ಇದು ಈ ಕ್ಷಣದ ಪಂದ್ಯವಷ್ಟೇ;
ಅವರ ಚೀಲಗಳಲ್ಲಿ
ಮತ್ತೂ ಇವೆ,
ಕಾಲಿಗೆ ಕತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು
ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಟ್ಟೆಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ
ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಬಣ್ಣದ ಕೋಳಿಗಳು.

ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ,
ಅವುಗಳೀಗ ಒಂದೇ ಚೀಲದಲ್ಲಿ
ಸುಖವಾಗಿ ಮಲಗಿವೆ,
ಒಂದನ್ನೊಂದು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು;

ಕಾಲಿಗೆ ಕತ್ತಿ ಕಟ್ಟುವುದೂ ಒಂದೇ,
ಮತ್ತು
ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟುವುದೂ.
ಒಟ್ಟಿಗಿದ್ದವರೆಂದು
ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ;
ಮತ್ತು ಅಂಕಕ್ಕೆ ರಂಗೇರಲು
ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕು,
ಈ ಜನಕ್ಕೆ;
ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ...!

ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿಬೆಟ್ಟು
ನಮ್ಮ ಭಾರತ ಕೇವಲ ದೇಶವಲ್ಲ
ವಿಶ್ವದಿ ಪುಟಿಯುವ ಶಕ್ತಿ
ಈ ಭೂಮಿಯು ಬರಿಯ ಮಣ್ಣಲ್ಲ
ಮೋಕ್ಷವ ತೋರುವ ದೀಪ್ತಿ

ಇಲ್ಲಾಡುವ ಭಾಷೆಯು ನುಡಿಯಲ್ಲ
ಶಾಂತಿಯ ಪಠಿಸುವ ಮಂತ್ರ
ಇಲ್ಲಿರುವುದು ಕೇವಲ ಬದುಕಲ್ಲ
ಸಗ್ಗಕೆ ನಡೆಸುವ ಯಂತ್ರ

ಹರಿಯುವ ನದಿ ಬರಿ ನೀರಲ್ಲ
ಪಾಪವ ಕಳೆಯುವ ತೀರ್ಥ
ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ಬರಿಯ ಘೋಷವಲ್ಲ
ಸಮತೆಯ ಸಾರುವ ಸೂತ್ರ

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹಿಂದಿರುವ ತ್ಯಾಗ ಬಲಿದಾನಗಳನ್ನು ಮರೆಯದೇ ಇಂದಿನ ದಿನವನ್ನು ಹಬ್ಬವಾಗಿಸೋಣ.

ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿಬೆಟ್ಟು
ಕೃಷ್ಣ ಕನ್ನಡಿ...

ಚಿತ್ರ: Avinash K Nagaraj

ಕೃಷ್ಣನ ಕೊಳಲಿನ ನಾದದಲಿ ಜಗದ ಒಲುಮೆಯಿದೆ
ನಗುವ ನವಿಲಿನ ಗರಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಳಿನ ಚಿಲುಮೆಯಿದೆ
ಅವನಲ್ಲಿ ಇರಿಸು ಮನ
ಆ ಸನಿಹವೆ ಬೃಂದಾವನ

ಬೆಣ್ಣೆಯ ಕದಿಯುವ ಪೋರನ ಕಣ್ಣಲು
ಕಳ್ಳನೆ ಕಾಣಿಸಿದ
ಹೆಣ್ಣನು ಕಾಡುವ ಮಾರನ ಕೃತಿಯೊಳು
ಮಳ್ಳನೆ ಕಾಣಿಸಿದ
ಕಾಣಲು ಕನ್ನಡಿಯೊಳಗೆ ಕಂಡೆನು ನನ್ನದೇ ರೂಪ
ಕಾಣದು ಅಚ್ಯುತನೊಸಗೆ ಮುಸುಕಿರೆ ಮಾಯೆಯ ಧೂಪ

ಹೊಳೆಯುವ ಹೂವಿನ ಸೆಳೆತಕೆ ಸಿಕ್ಕಲು
ಪರವಶ ನಾನದೆ
ಚಿಕ್ಕೆಯ ಕದಿರನು ತೋರುವ ದುಂಬಿಗೆ
ಕುರುಡನು ನಾನದೆ
ಕಾಡಲು ಭಾವದ ಲಹರಿ ಕೇಳಿತು ಕೃಷ್ಣನ ಮುರಳಿ
ಕಳೆಯಿತು ಹೃನ್ಮನದಿರುಳು ನೋಡಲು ಮೈಮನವರಳಿ

ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿಬೆಟ್ಟು
#ಅಪ್ರಮೇಯ

ಅವನೋ,
ಗೋವರ್ಧನ ಗಿರಿಯನ್ನು
ಕಿರುಬೆರಳಿನಲ್ಲೆತ್ತಿದ
ಅಸೀಮಬಲ;
ಆದರೂ
ಸಾಕಾಯಿತಲ್ಲ
ಅವನನ್ನೆತ್ತಲು
ಒಂದು ತಳಸೀದಳ?

ರವೀಂದ್ರ ನಾಯಕ್ ಸಣ್ಣಕ್ಕಿಬೆಟ್ಟು